X
تبلیغات
حقوق بین الملل - بین الملل
حقوق

پژوهشکده حقوقی شهر دانش اولین کارگاه آموزشی یک روزه خود در زمینه فن مذاکره را تحت عنوان «مهارت های فن مذاکره در قراردادهای بین ‌المللی» برگزار می کند. شرکت در این دوره به  بازرگانان  ـ  مدیران امور حقوقی شرکت ها ـ  مدیران امور بازرگانی و مالی شرکت‌ها ـ مشاوران حقوقی قراردادهای بین‌المللی ـ کارشناسان حقوق بین‌الملل ـ  کارشناسان امور پیمانها ـ دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری رشته های حقوق بین الملل، حقوق تجارت بین الملل، حقوق تجاری- اقتصادی،‌ حقوق نفت و گاز، مدیریت قراردادهای بین المللی نفت و گاز، مدیریت بازرگانی گرایش بازاریابی بین المللی، مدیریت اجرایی گرایش مدیریت بازاریابی و صادرات توصیه می​ شود.


مدرس:

 

دکتر نصرا... ابراهیمی

دکترای حقوق بین الملل خصوصی از دانشگاه شفیلد ـ  انگلستان و عضو هیأت علمی دانشگاه تهران

و استاد راهنمای پایان نامه بنده با عنوان"یکسان سازی حقوق تجارت در اتحادیه اروپا و تاثیرات آن بر روابط تجاری خارجی ایران"

 

اهداف این دوره:

 

این دوره با هدف شناخت اصول و روشهای مدیریت قراردادهای بین المللی، دستیابی به فنون مذاکره برای رسیدن به موقعیت برنده – برنده،  مهارت برقراری بهترین تعادل میان ریسک ها و منافع ناشی از یک قرارداد، تقویت مهارت های ارتباطی برای دستیابی به نتایج بهتر در عقد قراردادهای بین المللی، شناخت ریسکهای قراردادهای بین​المللی و مکانیزم های جامع مدیریت آن برگزار می شود.

   

تاریخ شروع دوره:

 

پنجشنبه ۵ دی ماه ۹۲ از ساعت ۹ الی ۱۵ 

 

جهت اطلاعات بیشتر و ثبت نام به تارنمای موسسه مطالعات و پژوهش های حقوقی شهر دانش مراجعه نمایید.


برچسب‌ها: کارگاه, فن مذاکره, نصرالله ابراهیمی, حقوق تجارت, حقوق نفت و گاز
+ نوشته شده در  پنجشنبه 28 آذر1392ساعت 6:4  توسط علی شیروانی  | 

ثبت نام دوره های تابستانی 1393 آکادمی حقوق بین الملل لاهه از 10 آذر 1392(اول دسامبر) آغاز گردیده و تا 10 اسفند 1392 ادامه دارد.

دوره اول، حقوق بین الملل عمومی از 16 تیر 1393 تا 3 مرداد و دوره دوم، حقوق بین الملل خصوصی از تاریخ 6 مرداد تا 24 مرداد برگزار می گردد.

شایان ذکر است جناب آقای دکتر جمشید ممتاز، عضو سابق کمیسیون حقوق بین الملل و استاد حقوق بین الملل دانشگاه تهران نیز در دوره اول به تدریس "رتبه بندی نظام قانونی بین المللی[ Ranking of the International Legal Order]" می پردازند.

علاقمندان جهت اطلاعات بیشتر می توانند به آدرس تارنمای آکادمی مراجعه و بصورت بر خط ثبت نام نمایند.

برچسب‌ها: حقوق بین الملل, دوره تابستانی, آکادمی حقوق, لاهه, حقوق بین الملل عمومی
+ نوشته شده در  چهارشنبه 27 آذر1392ساعت 20:30  توسط علی شیروانی  | 

مشاوره و راهنمایی جهت اخذ پذیرش و بورس تحصیلی از دانشگاه های چین در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری جهت سال تحصیلی 2014-2015، ترم سپتامبر 2014

مراحل:

1-مشاوره، ارزیابی ابتدایی، سنجش مدارک و پیشینه تحصیلی پس از هماهنگی با مدیر وبلاگ  

2- عقد قرارداد جهت انجام امور مربوطه

لیست دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی مورد تایید وزارت علوم و ضوابط و مقررات ارزشيابي مدارك دانشگاه هاي خارج از كشور، (براي ارزشيابي مداركي كه شروع دوره تحصيلي مربوط به آنها، بعد از سپتامبر 2013 باشد)


برچسب‌ها: مشاوره تحصیلی, اخذ پذیرش, دانشگاه های چین, دانشگاه های مورد تایید وزارت علوم, کارشناسی ارشد و دکتری
+ نوشته شده در  جمعه 24 آبان1392ساعت 15:29  توسط علی شیروانی  | 

کاملترین مطلبی که بطور خلاصه و مفید به قضایای اصلی و محوری پرونده ایران می پردازد را در نوشته ای از یکی پیشکسوتان حقوق بین الملل، استاد سعید محمودی خواندم. ایشان با استناد به معتبرترین مدارک موجود و در دسترس، آنها را به ترتیب گردآوری نموده اند که به آسانی می تواند مورد استفاده همه علاقمندان قرار بگیرد.

استناد به کتاب رئیس پیشین سازمان بین المللی انرژی اتمی، "سالهای فریب" و همچنین  کتاب "امنیت ملی و دیپلماسی هسته ای" نوشته مسئول مذاکرات هسته ای جمهوری اسلامی ایران در آن زمان و ریاست محترم جمهوری اسلامی در حال حاضر یکی از غنی ترین منابع در خصوص این پرونده را فراهم آورده اند.

متن کامل در ادامه مطلب آورده شده است.




برچسب‌ها: پرونده هسته ای جمهوری اسلامی ایران, خلاصه, ابعاد حقوق, کتاب های امنیت ملی و دیپلماسی هسته ای, سالهای فریب
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه 4 مهر1392ساعت 17:14  توسط علی شیروانی  | 

برای مدتی احتمالا 3  ساله از دانشگاه شیامن چین، جایی که هر ساله آکادمی حقوق بین الملل شیامن دوره های حقوقی برگزار می کند در خدمت دوستان خواهم بود.
برچسب‌ها: شیامن, چین, مشاوره حقوقی, عقد قرارداد, ترجمه
+ نوشته شده در  سه شنبه 19 شهریور1392ساعت 9:1  توسط علی شیروانی  | 

نشست علمی و سخنرانی با موضوع

ایران و حقوق بین الملل: بایدها و نبایدها در جهان معاصر

با حضور دكتر محمدرضا ضیایی بیگدلی

عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی 

پنجشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۰ – ساعت ۱۰

مكان: اصفهان،‌ سپاهان شهر، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی

+ نوشته شده در  سه شنبه 22 آذر1390ساعت 20:50  توسط علی شیروانی  | 


In cooperation with Open Society Justice Initiative, New York, USA


Application deadline: 15 February, 2011

APPLY NOW!


Course Directors: Rupert Skilbeck, Open Society Justice Initiative, New York, USA
Zaza Namoradze, Open Society Justice Initiative, Budapest, Hungary
Faculty: Karoly Bard, CEU, Human Rights Program, Budapest, Hungary
Maxim Ferschtman, Open Society Justice Initiative, New York, USA
James Goldston A., Open Society Justice Initiative, New York, USA
Michael Hamilton, CEU, Human Rights Program, Budapest, Hungary
Julia Harrington, Open Society Justice Initiative, New York, USA
Chidi Odinkalu, Open Society Justice Initiative, New York, USA
Amrit Singh, Open Society Justice Initiative, New York, USA
Renata Uitz, CEU, Human Rights Program, Budapest, Hungary


Human rights litigation is one of the methods by which civil society organizations can bring about social change. This course for human rights professionals will develop the skills and knowledge needed to successfully bring cases to the regional human rights systems and the UN Treaty bodies. Participants will be invited to provide information on concrete cases that they are involved in which will be discussed during the course.

The course includes modules that examine the steps involved in strategic litigation, such as case selection, client care, and forum choice, as well as the specific legal stages of admissibility, exhausting domestic remedies and preparing substantive arguments. Case studies will examine how to build a strong evidential record in support of the case, how to develop campaigning and advocacy to raise awareness of the issues involved, and how to implement a successful judgment.

A faculty of human rights practitioners from the Open Society Justice Initiative and academics from Central European University will be joined by visiting experts, creating a wide body of expertise. Workshops will focus on key skills such as advocacy in support of ligation, human rights research, legal drafting, communications, and dealing with the ethical problems that arise in human rights cases. Modules in specific subject areas will allow participants to examine key issues in their field, including citizenship and statelessness, discrimination, legal empowerment of the poor, national security, and torture and ill-treatment in detention.
+ نوشته شده در  چهارشنبه 20 بهمن1389ساعت 16:24  توسط علی شیروانی  | 

United Nation's (UN) Convention on the Rights of People with Disabilities

اولین عضویت فراگیر حقوق بشری اتحادیه اروپا در یک معاهده بین المللی
اتحادیه اروپا 97 عضو این معاهده گردید.

It is the first comprehensive human rights treaty to be ratified by the EU as a whole. It has also been signed by all 27 EU Member States and ratified by 16 of these (see Annex). The EU becomes the 97th party to this treaty. The Convention sets out minimum standards for protecting and safeguarding a full range of civil, political, social, and economic rights for people with disabilities. It reflects the EU's broader commitment to building a barrier-free Europe for the estimated 80 million people with disabilities in the EU by 2020, as set out in the European Commission's disability strategy (IP/10/1505).


لیست کشورهای عضو و غیر عضو این کنوانسیون و ضمیمه آن:


http://www.un.org/disabilities/documents/maps/enablemap.jpg

جمهوری اسلامی ایران نیز در 1388/08/01 برابر با 23-10-2009 به این کنوانسیون پیوسته است.

برای آگاهی در مورد متن و قانون این کنوانسیون رک:

http://tarh.majlis.ir/?ShowRule&Rid=250cc43f-7794-4b4e-bac6-c766e9ccfad2

جهت مطالعه بیشتر رک:

تحلیلی بر تبصره قانون تصویب کنوانسیون حمایت از حقوق افراد دچار معلولیت


+ نوشته شده در  سه شنبه 21 دی1389ساعت 19:43  توسط علی شیروانی  | 

The HKWCT Collection is part of a project funded by the Hong Kong SAR government’s Research Grants Council. The Collection’s website provides details of, and access to, the case files of 46 trials involving 123 persons who were tried in Hong Kong for war crimes committed during the Second World War.  Due to restrictions imposed by the copyright holder, The National Archives, it is only possible for persons based at one of the universities in Hong Kong to have full access to the case files.  However, other documents are available to everyone.


Hong Kong’s War Crimes Trials Collection

+ نوشته شده در  شنبه 11 دی1389ساعت 21:45  توسط علی شیروانی  | 

ه نام خدا

 
برنامه همایش

نقش مجمع عمومی سازمان ملل متحد

در تدوین و توسعه تدریجی حقوق بین الملل

 

 

یکشنبه 5 دی ماه 1389

 15:00 -  تلاوت قرآن مجید و پخش سرود جمهوری اسلامی ایران

 15:10 - پخش فیلم (در مورد اجلاس پنجم مجمع عمومی، در صورت امکان)

 

رئیس جلسه: جناب آقای دکتر محمد رضا ضیایی بیگدلی

 15:30  - سیمای مجمع عمومی ملل متحد در اجلاس پنجم

 سرکار خانم دکتر نسرین مصفا: عضو هیئت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

16:00  - بررسی و نقد ماده 13 منشور ملل متحد

جناب آقای دکتر ابراهیم بیگ زاده: عضو هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی

16:30 - کارنامۀ کمیسیون حقوق بین الملل در آیینۀ وحدت و چند پارگی حقوق بین الملل

سرکار خانم دکتر آرامش شهبازی: مدرس و محقق حقوق بین الملل

17:00 - اعلامیه های مجمع عمومی جلوه ای جدید از تدوین و توسعۀ حقوق بین الملل

جناب آقای دکتر جمشید ممتاز: عضو هیئت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

 

17:30 - پرسش و پاسخ

17:50- پذیرایی

 

 دوشنبه 6 دی ماه 1389

صبح

 8:30 - تلاوت قرآن مجید و پخش سرود جمهوری اسلامی ایران

 

رئیس جلسه: جناب آقای دکتر جمشید ممتاز

 8:40 - مجمع عمومی و جهانی شدن حقوق بین الملل

جناب آقای دکتر محمد رضا ضیایی بیگدلی: عضو هیئت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی علامه طباطبائی

9:10 - نقش مجمع عمومی در تعریف تجاوز و دفاع مشروع

جناب آقای دکتر محمد جواد ظریف: استاد دانشكده روابط بين الملل وزارت امورخارجه

9:40 - تدوین و توسعۀ حقوق بشردوستانه توسط مجمع عمومی

جناب آقای دکتر علیرضا کاظمی: معاونت محترم اداره معاهدات وزارت امور خارجه

10:10 - مجمع عمومی و حقوق بین الملل کیفری

جناب آقای دکتر امیر حسین رنجبریان: عضو هیئت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

 

10:40 - پذیرایی

 

10:55 - نظم نوین اقتصادی بین المللی: از آرمان تا واقعیت

سرکار خانم دکتر فریده شایگان: مدرس پژوهشگر حقوق بین الملل

 11:25- مجمع عمومی و تدوین و توسعۀ حق تعیین سرنوشت

جناب آقای دکتر ستار عزیزی : عضو هیئت علمی دانشگاه بوعلی همدان

11:55- مجمع عمومی در میانۀ شناسایی و حق تعیین سرنوشت

سرکار خانم زینب رستمی: دانشجوی دورۀ دکتری دانشکده حقوق دانشگاه شهیدبهشتی 

 

12:25 - پرسش و پاسخ

12:50- نماز و ناهار

 

 دوشنبه 6 دی ماه 1389

بعد از ظهر

 رئیس جلسه: جناب آقای دکتر سید باقر میرعباسی

 14:30 - چالش های مجمع عمومی در تدوین و توسعه حقوق مبارزه با تروریسم بین المللی

جناب آقای دکتر محسن عبداللهی: عضو هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه شهیدبهشتی

15:00 - نقش مجمع عمومی در حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات بین المللی

جناب آقای دکتر بهرام مستقیمی: عضو هیئت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

15:30 - چالش های فراروی مجمع عمومی در فرآیند تدوین و توسعۀ حقوق بین الملل

جناب آقای دکتر سید قاسم زمانی: عضو هیئت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی

 

16:00 - سخن پایانی

 جناب آقای دکتر جمشید ممتاز

 

16:30 - پرسش و پاسخ

به نقل از موسسه حقوق بین الملل پارس-تهران

+ نوشته شده در  چهارشنبه 24 آذر1389ساعت 9:55  توسط علی شیروانی  | 

احتمال مسدودکردن تنگه هرمز یکی از مسائل حقوقی و سیاسی مورد توجّه در محافل علمی است. آیا مسدود کردن کشتیرانی و ارتباطات و صادرات از طریق دریا در این تنگه که بخش مهمی از اقتصاد جهانی به آن و ارتباطات تجاری و اقتصادی در خلیج فارس و امنیت این روابط وابسته است، از نظر حقوق بین الملل دریاها پذیرفتنی است؟ به نظر می رسد، طرح این موضوع از سوی رسانه ها و مقامات غربی، با انگیزه های سیاسی صورت پذیرفته و ایران نیز چنین قصدی ندارد زیرا امنیت ایران و منطقه به یکدیگر وابسته است و حقوق بین الملل دریاها هم جز در مواقع خاصی در هنگام منازعات مسلحانه و آن هم به طور محدود از طریق بازرسی کشتی ها، این امر را نمی پذیرد.

http://www.csr.ir/departments.aspx?lng=fa&depid=49&&abtid=06&&semid=2245

برای مطالعه متن کامل به آدرس حقوق بین الملل علامه طباطبائی مراجعه کنید.

http://www.yaserziaee.blogfa.com/post-255.aspx

استفاده با ذکر منبع بلا مانع است.

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 17 آذر1389ساعت 0:54  توسط علی شیروانی  | 

شورای امور عمومی اتحادیه اروپا در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۰ تصویب نمود که تشکیلات سیاست خارجی اتحادیه اروپا (EAD ) تاسیس گردد. پارلمان اروپا در بیستم اکتبر ۲۰۱۰ تصمیمات لازم جهت اجرائی کردن این مصوبه (انطباق موارد بودجه، نظام پرسنلی وتصویب بودجه تشکیلات EAD ) را تصویب نمود. با تائید این شورا، تشکیلات EAD میتواند از اول دسامبر سال ۲۰۱۰ کار خود را آغاز نماید.با مصوبه پارلمان اروپا آخرین موانع از سر راه تشکیلات سیاست خارجی اتحادیه اروپا (EAD ) بر داشته شده است. این خبر بسیار خوبی است زیرا از این پس سیاست خارجی اتحادیه اروپا موثرتر و یکدست‌تر خواهد گردید. این مهم بدون ایجاد تشکیلات سیاست خارجی اتحادیه اروپا (EAD ) ممکن نمیگردد.

تشکیلات EAD بر اساس قرارداد لیسبون مورخ اول دسامبر ۲۰۰۹ تاسیس میگردد. این قرارداد با ایجاد پست، نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست امنیتی و خارجی و ایجاد زیر ساخت آن یعنی تشکیلات سیاست خارجی اتحادیه اروپا (EAD )، پیشرفت عمده ای در ایجاد کنشی هدفمند و یکدست برای فعالان سیاست خارجی اتحادیه اروپا را فراهم میسازد.

عکس را بزرگ کنید
(© picture alliance)

نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست امنیتی و خارجی سه مسئولیت را بعهده خواهد گرفت که تاکنون توسط سه مقام مختلف انجام میگرفته است:- نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست امنیتی و خارجی، - کمیسیار عالی سیاست خارجی اتحادیه اروپا و بلاخره - رئیس شورای سیاست خارجی اتحادیه اروپا. خانم کاترین اشتون بریتانیائی، بعنوان نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست امنیتی و خارجی اتحادیه اروپا انتخاب گردیده که در عین حال یکی از نواب رئیس کمیسیون اتحادیه اروپا نیز بوده و در این مسئولیت نیزکلیه جوانب سیاست خارجی اتحادیه اروپا را هم‌آهنگ می‌نماید.

تشکیلات سیاست خارجی اتحادیه اروپا (EAD ) بر اساس قرارداد لیسبون نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست امنیتی و خارجی اتحادیه اروپا را در انجام تکالیف محوله حمایت خواهد نمود.

این حمایت شامل مسئولیت در حوزه سیاست مشترک امنیتی و خارجی(GASP ) ، سیاست امنیتی و دفاعی اتحادیه اروپا( GAVP ) و تکالیف محوله در چارچوب نایب رئیس کمیسیون اتحادیه اروپا نیز میگردد.

تشکیلات EAD در راستای تکمیل خدمات دیپلماتیک کشورهای عضوء اتحادیه اروپا تاسیس گردیده و با دستگاه‌های دیپلماتیک کشورهای عضو، به همکاری خواهد پرداخت. یعنی که تشکیلات EAD جایگزین تشکیلات دیپلماتیک کشورهای عضو نگردیده بلکه مشترکاً و با قدرت بیشتر، سیاست خارجی اتحادیه اروپا را محقق میسازد.

پرسنل تشکیلات EAD نیز به همین شکل انتخاب خواهد گردید. کادر این تشکیلات شامل پرسنل منتخب از بخش‌های مسئول سیاست خارجی در دبیرخانه کل شورای اتحادیه اروپا، و کمیسیون اروپا و وزترت امور خارجه کشورهای عضو اتحادیه اروپا میباشد.

http://www.teheran.diplo.de/Vertretung/teheran/fa/EAD.html

+ نوشته شده در  چهارشنبه 10 آذر1389ساعت 18:44  توسط علی شیروانی  | 

این پایان نامه با راهنمایی اساتید، دکتر سید نصرالله ابراهیمی و دکتر محمود جلالی تکمیل و با در جه عالی در سال 1389 دفاع گردیده است.


برچسب‌ها: یکسان سازی حقوق, اصول حقوقی, حقوق تجارت, اتحادیه اروپا, وحدت در عین کثرت
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه 30 آبان1389ساعت 22:17  توسط علی شیروانی  | 

 

News image External Programme 2010 - Abu Dhabi

The 37th session of the External Programme of The Hague Academy will take place in Abu Dhabi, United Arab Emirates, 4-11 November 2010.The Topic of the programme is "Sustainable Development"

 

Abu Dhabi 4-11 November 2010

Sustainable Development

 

 

I. Courses-seminars (50 minutes) Each Day from Sunday 7th to Thursday 11th

1. Prof. Laurence Boisson de Chazournes (Univ. Geneva): Environment, Sustainable Development and International Law .

2. Prof. Tullio Treves (Univ. Milan): Current aspects of the Law of the Sea, with special focus on Environmental matters.

3.Ms. Gabrielle Marceau (WTO): International Trade and Energy.

4.Prof. Ellen Hey (Univ. Rotterdam): Climate Change and International Law.

5.Prof. Catherine Redgwell (UCL): Environment and Energy Law.

II. One-hour Lectures (45/60 minutes + questions)

1. Judge Awn Al-Khasawneh (ICJ), « Self determination in International Law »

2. Judge Mohammed Bennouna (ICJ) « The advisory function of the International Court of Justice in the light of recent developments ».

3. Prof. Jean-Yves de Cara (Paris V/ Sorbonne d'Abu Dhabi) « The Arab world and Gobalization »

4. Prof. James Crawford (Cambridge) « Litigating Environmental Issues before International Tribunals »

5. Prof. James Crawford (Cambridge) : « Judicial settlement of Maritime Boundaries Disputes »

6. Ms Helene Pelosse (IRENA, Abu Dhabi) « The IRENA »

7.Mr. Hans van Loon, Secretary-General, Hague Conference on Private International Law  « The Hague Conference on Private International Law - towards a global instrument on the civil aspects of environmental damage »

III. Round Table (1h.30) Positions and actions of the Emirates on sustainable development.

Officials from Abu Dhabi, (SG Prof. Yves Daudet, moderator)

http://www.hagueacademy.nl/

+ نوشته شده در  جمعه 3 اردیبهشت1389ساعت 15:44  توسط علی شیروانی  | 

دانشکده روابط بین الملل با همکاری دانشگاه ملی ایرلند-گالوی  برگزار می کند :

 

کارگاه آموزشی بین المللی 

 «حقوق اقتصادي ،‌اجتماعي و فرهنگی »

  

اساتید دوره

رضا موسي زاده                             جواد ظريف                          افريقاي جنوبي     Vinodh Jaichand

محمد حبيبي مجنده                      كاظم سجادپور                                    مالزي    Su –ming Khoo

علي بحريني                                مهدي دانش يزدي                         استراليا Joshua Frank  Curtis كامران هاشمي                       مجارستان  Gábor Halmai                         ايرلندShane Darcy                                                                                                                                                                                                                        

                                              زمان برگزاری

یکشنبه 29  لغایت دوشنبه  30  فروردين ماه 1389  

 

مدارک لازم برای ثبت نام

فرم تکمیل شده ثبت نام از طریق مراجعه حضوري يا ايميل kamranhashemi1@yahoo.com

اصل فیش بانکی به مبلغ -1000000 ریال به حساب شماره 66/1430 بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران به نام

دانشکده روابط بین الملل قابل پرداخت در تمامی شعب بانک ملی.

کارشناسان وزارت خارجه و دانشجویان با ارائه کارت دانشجویی از 50% تخفیف برخوردار می شوند.   

 

گواهینامه شرکت در دوره

دانشکده روابط بین الملل به شرکت کنند گان گواهینامه پایان دوره اعطا می نماید.

 

آخرین مهلت ثبت نام

شنبه 28 فروردين 1389

نشانی: تهران- خیابان شهید باهنر (نیاوران) جنب پمپ بنزین، کوچه مینا، شماره 12 کد پستی: 19395

تلفن: 1-22802650  (روابط عمومی)  نمابر:  22802747

+ نوشته شده در  پنجشنبه 19 فروردین1389ساعت 11:9  توسط علی شیروانی  | 

The Irish Centre for Human Rights is currently accepting applications for a Doctoral Studentship in Human Rights and Drug Policy. The successful candidate will pursue doctoral research on a subject related to human rights law and drug policy at the Irish Centre for Human Rights at the National University of Ireland, Galway.
The Studentship is part of a new specialist research cluster at the Irish Centre for Human Rights dedicated to developing and promoting innovative and high quality legal and human rights scholarship on issues related to drug laws, policy and enforcement. In addition to the doctoral research, the holder of the Studentship will be expected to participate in, and assist the cluster with, various activities related to its mandate.
The successful candidate must have a high proficiency in verbal and written English.
This Studentship is currently available for a period of 12-months, with a stipend of €16,000 plus tuition fees and some money for research travel, and a possibility for extension dependent upon funding. The Studentship is scheduled to begin 1 February 2010, and the holder is expected to reside in Galway, Ireland and work full-time at the Irish Centre for Human Rights.
Please submit a covering letter and curriculum vitae, as well as a 250-word outline of the proposed area of research, no later than Friday, 18 December 2009, to: humanrights@nuigalway.ie
The successful candidate will be required to submit a full application for the doctoral programme, and the final award is conditional on admission by the University.

http://humanrightsdoctorate.blogspot.com/2009/11/doctoral-studentship-in-human-rights.html

+ نوشته شده در  دوشنبه 25 آبان1388ساعت 23:7  توسط علی شیروانی  | 

مرکز و کرسی حقوق بشر، صلح و دموکراسی دانشگاه شهیدبهشتی و مجمع جهانی صلح اسلامی در مهرماه ۱۳۸۸ همایش «حق بر صلح» را برگزار خواهد نمود. مقرر گردیده است که در این همایش سخنرانی های زیر ارائه شود:

دکتر سیدباقر میرعباسی، عضو هیات علمی دانشگاه تهران

کارکردهای سیستم حل و فصل اختلافات بین المللی از منظر صلح: قوت ها و ضعف ها

دکتر محمدجواد جاوید، عضو هیات علمی دانشگاه تهران

تکاپوی صلح در مکاتب  فلسفی

دکتر عباسعلی کدخدائی، عضو هیات علمی دانشگاه تهران

آسیب شناسی صلح جهانی و بایسته های نظری و عملی

دکتر سیدقاسم زمانی، عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبائی

تفسیر صلح و امنیت بین المللی در منشور ملل متحد

دکتر عبدالمجید میردامادی، عضو هیات علمی دانشکده روابط بین الملل

صلح عادلانه در گستره حق بر صلح

دکتر رضا کلهر، عضو هیات علمی دانشگاه امام حسین (ع)

تحلیل صلح از نگاه نظامی-امنیتی

دکتر حسن سواری، عضو هیات علمی دانشگاه بوعلی سینا همدان

حق بر صلح و حقوق بین الملل معاصر

دکتر ستار عزیزی، عضو هیات علمی دانشگاه بوعلی سینا همدان

حق بر صلح و دموکراسی اجماعی

دکتر سید حسین سادات میدانی، محقق و پژوهشگر حقوق بین الملل

 دیوان بین المللی دادگستری و صلح جهانی

جعفر برمکی، پژوهشگر حقوق محیط زیست، و عضو اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)

محیط زیست و صلح جهانی

 

زمان ارسال مقالات:

5 مهرماه  1388

ارسال با تاخیر برای انتشار در مجموعه مقالات: 25/8/1388

 زمان برگزاری همایش:

25 مهرماه 1388

 محل برگزاری:

تهران، اوین، دانشگاه شهید بهشتی، سالن همایش های مرکز و کرسی حقوق بشر، صلح و دموکراسی

نشانی الکترونیکی:

peace.chpd@mail.sbu.ac.ir

تلفن:   12-22431911

حضور همه علاقمندان در این همایش آزاد است و به دانشجویان، گواهی شرکت در همایش اعطا خواهد شد


در ضمن، مقالات برگزیده ضمن انتشار در مجموعه مقالات همایش، مورد تقدیر نیز قرار خواهند گرفت. لطفاً جهت تسهیل برنامه ریزی های همایش، مشارکت خود را قبلاً از طریق ایمیل یا تلفن، به دبیرخانه همایش اطلاع دهید.

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 31 شهریور1388ساعت 7:5  توسط علی شیروانی  | 

یوکیا آمانوی 63 ساله ، كانديداى ژاپنى مدير كلى آژانس بين المللى انرژى اتمى، روز پنجشنبه با اكثريت آراء ۳۵ عضو شوراى حكام آژانس به عنوان جانشين محمد البرادعى انتخاب شد.

بر اساس گزارش هاى منتشره، آقاى آمانو توانست در چهارمين دور راى گيرى دو سوم آراء اعضاى شوراى حكام آژانس را كسب كند و عبدالصمد مينتى، رقيب آفريقاى جنوبى خود را شكست دهد.

مدير كل جديد آژانس پس از اين راى گيرى به خبرنگاران گفت: «امروز بعد از ظهر من حمايت ۲۳ كشور را كه تعداد لازم براى انتخاب به عنوان مدير كل آژانس بين المللى انرژى اتمى است را بدست آوردم.»

با اين حال روند انتخاب مدير كل آژانس هنوز به پايان نرسيده است و ۱۴۵ كشور عضو آژانس جمعه بعد از ظهر گردهم خواهند آمد تا به صورت رسمى انتخاب یوکیا آمانو را تاييد كنند.

به گزارش خبرگزارى ها، با وجود اين آقاى آمانو تا زمانى كه نشست عمومى آژانس بين المللى انرژى اتمى در ماه سپتامبر به او چراغ سبز ندهد، مدير كل آژانس نخواهد بود.

وى در گفت و گو با خبرنگاران اظهار داشت كه تلاش خود را براى جلوگيرى از گسترش سلاح هاى اتمى به كار خواهد گرفت و براى انجام چنين كارى، «همبستگى همه كشورهاى عضو از شمال، جنوب، شرق و غرب ضرورى است.»

مديركل جديد آژانس بين المللى انرژى اتمى از ماه نوامبر جانشين محمد البرادعى خواهد شد كه سه دوره چهار ساله رياست اين نهاد ناظر بر فعاليت هاى اتمى كشورهاى جهان را بر عهده داشت.

برادعى در دوران مدير كل خود توانست جايزه صلح نوبل را در سال ۲۰۰۵ بدست آورد ولى به دليل اظهار نظرهاى سياسى خود همواره مورد انتقاد قرار داشت.

يوكيا آمانوی ، جانشين وى، در راى گيرى روز پنجشنبه از سوى كشورهاى صنعتى مورد حمايت كامل قرار داشت. براى تصدى مقام مدير كلى آژانس پنج كانديدا با يكديگر به رقابت پرداختند ولى ژان پل پونسلت از بلژيك و ارنست پتريك از اسلونى اوايل هفته جارى از نامزدى اين مقام انصراف دادند.

لوئيس اخاوارى از اسپانيا نيز به دليل كسب آراء پايين در راى گيرى اوليه از دور رقابت ها حذف شد.

هرچند هنوز تا انتخاب نهایی آمانو یک گام باقی متنده است اما شواهد نشان می دهد که او دبیکل آینده آژانس خواهد بود،در مورد آمانو همه بر یک موضوع تاکید دارند آن هم اینکه این دیپلمات کارکشته ژاپنی بیشتر به عنوان یک فرد متخصص و کارشناس شناخته می شود تا چهره ای سیاسی،این موضوع در ظاهر می تواند پیام خوبی برای ایران داشته باشد، زیرا ما معتقدیم موضوع ایران فنی است و برخی قدرتها بیشتر علاقه دارند آنرا سیاسی جلوه دهند.

 بنابراین وجود یک شخصیت فنی در این جایگاه در ظاهر امر به نفع ایران خواهد بود اما پیشینه رفتار ژاپنی ها درباره پرونده هسته ای ایران و همراهی بی چون و چرای آنها با کشورهای مخالف برنامه هسته ای کشورمان در عمل این نگرانی را ایجاد می کند که آمانو نتواند استقلال نسبی البرادی را در این باره داشته باشد.
نقل از تابناک.
+ نوشته شده در  جمعه 12 تیر1388ساعت 9:28  توسط علی شیروانی  | 

بنا بر نوشته های اخیر پروفسور شاباس

Amnesty International has submitted a brief in the Bemba case on the proper interpretation of article 28 of the Rome Statute, which codifies the concept of command responsibility: http://www.icc-cpi.int/iccdocs/doc/doc669669.pdf. Several prominent international criminal law experts were involved in its preparation, including Mike Newton, Patty Sellers and Charles Garraway. The big issue seems to be whether there is a requirement of causation, a hypothesis that the brief rejects. In other words, the crime of the commander is failure to exercise effective control over those under his or her command, regardless of whether there is any connection to the crime committed by the subordinates. The Prosecutor has filed a short document essentially endorsing the analysis of Amnesty International: http://www2.icc-cpi.int/iccdocs/doc/doc673528.pdfB.
Although this is certainly correct, in a theoretical sense, the question that then needs to be addressed is whether absent any causal link between the atrocities committed and the negligence of the commander, such a case is sufficiently serious to warrant the attention of the Court. Case law of the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia shows that in the relatively rare cases where offenders are convicted on the basis of command responsibility, the sentences have been relatively low, indicating that they were not of comparable gravity to those involving intentional criminal conduct.
The Prosecutor has declined to prosecute cases of wilful killing (see, for example, his February 2006 statement on Iraq) because the number of victims was not large enough. An explanation as to why a negligent commander, whose troops commit atrocities but where no causal connection is established with the failings of the commander, is of higher than wilful killers would be appreciated. I would be inclined to the view that if it cannot be proven that Bemba actually ordered or otherwise was involved in the direct commission of the crimes, then the Court might direct its attention elsewhere.
This is not to dispute that Bemba may be guilty in accordance with article 28 of the Statute. But maybe his case isn't high enough on the Richter scale of gravity if the Prosecutor can only prove negligence.

http://www.humanrightsdoctorate.blogspot.com/

+ نوشته شده در  دوشنبه 21 اردیبهشت1388ساعت 1:2  توسط علی شیروانی  | 

به گزارش وبلاگ موسسه حقوق بین الملل پارس-تهران

موضوع فعالیتهای هسته ای ایران یکی از جنجال برانگیزترین مسایل بین المللی در سالهای اخیر بوده است. در حالی که برخی از دولتها با استناد به نگرانی جامعه بین المللی نسبت به فعالیتهای هسته ای ایران درخواست توقف این فعالیتها را داشته اند و برخی نهادهای بین المللی و به ویژه شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه هایی را در این خصوص به تصویب رسانیده اند جمهوری اسلامی ایران با استناد به ماده ۴ معاهده منع اشاعه هسته ای این درخواستها را غیرقانونی دانسته و به فعالیتهای خود ادامه داده است.

این اختلاف مجموعه ای از ابهامات و سئوالات حقوقی را مطرح ساخته است. دکتر ممتاز طی سخنرانی در مرکز مطالعات عالی بین المللی تلاش نموده اند که به برخی از این ابهامات و سئوالات بپردازند. گزارش این سخنرانی به همت جناب آقای نوری کیا تهیه شده است که در ادامه مطلب در دسترس می باشد.


ادامه مطلب

علاقمندان به مباحث حقوق بین الملل می توانند متن کامل سخنرانی هفته گذشته دکتر ممتاز در ارتباط با برنامه هسته ای ایران و نظام خلع سلاح هسته ای را در این آدرس دریافت نمایند. از زحمات اعضاء گروه پژوهش موسسه حقوق بین الملل بابت تهیه سریع متن سخنرانی سپاسگذاری و قدردانی می نماید.

+ نوشته شده در  دوشنبه 21 اردیبهشت1388ساعت 0:53  توسط علی شیروانی  | 

Articles

Human Rights of Women and Children under the Islamic Law of Personal Status and Its Application in Saudi Arabia

Zainah Almihdar

From Perversion to Pathology: Discourses and Practices of Gender Policing in the Islamic Republic of Iran

Raha Bahreini

Use of Force in the Sudan: Between Islamic Law and International Law

Sean Hilhorst

Reconsidering Gender Inequality and Honour Suicide within the Frame of Different Liberal Theories: Turkey-Batman Case

Hatice Karacay Cakmak and Nezahat Altuntas

From the Field

Implementing International Human Rights Law in Post Conflict Settings - Backlash without Buy-In: Lessons from Afghanistan

Leanne M. Smith

Book Reviews

Review of Sharia Implementation in Northern Nigeria 1999-2006: A Sourcebook

Mashood A. Baderin

+ نوشته شده در  یکشنبه 6 اردیبهشت1388ساعت 0:52  توسط علی شیروانی  | 

رابطه دیوان بین المللی دادگستری و کمیسیون حقوق بین الملل

روزالین هیگینز

رییس (سابق) دیوان بین المللی دادگستری

ترجمه: علی شیروانی

اشاره: متن ذیل، سخنرانی خانم روزالین هیگینز، قاضی و رییس دیوان بین المللی دادگستری است که به مناسبت شصتمین سالگرد تأسیس «کمیسیون حقوق بین الملل در سازمان ملل متحد» روز 30 اردیبهشت 1387 (19 may 2008)، در ژنو ایراد شده است. ..

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه 8 فروردین1388ساعت 19:1  توسط علی شیروانی  | 

A couple of upcoming conferences that may be of interest.

The need to eradicate impunity. In Berlin, 0n 23 March, co-sponsored by the Bundestag's Human Rights & Humanitarian Aid Committee and the Committee on Legal Affairs and Human Rights of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe. According to Andrew Drzemczewski, 'the participation of persons other than the keynote speakers & AS/Jur members is encouraged (especially that of NGOs, academics etc., with a specific interest inthe subject)'. If you are interested in participating, please inform Sally-Ann Honeyman (sally-ann.honeyman@coe.int), preferably by Friday 6 March.The conference is to serve as a forum of open debate which will 'feed into' a report to be presented on this subject by the Committee's Rapporteur & Chairperson, Mrs Däubler-Gmelin, at the Parliamentary Assembly's June 2009 session in Strasbourg. Those wishing to participate will need to cover their own expenses.

The Future of International Criminal Justice. Organised by the Santa Clara Journal of International Law, in Santa Clara, California, on 13-14 March. Keynote speaker is M. Cherif Bassiouni. For further details: http://law.scu.edu/international-criminal-justice-symposium/index.cfm. The IntLawGrrls blog also has a summary of the Symposium here: http://intlawgrrls.blogspot.com/2009/02/go-on-future-of-international-criminal.html.
 
http://www.humanrightsdoctorate.blogspot.com/ 
 
+ نوشته شده در  سه شنبه 13 اسفند1387ساعت 0:13  توسط علی شیروانی  | 

In a SPIEGEL interview, Polish Prime Minister Donald Tusk, 51, discusses the US missile defense shield, Eastern Europe's precarious situation in the global economic crisis and the concern in Warsaw over a German monument to those expelled from Poland after World War II. more...

+ نوشته شده در  سه شنبه 13 اسفند1387ساعت 0:0  توسط علی شیروانی  | 

دانشگاه تهران

دانشکده حقوق و علوم سیاسی

جلسه دفاع رساله دکتری حقوق بین الملل

 

عنوان:

قواعد ادله اثبات دعوی

در رویه دیوان بین المللی دادگستری

 

استاد راهنما:

دکتر سید باقر میرعباسی

دانشجو:

سید حسین سادات میدانی

زمان:

29 بهمن ماه 1387                                               8 صبح

مكان:

دانشكده حقوق و علوم سياسي

ساختمان جديد، طبقه دوم، سالن مركز مطالعات عالي بين المللي

+ نوشته شده در  پنجشنبه 24 بهمن1387ساعت 7:32  توسط علی شیروانی  | 

دیوان بین المللی دادگستری، در تاریخ 6 فوریه 2009، قاضی هیساشی اووادای ژاپنی را به عنوان رئیس دیوان برگزید. وی که از ششم فوریه سال 2003 عضو تیم قضات دیوان است جانشین روزالین هیگینز انگلیسی خواهد شد که از 12 جولای 1995 در دیوان مشغول خدمت بوده است. قاضی اووادا معتقد به نوعی تحول در روش ها و طرق حقیقت یابی در آیین رسیدگی های دیوان است. این دیدگاه قاضی اووادا که در نظریه جداگانه ایشان در پرونده سکوهای نفتی (ایران علیه ایالات متحده)  نیز به وضوح مطرح شده، از یک طرف معطوف به واقعیت دسترسی نابرابر طرفین به اسناد و از طرف دیگر، متوجه محدودیت های توانایی خود دیوان در احراز و ارزیابی حقایق مربوطه است. پیش بینی می شود با توجه به نقش و تاثیر گذاری عملی رئیس دیوان در این زمینه، دیدگاه وی نسبت به حقیقت یابی در پروندهای مطروحه نزد دیوان نیز طی ریاست ایشان مورد آزمون و سنجش قرار گرفته و از جنبه عملی طرفین پرونده ها تاکتیک های خود را با توجه به این حقیقت پی ریزی نمایند. برخی معتقدند، اگرچه دیدگاه قاضی اووادا بیشتر بر جنبه شکلی حقیقت یابی تاکید دارد اما تغییر در شکل و نحوه حقیقت یابی فی نفسه معیارهای ماهوی دخیل در وزن دهی به ادله اثبات مربوطه را نیز متاثر خواهد ساخت.

  لینک شده از مرکز مطالعات حقوق بین الملل

Press Releases

Press Release 2009/11   

 6 February 2009

Judge Hisashi Owada (Japan) elected President of the International Court of Justice
Judge Peter Tomka (Slovakia) elected Vice-President


Document

This Press Release
is available only in PDF format.

+ نوشته شده در  پنجشنبه 24 بهمن1387ساعت 7:4  توسط علی شیروانی  | 


عكس: خبرگزاري مهر، سيدمحسن سجادي.

دنياي اقتصاد- احمدي‌نژاد در ديدار با ليويالوي آگوستي سفير جديد سوئيس ونخستين سفير زن در ايران بعد از انقلاب از آمادگي ايران براي استقبال از تغييرات در دولت جديد آمريكا سخن به ميان آورد. سفارت سوئيس در تهران به عنوان حافظ منافع آمريكا در ايران شناخته مي‌شود. از اين رو احمد‌ي‌نژاد هم در ديدار با سفير جديد اين كشور، بخشي از صحبت‌هاي خود را به روابط ايران و آمريكا اختصاص داد. رييس‌جمهور ديروز در اين ديدار شرايط امروز جهان را كه فرصتي مناسب براي تغيير در رفتار برخي كشورهاي زورگو است، تصريح كرد: جمهوري اسلامي ايران آماده استقبال از تغييرات واقعي و صحيح در دولت جديد آمريكا و مشاركت براي حل مشكلات اساسي جهان در فضاي احترام متقابل و عادلانه است. به گزارش ايسنا، احمدي‌نژاد پس از دريافت استوارنامه ليويالوي آگوستي سفير جديد سوئيس در تهران با بيان اين كه امروز بوش با تفكر خودبرتربيني و حل مسائل جهان با زور به تاريخ پيوسته است، اظهار كرد: اميدواريم اخلاق، انديشه و عمل بوش نيز به تاريخ بپيوندد و درس عبرتي براي ساير دولتمردان آمريكا باشد.

http://www.donya-e-eqtesad.com/Default_view.asp?@=144694

Switzerland has appointed what is believed to be the first female ambassador to Iran since the 1979 Islamic revolution.

Livia Leu Agosti arrived in Iran this week as Berne's woman in Tehran, drawing criticism from Swiss conservative politicians and pleas for solidarity from Iranian women's rights campaigners.

She met the Iranian foreign minister, Manouchehr Mottaki, for talks on expanding bilateral economic ties and is expected to present her diplomatic credentials formally to President Mahmoud Ahmadinejad in the coming weeks. Iran has on occasion rejected ambassadors' credentials.

The Iranian students' news agency ISNA, citing "informed sources", said yesterday that Leu Agosti had been accepted by the foreign ministry.

Her appointment puts her in charge of one of the most strategically placed diplomatic missions in Tehran. The Swiss embassy has represented US interests since 1980, when Washington severed diplomatic ties with Iran after the takeover of its embassy by Islamist revolutionaries. Swiss diplomats have frequently acted as a conduit for messages between the two countries.

Leu Agosti, 47, was head of the Swiss foreign ministry's Africa and the Middle East department. The US president-elect, Barack Obama, is expected to explore ways of engaging Iran's theocratic government. Leu Agosti told SonntagsZeitung newspaper her appointment struck a blow for "women's equality in a man's world".

But Swiss critics claim that her agreement to observe Iran's laws requiring women to wear the hijab represents surrender to radical Islam. Switzerland's foreign minister, Micheline Calmy-Rey, a vocal women's equality advocate and a member of the Council of Women World Leaders, provoked controversy during a visit to Tehran last year by wearing a headscarf to meet Ahmadinejad.

Exiled Iranian female campaigners have urged Leu Agosti to challenge Iran's official position that the headscarf is a "cultural" issue. In an open letter to Leu Agosti and Calmy-Rey, the international network of solidarity with the Iranian women's movement accused the government of practising "gender-specific apartheid" against women.

Leu Agosti has said she will wear the hijab to maintain her diplomatic status.

+ نوشته شده در  شنبه 19 بهمن1387ساعت 7:42  توسط علی شیروانی  | 

لیویا لئو آگوستی اولین سفیر زن از یک کشور اروپایی که پس از انقلاب اسلامي‌ عازم ماموريت به ایران شده، با ارائه رونوشت استوارنامه خود به منوچهر متکی، وزير امور خارجه ايران، کار خود را در اين كشور آغاز کرده است.

به گزارش بی.‌بی.‌سی به نقل از منابع خبري ايران، خانم آگوستی و آقاي متكي در اين ديدار، درباره لزوم گسترش همكاري اقتصادي ايران و سوئيس هم گفت‌وگو كردند. خانم آگوستی طی هفته‌های آینده، اصل استوارنامه خود را به محمود احمدی‌نژاد، ريیس‌جمهوری ايران ارائه خواهد کرد. سوئیس از سال ۱۹۸۰ که رابطه ایران و آمریکا قطع شد، حافظ منافع ایالات متحده در ایران بوده است.دولت سوئیس انتصاب لیویا لئو آگوستی، سفیر این کشور در تهران را اواخر تابستان امسال اعلام کرد.خانم آگوستی، انتصاب خود را نشانه توانایی زنان در ایفای نقش‌های مهم در دنیایی توصیف کرده که تحت تسلط مردان قرار دارد.او پیش‌تر به رسانه‌های سوئیسی گفته بود که برای حفظ موقعیت دیپلماتیکش در تهران مطابق با قانون جمهوری اسلامي‌روسری به سر خواهد کرد.چند سیاستمدار سوئیسی از جناح راست انتصاب خانم سفیر را تسلیم شدن وزارت خارجه این کشور در برابر فشار یک کشور اسلامي‌خوانده‌اند.پیش از این نیز سفر سیاستمداران سوئیسی که در ایران حجاب به سر کرده بودند، انتقاد برخی از رسانه‌ها و سیاستمداران سوئیسی را به دنبال داشت. سیاستمداران و رسانه‌های سوئیس از حضور میشلین کالمي‌ری، وزیر خارجه این کشور در تهران که اواخر سال گذشته خورشیدی، با روسری به دیدار مقام‌های ایرانی رفته بود، انتقاد کردند.خانم کالمي‌ری در حالی که روسری سفید رنگی به سر داشت با محمود احمدی‌نژاد، ريیس‌جمهوری و منوچهر متکی وزیر امور خارجه ایران دیدار کرد.ماریا رات برناسکونی، نماینده سوسیالیست پارلمان، گفته بود این خوب نیست که خانم کالمي‌ری، با این کار خود در تهران فمینیست‌های ایرانی را آزرده‌خاطر کرد. خانم کالمي‌ری گفته بود او فقط پروتکل کشور میزبان را رعایت کرده است: «وقتی شما مهمان هستید به رسوم محلی احترام مي‌گذارید.» مطابق قوانین ایران استفاده از حجاب اسلامي‌ برای خانم‌ها در این کشور الزامي ‌است و دیپلمات‌ها و مقام‌های زن خارجی که به این کشور سفر مي‌کنند هم باید تابع این قانون باشند.

منبع:روزنامه دنیای اقتصاد

http://www.donya-e-eqtesad.com/Default_view.asp?@=141128


+ نوشته شده در  پنجشنبه 26 دی1387ساعت 1:16  توسط علی شیروانی  | 

Despite the horrifically high death toll among civilians, Israel continues its war in the Gaza Strip, even threatening to launch a full invasion. So far the United Nations and the European Union have failed in their attempts to bring about a cease-fire. By SPIEGEL Staff more...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 25 دی1387ساعت 10:51  توسط علی شیروانی  | 

WHEN marine ecologist Enric Sala first set eyes on Kingman Reef, a remote spot in the Pacific, his heart started to beat like a drum. “I jumped into the water and I was surrounded by reef sharks and red snappers. The snappers started nibbling at my ponytail, they had never seen humans. It was like getting into a time machine and going back 500 years.” He adds, poignantly, “I knew the marine life would be more abundant, but I couldn’t imagine it would be so spectacular”.

Such lost worlds are vanishingly rare. But this week marine biologists received some glad tidings, which may help to preserve a few more such places. George Bush, using executive privilege, ordered the creation of three giant marine reserves in American waters in the Pacific. In total some 500,000 square kilometres, roughly equivalent to the size of Spain, will be better protected in the three zones. Reefs, islands, and the ocean around the Mariana Islands, Palmyra Atoll and Rose Atoll will be covered.

The announcement had been expected for months, amid wrangling over the level of protection that would be given. Recreational fishermen demanded access to the remote waters, if only for the sake of avoiding a precedent that could affect what they do elsewhere. A compromise was reached that will let them fish in the reserves, with a permit, if they can prove that they would cause no harm. In contrast, commercial fishing, tourism, and the extraction of oil and gas will all be forbidden. In a few places, including Kingman, such protections already existed out to a 12 nautical mile (22.2km) limit, but the new reserves will extend these limits to 50 nautical miles, creating vast new protected areas. The many birds on Kingman should now thrive, benefiting from valuable fishing grounds.

Mr Bush has done this before: in 2006 he created a marine reserve in north-western Hawaii, the Papahanaumokuakea Marine National Monument. Although it is relatively easy for a president to order environmental protection in the ocean, he did so only after heavy lobbying by green groups, such as the Marine Conservation Biology Institute, the Pew Environmental Group and the Environmental Defence Fund. Such groups have generally campaigned to raise concerns about the oceans.

The departing president is presumably thinking of his legacy, as he may now at least claim to have done some environmental good for the seas. Less happily, the changing global climate is already doing great damage. A report this week suggests that the growth of coral on the Great Barrier Reef, off Australia, has slowed by 13% since 1990. Marine scientists attribute this to the fact that the ocean is increasingly acidic, as a side-effect of rising CO2 levels in the atmosphere.

It will be up to Mr Bush’s successor, Barack Obama, to work out some important details for the new reserves, such as where to find resources needed to protect these new areas. After Mr Bush created the Hawaii reserve there were actually fewer funds provided for the clean-up of 28 tonnes of debris, some of it hazardous to marine life, that wash up on the islands every year.

The next challenge will be creating marine reserves in areas where lots of people live by exploiting fish stocks. Dr Sala, who has studied marine reserves around the world, believes that such reserves can help to reduce poverty by ensuring that marine stocks are sustained in the long term. Persuading people to make sacrifices in the short term, however, will require more political leadership yet.

http://www.economist.com/daily/news/displaystory.cfm?story_id=12916869&fsrc=nwl

+ نوشته شده در  سه شنبه 24 دی1387ساعت 11:49  توسط علی شیروانی  | 

Kamran Hashemi’s book, Religious Legal Traditions, International Human Rights law and Muslim States, published by Martinus Nijhoff (http://www.brill.nl/product_id29152.htm) was launched yesterday at the Irish Centre for Human Rights. Dr Hashemi obtained his PhD at the Irish Centre for Human Rights, and the book is based on its doctoral thesis. The book includes a very nice introduction by Prof. Abdullai An-Naim, of Emery University. Kamran has returned to his job as an Iranian diplomat, and he is active in education at the foreign ministry in Tehran. The book is a very important contribution to the literature on the interface between Islamic law and traditions and contemporary human rights norms. The photo at the book launch shows Kamran, Dr. Ray Murphy and myself.

+ نوشته شده در  شنبه 30 آذر1387ساعت 0:10  توسط علی شیروانی  | 

 


In November, I had the honour of speaking in Courtroom 600 in the Nuremberg Palace of Justice. This is where the famous post-war trials took place. The courtroom is still in use today. My talk was entitled: ‘From the Holocaust to the Genocide Convention: A Human Rights Learning Process’: متن PDF
+ نوشته شده در  پنجشنبه 14 آذر1387ساعت 23:24  توسط علی شیروانی  | 

protocol-on-economic-social-and 
+ نوشته شده در  جمعه 1 آذر1387ساعت 5:29  توسط علی شیروانی  | 

Germany's lower house of parliament has approved a hotly debated law vastly expanding the surveillance capabilities of the federal police. Opponents lambaste the measure as an effort to create a "super police" -- and look forward to their day before the Constitutional Court.

Many Germans worry that expanding the powers of the federal police will lead to infringements upon privacy rights.
Zoom
DPA

Many Germans worry that expanding the powers of the federal police will lead to infringements upon privacy rights.

For months, a large number of Germans have fretted over whether federal lawmakers would grant federal police aggressive evidence-gathering abilities to combat terrorism. They feared they could be similar to the highly developed -- and criticized -- ones enjoyed by the FBI or those portrayed in "The Lives of Others," the Oscar-winning film about an eavesdropper working for the Stasi, the secret police of the former East Germany.

On Wednesday, a partial answer finally came, when the lower house of the German parliament, the Bundestag, approved anti-terrorism legislation that will vastly expand the cyber-spying powers of the federal police to gather information from the computers, telephone lines and homes of suspected terrorists.

The measure passed 375-168 with the strong backing of Chancellor Angela Merkel's grand coalition government pairing her conservative Christian Democrats with the center-left Social Democrats. The measure's backers hope to get the stamp of approval of the Bundesrat, the upper house of parliament, before Christmas so that it can go into effect in early 2009.

Before that happens, opposition parties and privacy rights advocates hope to bring the issue before the Federal Constitutional Court in an attempt to have it blocked for infringing upon privacy rights guaranteed by the constitution.

New Investigative Powers

The measures are specifically aimed at increasing the investigative powers of Germany's Federal Criminal Police Office (BKA). Among the increased powers would be the right to spy on people's computers using Trojans carrying so-called "Remote Forensic Software" that can clandestinely search through hard drives and send potentially incriminating evidence back to investigators. However, the measure does not allow the police to enter a home in order to put monitoring equipment or software on a computer.

The measure also allows the BKA to bug, film or photograph the homes of suspected terrorists or places where they are staying. Also permissible is the tapping of suspects' telephones and cell phones as well as tracking the location of mobile phone calls.

WHAT THE BKA LAW ENTAILS

The lower house of the German parliament has approved a new law that increases the investigative powers of Germany's Federal Criminal Police Office (BKA). The bill is awaiting the approval of the Bundesrat, the upper house of parliament, but opposition groups are trying to block the bill in the Federal Constitutional Court.

The measure will also permit the BKA to perform data-mining searches as a preventative measure rather than as part of criminal proceedings following terrorist attacks. In certain cases, such data-mining can also include the use of data seized from private institutions.

All of these activities still require court approval. However, in cases of emergency, the measure allows the BKA to undertake activities without immediate court approval if such approval is obtained within three days.

According to the Interior Ministry, similar investigative powers are already enjoyed by the police forces of Germany's federal states as well as the other federal intelligence services, including Germany's Federal Intelligence Service (BND), the German army's military security service (MAD), and the Federal Office for the Protection of the Constitution (BfV).

A German FBI?

Among the measure's main backers is Interior Minister Wolfgang Schäuble -- known for his provocative, US-inspired anti-terror tactics -- who has steadfastly insisted that legal changes are necessary in order to target people suspected of using sophisticated means to plan terror attacks.

While discussing the issue Wednesday on the Berlin-based radio station RBB-Inforadio, Schäuble praised the measure, although he lamented that the approval process had already taken "far too long." In response to accusations that the measures infringe upon privacy rights, Schäuble responded: "We know … what the constitution allows and what it doesn't allow, and we find (the delay) embarrassing."

Following the vote, leaders from the major opposition parties were quick to repeat their long-standing opposition to the measure. Gisela Piltz, spokesperson on domestic politics for the business-friendly Free Democratic Party (FDP), criticized the vote as displaying "disregard for the core areas of leading a private life."

Ulla Jelpke, a domestic-policy expert with the Left Party, labelled the measure a "license for arbitrariness" and described it as having the air of an "authoritarian state."

Renate Künast, the Green Party's parliamentary leader, told the eastern German public television station MDR that the measure was unconstitutional and accused Schäuble of wanting "to create a German FBI."

Pandora's Box or Governmental Power Struggle?

In response to such accusations, Schäuble has responded that opposition is based on a misunderstanding of the circumstances. "The majority of people who criticize (the measure)," Schäuble said, "haven't understood that, in principle, the BKA has no more authority than each state police has had for 50 years."

Schäuble also told the center-left Süddeutsche Zeitung that it was unacceptable for people "to defame our liberal constitutional state to the point that young people think that the matter is related to something like what the Stasi would do."

Schäuble added the states would not lose any power on account of the BKA's expanded powers.

As some critics see it, however, Schäuble's characterization of the issue as one revolving around state-versus-federal issues ignores the fact that the real change comes in the relationship between the Interior Ministry, which oversees the BKA, and the Office of the Federal Prosecutor. In effect, the BKA will no longer have a subordinate position to the prosecutor's office in conducting vaguely defined terror investigations.

 
"The new division of power turns the BKA into a federal super-police with comprehensive authority," a critical assessment of the measure in the Süddeutsche Zeitung said Wednesday. "The BKA may now use secret investigative methods that up until now have been primarily the hallmarks of the intelligence services -- without there being any of the parliamentary controls such as those underlying intelligence service activities." Germany's intelligence agencies are subject to rigid oversight in the Bundestag.

Non-governmental protests against the measure have been led by groups representing the interests of doctors, lawyers and journalists, who worry the measure will infringe upon the privacy rights of patients and clients.

jtw -- with wire reports


+ نوشته شده در  جمعه 24 آبان1387ساعت 1:54  توسط علی شیروانی  | 

 اجازه برای ساخت مسجد در آلمان در سال‌های گذشته به شکل گسترده‌ای مورد بحث قرار گرفته است.  کنفرانس اسقف‌های آلمان در تاریخ 26/9/2008 رهنمونی ارائه نمود که در آن بنا به خواست کلیسای مسیحی به برقراری روابط خوب با مسلمانان تأکید کرده است.

+ نوشته شده در  سه شنبه 7 آبان1387ساعت 21:54  توسط علی شیروانی  | 

* / روزالین هیگینز؛ رییس دیوان بین المللی دادگستری

ترجمه: علی شیروانی

اشاره: متن ذیل، سخنرانی خانم روزالین هیگینز، قاضی و رییس دیوان بین المللی دادگستری است که به مناسبت شصتمین سالگرد تأسیس «کمیسیون حقوق بین الملل در سازمان ملل متحد» روز 30 اردیبهشت 1387 (19 may 2008)، در ژنو ایراد شده است.

KEYNOTE ADRESS BY JUDGE H.E ROSALYN HIGGINS, President of the International Court of Justice at sixtieth anniversary of the International Commission of International Law

19 May 2008

GRUNDSATZREDE DURCH JUDGE H.E ROSALYN HIGGINS, Präsident des Internationalen Gerichtshofs am sechzigsten Jahrestag der internationalen Kommission des internationalen Gesetzes

19. Mai 2008

برای اطلاع از  متن ترجمه می توانید به این شماره ماهنامه بین المللی حقوق مراجعه نمایید.

+ نوشته شده در  سه شنبه 23 مهر1387ساعت 21:44  توسط علی شیروانی  | 

بررسی شکل گیری تعهد دولت ها در رابطه با حفظ و نگهداری محیط زیست سالم با

توجه به  نسل سوم حقوق بشر

 

متن کامل مقاله را می توانید در شماره اخیر ماهنامه بین المللی حقوق  مطالعه نمایید.

چکیده

 

یکپارچگی و خصوصیت منحصر بفرد مسائل مربوط به حیات انسانی و حقوق بشر باعث گردیده تا از ورای مسئله حقوق بشر و مسئله امنیت انسانی به اهمیت بسار زیاد مسایل مربوط به حقوق بشرهمچون امنیت زیست محیطی به عنوان زمینه اصلی آن توجه گردد. تفکیک ناپذیری و جهانی بودن حقوق بشر نیز سبب می گردد که اینگونه مسائل مربوط به حقوق بشر جمعی تلقی گردند و به آنها بصورت جهانی و بین المللی نگریسته شود.

پیشرفت حقوق بشر با توجه به رشد آن تا کنون، باعث تاکید جامعه بین المللی بر پیوند تنگاتنگ و جدا ناپذیر میان توسعه، حفاظت از محیط زیست و حقوق بشر گردیده است.

کنفرانس ملل متحد برای محیط زیست انسان از همه دولت ها خواست در حمایت از محیط زیست با یکدگر همکاری کنند و اعلام داشت راهبری محیط زیست، جهانی است؛ زیرا متعلق به همه ساکنان کره زمین است.

در این رابطه شناخت منشأ تعهد دولت ها به حفاظت از محیط زیست وگسترش همکاری های بین المللی در همین راستا منابع مختلفی را شامل می شود. موضوع دیگر که با توجه به جهانی شدن حقوق و پیشرفت و افزایش  مفاهیم حقوق بشر می بایست به آن پرداخته گردد، تعهد و مسئولیت دولت ها در حفظ و نگهداری محیط زیست سالم است. این مقاله سعی در بررسی مبانی تعهد و مسئولیت دولتها و پاسخ به سؤالات اساسی زیر را دارد.

1-                   تعهدات و وظایف دولت ها در رابطه با محیط زیست چگونه بوجود آمده است؟

2-                   امنیت زیست محیطی در حقوق بشر نسل سوم و جهانی شدن حقوق  چه جایگاهی دارد؟

 

واژگان کلیدی:حقوق بشر، حق توسعه، حقوق محیط زیست، میراث مشترک بشریت.

 

+ نوشته شده در  جمعه 11 مرداد1387ساعت 16:40  توسط علی شیروانی  | 

French President Nicolas Sarkozy is, it is safe to say, something of an ideas man. His latest brainwave is sure to make waves -- he plans to propose the creation of a European naval unit. more...

+ نوشته شده در  سه شنبه 28 خرداد1387ساعت 2:0  توسط علی شیروانی  | 

دوره آموزشی

با توجه به اهمیت روزافزون دیپلماسی چندجانبه دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه جهت دانش افزایی کارشناسان امور   بین الملل وزارت خانه ها و سازمانها علاقمندان پژوهشگران و دانش پژوهان روابط بین الملل دوره ای با عنوان «دیپلماسی چندجانبه در نظریه و عمل» برگزار می کند. در این دوره علاوه بر طرح بنیادهای نظری، بر مهارت های عملی در دیپلماسی چندجانبه نیز تأکید     می شود. برای شرکت در این دوره داشتن مدرک کارشناسی و سابقه علمی و عملی در زمینه های بین المللی ضروری است.

اهم عناوین دوره

·         چارچوبها و بنیادهای دیپلماسی چندجانبه

·         آیین کار در دیپلماسی چندجانبه

·         فنون مذاکره در دیپلماسی چندجانبه

·         قطعنامه و تدوین اسناد در دیپلماسی چندجانبه

·         جنبه های اداری و مدیریتی جلسات در دیپلماسی چندجانبه

·         فنون تدوین نطق در دیپلماسی چندجانبه

 

اساتید دوره



دکتر جواد ظریف و دکتر سیدکاظم سجادپور

 

  زمان برگزاری



5 الی 12 تیرماه 1387

از ساعت 13 الی 17

 

مدارک لازم برای ثبت نام



فرم تکمیل شده ثبت نام (قابل دریافت از طریق پایگاه اینترنتی دانشکده یا از طریق مراجعه حضوری)،

اصل فیش بانکی به مبلغ -/000/000/1 به حساب شماره 66/1430 بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران به نام

دانشکده روابط بین الملل قابل پرداخت در تمامی شعب بانک ملی

کارشناسان وزارت خارجه از 40%  تخفیف و دانشجویان با ارائه کارت دانشجویی از20 % تخفیف برخوردار می شوند.     

گواهینامه شرکت در دوره

دانشکده روابط بین الملل به شرکت کنندگان در دوره بسته آموزشی وگواهینامه پایان دوره اعطا می نماید.

آخرین مهلت ثبت نام

دوشنبه 3 تیرماه  1387

نشانی: تهران- خیابان شهید باهنر (نیاوران) جنب پمپ بنزین، کوچه مینا، شماره 12 کد پستی: 19395

تلفن: 1-22802650  (روابط عمومی)  نمابر:  22802747

پایگاه اطلاع رسانی:  www.sir.ac.ir         پست الکترونیکی: info@sir.ac.ir

+ نوشته شده در  یکشنبه 19 خرداد1387ساعت 0:34  توسط علی شیروانی  | 

 

پس از شروع انقلاب اسلامی بسیاری از خارجیان به ویژه آمریکاییان به تدریج از کشور خارج شده و تقریباً کلیه طرحها و قراردادهای منعقده با طرفهای ایرانی تعطیل و رها شد.
 
با پیروزی انقلاب اسلامی بر رژیم پهلوی و استقرار جمهوری اسلامی ایران تعدادی از قراردادهای منعقده با خارجیان مورد تجدیدنظر قرار گرفت و با تصمیم دولت فسخ شد یا اینکه عملاً به حالت تعلیق درآمد.
 
همچنین شورای انقلاب با تصویب قوانینی بانکها، بیمه ها و صنایع و کارخانجات بزرگ را ملی اعلام کرد و در تعدادی از شرکتها و مؤسسات اقتصادی مدیر موقت دولتی منصوب گردید. در مواردی اموال وابستگان به رژیم سابق و یا بعضی از خارجیان توسط دادگاههای انقلاب توقیف یا مصادره گردید.
 
 همزمان با تحولات مزبور برخی اتباع یا شرکتهای آمریکایی که مدعی ورود خسارت به خود در نتیجه حوادث انقلاب یا تصمیمات مراجع دولتی یا قضایی بودند به طرح دعوی علیه ایران و مؤسسات دولتی در دادگاههای آمریکا مبادرت نمودند.
 
چند روز پس از تسخیر سفارت آمریکا در تهران و تشدید بحران در روابط دو کشور رئیس جمهور وقت آمریکا ضمن اعلام وضعیت فوق العاده درباره روابط ایران و آمریکا، کلیه داراییها و اموال دولت ایران و سازمانها و شرکتهای دولتی در آمریکا و نزد بانکهای آمریکایی خارج از آمریکا را مسدود کرد.
 
پس از آن روند طرح دعاوی مختلف در محاکم آمریکا شتاب بیشتری گرفت به طوری که در آستانه امضای بیانیه های الجزایر بیش از 440 دعوی علیه سازمانها و مؤسسات دولتی ایرانی طرح شده بود.
 
در بیست و نهم دیماه 1359 دولتین جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده به منظور حل و فصل بحران موجود در روابط دو کشور که با گروگان گیری پنجاه و دو تن تبعه ایالات متحده در سفارت سابق آمریکا در تهران به وسیله دانشجویان پیرو خط امام (ره) تشدید شده بود با میانجیگری دولت الجزایر ترتیبات و تعهداتی را درقالب بیانیه های الجزایر پذیرفتند که از جمله انها ارجاع اختلافات حقوقی فیمابین به داوری مرضی الطرفین است. ذیلا خلاصه ای از تعهدات مذکور را در دو بخش مطرح نموده و سپس صلاحیت، تشکیلات و عملکرد دیوان داوری مورد بحث قرار می گیرد.
تعهدات مالی
 به موجب بیانیه های الجزایر آمریکا متعهد گردید که با اعاده وضع مالی ایران به قبل از 14 نوامبر 1979 کلیه اموال و دارائیهای مسدود شده ایران پس از گروگانگیری را آزاد و به ایران منتقل کند.
 
متقابلاً ایران نیز تعهد کرد که گروگانهای آمریکایی را تحویل دهد. اموال و دارائیهای ایران مشتمل بود بر وجوه نقدی (شامل اوراق بهادار و طلا)، اموال نظامی، اموال غیرنظامی و اموال دیپلماتیک. ایالات متحده وجوه نقدی ایران را که بالغ بر حدود 10 میلیارد دلار بود طبق ترتیبات مقرر در بیانیه ها در دو نوبت آزاد و به بانک مرکزی پرداخت کرد.
 
 در نوبت اول همزمان با امضای بیانیه ها حدود 8 میلیارد دلار از وجوه نزد بانکهای آمریکایی خارج از آمریکا آزاد و به حساب امانی نزد بانک اف انگلند واریز گردید. ازا ین حساب حدود 7/3 میلیارد دلار برای تسویه بدهی ایران ناشی از وام های سندیکایی به بانک فدرال رزرو نیویورک پرداخت گردید؛ حدود 418/1 میلیارد دلار نیز برای تسویه بدهی بانکهای ایرانی به بانکهای آمریکایی در حسابی بنام بانک مرکزی الجزایر در بانک اف انگلند به امانت گذارده شد؛ و بالاخره مابقی وجوه حدود 87/2 میلیارد دلار نقداً به ایران پرداخت شد.
 
 البته بعداً پس از تسویه وامهای سندیکایی مبلغ حدود 545 میلیون دلار (اصل و بهره) و تسویه بدهی بانکهای ایرانی مبلغ حدود 810 میلیون دلار (اصل و بهره) به ایران اعاده گردید. در نوبت دوم شش ماه بعد از انعقاد بیانیه ها حدود دو میلیارد دلار از وجوه نزد بانکهای آمریکایی داخل آمریکا آزاد شد که یک میلیارد دلار آن به حساب تضمینی جهت پرداخت احکام دیوان داوری دعاوی علیه ایران اختصاص یافت و بقیه نیز به ایران پرداخت گردید.
 
در خصوص سایر اموال ایران وضع به گونه دیگری است. ایالات متحده آمریکا برخلاف تعهداتی که در بیانیه های الجزایر بر عهده گرفته با طرح پاره ای استدلالات حقوقی غیرموجه از تحویل اموال نظامی ایران امتناع ورزیده و بجز غرامت قسمتی از این اموال که مطابق رأی دیوان داوری صادره در پرونده ب/1 (ادعای چهارم) محکوم به پرداخت آن شده بود و آن را پرداخته، از اجازه صدور و خارج کردن بقیه اموال نظامی ایران که در آمریکا است، خودداری می کند که همین امر موضوع دعوایی است که ایران علیه آن کشور در دیوان داوری مطرح نموده و در حال حاضر تحت رسیدگی است (پرونده ب/61) .
 
 در خصوص اموال و داراییهای دیپلماتیک ایران در آمریکا، نیز دولت آمریکا استرداد و تحویل آنها را موکول به عمل متقابل از سوی ایران می کند و در این مورد به کنوانسیون وین در مورد روابط دیپلماتیک و کنسولی (1961) استناد می جوید و استدلال می کند که اموال دیپلماتیک مشمول احکام خاص کنوانسیون مذکور بوده و از شمول بیانیه های الجزایر خارج است (پرونده های الف 4 و الف 7).
 
درباره اموال غیرنظامی ایران نیز، چون نحوه عمل آمریکا در مورد ترتیب استرداد این اموال بین طرفین محل اختلاف بود و آمریکا ترتیبات لازم را برای انتقال آنها مطابق بیانیه ها نداده بود، ایران دعوایی علیه آن کشور در دیوان داوری مطرح کرد و دیوان هم پس از رسیدگیهای لازم سرانجام آمریکا را مسئول دانست و به نفع ایران رأی داد و ایالات متحده را ملزم به پرداخت غرامت بابت این قبیل اموال دانست که در حال حاضر پرونده از حیث تقویم مبلغ خسارت تحت رسیدگی می باشد (پرونده الف/15 ـ دو: الف).
 
تعهدات حقوقی          
 به موجب بیانیه های الجزایر ایالات متحده متعهد گردید که 1) در امور داخلی ایران مداخله نکند 2) مجازاتهای تجاری و اقتصادی وضع شده پس از 14 نوامبر 1979 علیه ایران را لغو نماید 3) برای توقیف و استرداد اموال خانواده پهلوی و نزدیکان آن در آمریکا با ایران با شرایط مقرر در بیانیه ها همکاری کند 4) از دعاوی ایالات متحده یا اتباع آن کشور علیه ایران به علت تصرف سفارت سابق آمریکا یا گروگانگیری اتباع آمریکایی یا حوادث واقع شده در جریان انقلاب اسلامی تا زمان انعقاد بیانیه ها صرفنظر نماید و 5) به دعاوی حقوقی اتباع آمریکایی در محاکم آمریکا خاتمه داده و آنها را به داوری مرضی الطرفین ارجاع دهد.
 
 تفصیل و نحوه اجرای هریک از تعهدات مالی و حقوقی در بندهای مختلف بیانیه کلی (طی 15 ماده) آمده است .
 
همچنین ترتیبات لازم در اجرای توافق دولتین برای ایجاد داوری مرضی الطرفین جهت رسیدگی به دعاوی اتباع آمریکایی و اختلافات مالی و حقوقی فیمابین دو کشور در بیانیه حل و فصل دعاوی پیش بینی گردیده است.
 
 به غیر از این دو سند، راه و روشهای اجرایی بعضی توافقات مالی طرفین در سندی بنام «سند تعهدات» مشخص گردیده و همزمان با بیانیه ها منتشر و اجرا شده است.
 
تعدادی موافقتنامه فنی و تکنیکی و بانکی هم بین بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران ، بانک مرکزی الجزایر، بانک اف انگلند، فدرال رزرو نیویورک، بانک مرکزی هلند، و بانک تسویه هلند تنظیم و امضا شده که موضوع آنها نحوه آزاد شدن دارائی ها و حسابهای بانکی ایران و نگهداری حساب امانی اولیه و نیز نگهداری حساب تضمینی دیوان داوری می باشد.
 
دیوان داوری دعاوی ایران ـ ایالات متحده
 
1 – صلاحیت وتشکیلات دیوان
 
صلاحیت و وظایف دیوان طبق بیانیه ها اجمالاً عبارت است از رسیدگی به:
 
- ادعاهای اتباع ایالات متحده علیه دولت ایران و ادعاهای اتباع ایران علیه دولت ایالات متحده و هرگونه ادعای متقابل ناشی از قرارداد، معامله یا واقعه ای که مبنای تشکیل این ادعاها باشد
 
- ادعاهای دولتین ایران و آمریکا علیه یکدیگر ناشی از قراردادهای فیمابین در مورد خرید و فروش اجناس و خدمات و
 
- هرگونه اختلاف دولتین درباره تفسیر یا اجرای بیانیه ها.
 
از حیث تشکیلات دیوان دارای دو بخش حقوقی و اداری است. بخش حقوقی دیوان از سه شعبه مستقل هریک با سه عضو تشکیل شده است.. در هر شعبه یک داور آمریکایی، یک داور ایرانی و یک داور از کشور ثالث عضویت دارند. مشخصات اعضای کنونی شعب دیوان به شرح زیر است:
 
شعبه اول: آقای اسداله نوری (ایرانی)، آقای براوئر (امریکایی) و آقای برومس (فنلاندی)
 
شعبه دوم: آقای کوروش حسین عاملی (ایرانی)، آقای آلدریچ (امریکایی) و آقای اسکوبیشفسکی (لهستانی)
 
شعبه سوم: آقای محسن آقاحسینی (ایرانی)، خانم مک دانل (امریکایی) و اقای آرانجیو روئیز (ایتالیایی)
 
ریاست هر شعبه با داور بیطرف بوده و ریاست دیوان با آقای اسکوبیشفسکی است. همچنین هر شعبه دارای تعدادی دستیار حقوقی و منشی می باشد. به پرونده های مربوط به نقض یا تفسیر بیانیه های الجزایر در هیأت عمومی دیوان متشکل از نه نفر داوران سه شعبه رسیدگی می گردد.
 
 
امور اداری تحت نظر دبیرکل دیوان آقای پینتو از کشور سریلانکا فعالیت می نماید و شامل بخش های دبیرخانه، ترجمه، کارکنان و حسابداری است.
عملکرد دیوان
 دیوان داوری فعالیت خود را از دهم تیر ماه 1360 آغاز کرد. تعداد دعاوی که از بدو امر تاکنون نزد دیوان اقامه گردیده جمعاً بالغ بر 3963 فقره دعوی می گردد. طبقه بندی این دعاوی به حسب اصحاب دعوی و میزان خواسته به شرح زیر است:
 
   - تعداد 2884 فقره دعوی کمتر از 250 هزار دلار (دعاوی کوچک) و تعداد 961 فقره دعوی بیشتر از 250 هزار دلار (دعاوی بزرگ). اکثریت قریب به اتفاق این دعاوی توسط خواهانهای آمریکایی (اشخاص حقیقی و حقوقی) علیه دولت جمهوری اسلامی ایران و سازمانها و مؤسسات دولتی اقامه گردیده و دعاویی که توسط اتباع ایرانی علیه دولت آمریکا طرح شده، انگشت شمار بوده اند.
 
معهذا دعاوی دولت و سازمانها و مؤسسات ایرانی علیه اتباع آمریکایی در قالب دعاوی متقابل اقامه گردیده است. همچنین حدود 269 فقره از دعاوی کوچک و بزرگ مربوط به اتباع مضاعف بوده است. با توجه به اینکه این دعاوی توسط اتباع علیه دولتین اقامه گردیده، به دعاوی خصوصی نیز معروف می باشند.
 
- تعداد 20 فقره دعوی ناشی از اختلافات تفسیری یا نقض بیانیه های الجزایر (دعاوی الف) و 72 فقره دعوی ناشی از نقض قراردادهای خرید و فروش کالا و خدمات بین دولتین (دعاوی ب). چون اصحاب دعوی در این پرونده ها دولتین یا مؤسسات تحت کنترل آنها به مفهوم ماده (4) (3) 7 بیانیـه حل و فصل دعـاوی می باشند، از آنها به عنوان دعاوی دولتی نیز نام برده می شود.
 
دعاوی مذکور را از حیث موضوع نیز می توان در سه گروه دسته بندی کرد 1) دعاوی بانکی بین بانکهای آمریکایی و ایرانی که به علت انسداد دارائیهای ایران توسط دولت آمریکا پس از قضیه گروگانگیری بلاتسویه مانده و نیز مطالبات و اختلافات ناشی از وامهای سندیکایی که مؤسسات ایرانی از سندیکای متشکل از بانکهای آمریکایی یا با عضویت در بانکهای آمریکایی گرفته بودند 2) دعاوی ناشی از قراردادهای منعقده بین دولت آمریکا با اتباع آمریکایی با دولت ایران یا دستگاهها و مؤسسات ایرانی مانند قراردادهای خرید و فروش کالا و خدمات 3) دعاوی سلب مالکیت و ناشی از اقدامات مؤثر در حقوق مالکانه.
 
این دعاوی ناشی از اقدامات دولت جمهوری اسلامی ایران در ملی کردن بانکها، بیمه، صنایع، قراردادهای نفتی و نیز ناشی از اقدامات دیگر دولت یا مراجع انقلابی مانند دادگاهها و دادسراهای انقلاب اسلامی بوده است. از حیث تعداد ، دعاوی ناشی از نقض یا فسخ یا تعلیق قراردادهای منعقده بین دولت آمریکا یا اتباع آمریکایی با طرفهای ایرانی یا اختلافات ناشی از بجا ماندن اموال شخصی آمریکائیان در ایران بیشترین تعداد دعاوی را تشکیل می داده است.
 
تعداد دعاوی که تاکنون توسط دیوان مورد رسیدگی و حکم قرار گرفته و یا بوسیله اصحاب دعاوی حل و فصل گردیده، بالغ بر 3936 فقره می گردد که به ترتیب 960 دعوی بزرگ، 2884 دعوی کوچک و 91 دعوی دولتی بوده است.
 
همچنین تعداد احکام و قرارهای صادره توسط دیوان تا 22 آبان 1383 به ترتیب 600 حکم (شامل احکام ترافعی یا احکام مبتنی بر شرایط مرضی الطرفین) 83 قرار (شامل قرارهای اعدادی یا موقت) 1013 تصمیم یا دستور می باشد.          
 
در حال حاضر دعاوی خصوصی بطور کامل خاتمه یافته و تنها دعاوی باقیمانده نزد دیوان 17فقره دعوی دولتی است که جمهوری اسلامی ایران در 16 فقره آن خواهان و در یک فقره دیگر خوانده می باشد. در بین این دعاوی پرونده های ب/1، ب/61، الف/15 (دو: الف) ، الف/4 و الف/7 و الف/30 حائز اهمیت بیشتری می باشند.
 
 
دیپلماسی ایرانی : منبع : این بخش توسط شعبه لاهه دفتر خدمات حقوقی بین المللی سفارت ایران در لاهه تهیه شده است
+ نوشته شده در  جمعه 17 خرداد1387ساعت 4:48  توسط علی شیروانی  | 

Clinton advisers have said she will bow out of the hard-fought race on Saturday. While the news pleases the millions of Obamanaics here, German commentators don't think Obama is in the clear yet. more...

+ نوشته شده در  جمعه 17 خرداد1387ساعت 4:36  توسط علی شیروانی  | 

چکیده

اهميت فوق العاده تنگه هرمز بر هيچ کس پوشيده نيست. طبق آمارهاي غير رسمي در هر ده دقيقه يک کشتي غول پيکر از اين ابراه بين المللي مي گذرد و اين نبض حياتي جهان را مانند شاهرگ اصلي  دنياي صنعتي در دريافت مايحتاج خود و همچنين فروش محصولات  و از طرف ديگر براي کشورهاي ساحلي خليج فارس در فروش نفت و دريافت کالاهاي اساسي قرار داده است. عرض اين تنگه در کوتاهترين فاصله 38 کيلومتر يعني 5/20 مايل دريايي است.تنگه هرمز، آبهاي آزاد اقيانوس هند و درياي عمان را به منطقه انحصاري اقتصادي خليج فارس متصل مي کند، پس مي تواند مشمول تعريف کنوانسيون 1982 درباره تنگه هاي بين المللي و تابع رژيم حقوقي آن باشد. اهميت تنگه هرمز مربوط به روابط تاريخي غرب و کشورهاي همسايه خليج فارس و صدور نفت از اين منطقه به ساير مناطق جهان است. ارزش تنگه هرمز در طول تاريخ به گونه اي بوده است که به عقيده يک تاريخ نويس پرتغالي در قرن هفدهم ميلادي، اگر جهان را يک انگشتري طلا فرض کنيم، نگين آن «هرمز» خواهد بود.

تهديد ايران در سال هاي اخير به بستن و يا به عبارت ديگر ناامن کردن اين تنگه و ابهاي ان که قسمت از ان جز ابهاي ساحلي ايران مي باشد و خود جزيره نيزکه خاک ايران مي باشد فرصتي شد براي اين جانب که به عنوان دانشجوي حقوق بين الملل  به بررسي حقوقي اين موضوع بپردازم.

 


واژگان کليدي:

خليج فارس، تنگه هرمز، کنوانسيون 1982 حقوق درياها، ايران، امنيت.

متن کامل مقاله را که با همکاری دوست عزیزم امیر مقامی تهیه شده است رامی توانید در این شماره(اردیبهشت) ماهنامه بین المللی حقوق مطالعه کنید.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 29 اردیبهشت1387ساعت 1:19  توسط علی شیروانی  | 

اطلاعيه

به مناسبت شصتمین سالگرد اشغال فلسطین

دانشکده روابط بین الملل با همکاری کمیته ملی حقوق بشردوستانه برگزار می کند:




کارگاه بین المللی

« فلسطین از دیدگاه حقوق بین الملل »

با حضور

اساتید برجسته داخلی و خارجی

                   زمان برگزاری

دوشنبه 23 لغایت سه شنبه 24 اردیبهشت ماه 1387  

از ساعت 9 الی 16

 

مدارک لازم برای ثبت نام

فرم تکمیل شده ثبت نام (قابل دریافت از طریق پایگاه اینترنتی دانشکده یا از طریق مراجعه حضوری)،

اصل فیش بانکی به مبلغ -/000/600 ریال به حساب شماره 66/1430 بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران به نام

دانشکده روابط بین الملل قابل پرداخت در تمامی شعب بانک ملی.

کارشناسان وزارت خارجه از 40%  تخفیف و دانشجویان با ارائه کارت دانشجویی از50 % تخفیف برخوردار می شوند.   

گواهینامه شرکت در دوره

دانشکده روابط بین الملل و کمیته ملی حقوق بشردوستانه به شرکت کنندگان در کارگاه، بسته آموزشی وگواهینامه اعطا می نمایند.

 

آخرین مهلت ثبت نام

شنبه 21 اردیبهشت ماه  1387

نشانی: تهران- خیابان شهید باهنر (نیاوران) جنب پمپ بنزین، کوچه مینا، شماره 12 کد پستی: 1936783114

تلفن: 1-22802650  (روابط عمومی)  نمابر:  22802747

پایگاه اطلاع رسانی:  www.sir.ac.ir    

    پست الکترونیکی:

+ نوشته شده در  یکشنبه 15 اردیبهشت1387ساعت 5:16  توسط علی شیروانی  | 

 

 سران کشورهای اروپا در 13 دسامبر 2007 قرار داد لیسبون را امضا کردند. این قرارداد به اتحادیه اروپا زمینه جدیدی برای اصلاحات می دهد. مقدمات این قرار داد در دورانی که اتحادیهاروپا  تحت ریاست آلمان بود، فراهم شد. هدف آلمان از این قرارداد که اکنون تامین شده است، ایجاد پیشرفت در قانون اساسی اتحادیه است.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 11 اردیبهشت1387ساعت 14:37  توسط علی شیروانی  | 

مترجم: عليرضا عبادتي
اساسا مسائل تاکتیکی به قدری اوضاع را احاطه کرده که هنوز فرصت طرح چالشی که کابینه جدید(رئيس جمهور آينده آمريكا) با آن رو به رو خواهد شد پیش نیامده و آن چالش از این قرار است: چگونه مي‌توان از سه انقلاب در حال وقوع در جهان، نظم و نظام جدید بین‌المللی بیرون کشید.


این سه انقلاب عبارتند از:
الف: دگردیسی در سیستم سنتی و متعارف دولت-ملت در اروپا
ب: چالش تندروها درباره حق حاکمیت
ج: انتقال مرکز ثقل مسائل بین‌الملل از اقیانوس اطلس به اقیانوس هند و آرام (منظور از آمریکا به آسیا)
خرد عادی و متعارف معتقد است که نارضایتی از یکجانبه‌گرایی جورج‌دبلیو بوش، موضوع اصلی اختلافات آمریکا و اروپاست. اما به زودی با تغییر ریاست‌جمهوری و کابینه در آمریکا روشن خواهد شد اختلاف اصلی بین این دو قاره در دو سوی اقیانوس اطلس این است که آمریکا هنوز به شکل سنتی «دولت- ملت» است که مردمش به درخواست‌های دولت برای فداکاری و جانسپاری و دفاع از منافع ملی بیشتر وقع مي‌نهند تا اروپا.
ملت‌های اروپا که دو جنگ جهانی را از سر گذرانده اند به فراست دریافته اند که باید بخشی از جنبه‌های چشمگیر و با اهمیت حق حاکمیت خود را به اتحادیه اروپا بسپارند. از قضا وفاداری سیاسی که از خصلت‌های نظام «دولت- ملت» است به طور خودکار قابل انتقال به وضعیت در حال گذار نیست.
اروپا در حال گذار است از گذشته‌اي که هنوز بر مشکلات آن فائق نیامده، به آینده‌اي که به آن هنوز نرسیده است. در این روند، ماهیت دولت اروپایی دچار دگردیسی شده است. با توجه به این حقیقت که هنوز آینده اروپا به درستی تعریف و معین نشده و معلوم نیست و با توجه به این که چنین نظم و نظامی در هیچ جا امتحان خود را پس نداده، به ناچار اکثر حکومت‌های اروپایی نمي‌توانند از مردم خود انتظار فداکاری و جان نثاری داشته باشند.
عدم توافق کشورهای اروپایی در استفاده از نیروهای ناتو در افغانستان، مثال واضحی از این حقیقت است. بعد از حادثه یازده سپتامبر، پیمان آتلانتیک شمالی، بدون درخواست ایالات متحده، با توسل به اصل پنجم از پیمان ناتو پیشنهاد کمک متقابل را مطرح کرد.
اما وقتی ناتو در شرف قبول مسوولیت بود، محدودیت‌های داخلی کشورهای عضو، آنان را وادار ساخت تعداد محدودی از سربازان را در اختیار بگذارند و به تعداد محدودتری از ماموریت‌ها بسنده کنند. در نتیجه، این اتحاد آتلانتیک در شرف تبدیل به سیستمی با دو لایه یا دو سطح است که قابلیت‌های آن با الزامات و تعهداتش همخوانی ندارد.
با گذشت زمان دو راه باقی مي‌ماند: یا باید الزامات و تعهدات ناتو مورد بازنگری قرار گیرد و از نو تعریف شود یا آن که به طور رسمی روی سیستم جدید با دو لایه یا دو سطح کار شود و بین الزامات سیاسی و قابلیت‌های نظامی آن هماهنگی به عمل آید. در آن صورت باید به نیروهای واکنشی اروپایی پروژه‌هایی خارج از محدوده محول شود که در این شرایط، اتحاد بین اعضا، جنبه موقتی و اختیاری پیدا خواهد کرد.
در حالی که نقش سنتی دولت در کشورهای اروپایی در اثر انتخاب حکومت‌های جدید روز به روز کاهش مي‌یابد، در خاورمیانه این کاهش نقش دولت، بیشتر از ماهیت ذاتی و نحوه پیدایش دولت‌ها در این ناحیه ناشی مي‌شود. دولت‌هایی که جانشین امپراتوری عثمانی شدند، قدرت‌هایی بودند که با پایان جنگ جهانی اول به پیروزی رسیدند.
کشورهای خاورمیانه برخلاف کشورهای اروپایی، مرزهایشان بر اساس تفاوت‌های قومی و زبانی شکل نگرفت بلکه این مرزبندی‌ها متناسب با تعادلی بود که قدرت‌های اروپایی در رقابت‌هایشان خارج از آن منطقه به دست آورده بودند. امروز ساختار دولت‌های اروپایی را، که بسیار آسیب‌پذیر شده‌اند، تندروها با تفسیرهای بنیادگرایانه، به عنوان پایه و اساس نهاد سیاسی جهانی، تهدید مي‌کند.
از آن جایی که نه سیستم بین‌المللی و نه ساختار داخلی کشورها و دولت‌های موجود در نگاه تندروها مشروعیت ندارد، ایدئولوژی آن جایی برای مباحث غربی نظیر گفت‌و‌گو، مذاکره و ایجاد تعادل در منطقه باقی نمي‌گذارد، در حالی که این مباحث برای امنیت، پویایی و منافع کشورهای صنعتی در منطقه بسیار حساس و کلیدی است.
این مسائل در این منطقه بسیار شایع و رایج است و گزینه عقب‌نشینی، پیش روی ما وجود ندارد. ما مي‌توانیم از هریک از این مناطق در خاورمیانه مثل عراق عقب‌نشینی کنیم اما به این ترتیب فقط شکل مقاومت در برابر آنها و مواضع فرق خواهد کرد و در اصل موضوع تفاوتی ایجاد نخواهد شد. حتی حامیان ایده عقب‌نشینی یک جانبه و بي‌قید و شرط هم معتقدند که باید تعداد محدودی از آمریکایی‌ها در عراق باقی بماند تا از رشد و بازگشت القاعده و رادیکالیسم جلوگیری کند.این دگردیسی‌ها در سبک و سیاق دولت در اروپا همزمان شده با گرایش سوم یا شیفت در مرکز ثقل مسائل بین‌الملل از آتلانتیک به اقیانوس هند و آرام.
نکته متناقض گونه آن این است که توزیع قدرت در این منطقه (منظور چین، ژاپن و هند است)بر اساس همان خصلت‌های سنتی کشورهای اروپایی است. کشورهای عمده آسیا – چین، ژاپن، هند و احتمالا گاهی اندونزی- خود را در همان رقابتی مي‌بینند که روزگاری در تعادل قدرت کشورهای اروپایی مطرح بود، آنها یکدیگر را ذاتا رقیب مي‌بینند و فقط گاه گاهی مخاطره کرده و دست به همکاری مي‌زنند. در گذشته تغییر در ساختار قدرت عموما به جنگ منجر مي‌شد، همان طور که با ظهور آلمان به عنوان قدرتی مطرح در اواخر قرن نوزدهم اتفاق افتاد. امروز ظهور چین به عنوان قدرت، نقش آلمان در آن زمان را تداعی مي‌کند با این تفاوت که این بار زنگ خطر باید بلندتر به صدا درآید.
درست است که روابط چین- آمریکا عناصر رقابتی و ژئوپلتیکال قدیمی و همیشگی دارد اما ظهور چین به عنوان یک قدرت بزرگ نباید مورد غفلت قرار گیرد. هرچند عناصر جبران‌کننده دیگری هم وجود دارند. جهانی شدن اقتصادی و مالی، الزامات محیط زیستی، نیاز به انرژی و قدرت مخرب سلاح‌های مدرن نیاز به همکاری جهانی بین ایالات متحده و چین را ناگزیر کرده است.
روابط خصومت‌آمیز بین آمریکا و چین هر دو کشور را در وضعیتی قرار مي‌دهد که کشورهای اروپایی بعد از جنگ جهانی دوم با آن مواجه شدند، وضعیتی که در آن کشورهای اروپایی به جان هم افتادند در حالی که سایر جوامع به شان و منزلتی رسیدند که اروپايیان در جست‌وجوی آن بودند.
هیچ یک از نسل‌های گذشته ناچار نبودند که با سه انقلاب همزمان در نقاط مختلف جهان دست و پنجه نرم کنند. رسیدن به یک راه حل همه جانبه، و دارویی برای هر سه درد، خیلی خیال‌پردازانه و موهوم است.
در اروپا جامعه مدنی با ساختار سیاسی دولت سازگاری بیشتری دارد تا ساختار سیاسی اتحادیه اروپا. در خاورمیانه جامعه مدنی را نیروهای فراملیتی‌اي شکل مي‌دهند که با ساختار داخلی کشورهایشان در تضاد است.
در حوزه اقیانوس اطلس، چالش این است که چگونه نهادهایی به تکامل برسند که بتوانند تعادل را برقرار کنند یعنی هم اشتیاق به فداکاری و جانفشانی برای آینده را حفظ کنند (که خصلت جوامعی است که هنوز وضعیت سنتی دارند و دولت- ملت هستند)و هم در نظم جدید بین‌المللی سنخیت داشته باشند (که متعلق به وضعیت بعد از گذار از دولت- ملت است).
تندروها نیز حاضرند کل ایده جامعه مدنی را فدای اتوپیایی خود کنند.
از لحاظ دیپلماسی کلاسیک، دیپلماسی قرن بیست و یکم در آسیا را دو نوع تغییر یا انطباق معین خواهد کرد: یکی برقراري ارتباط همکاری بین قدرت‌های آسیایی نظیر چین، هند، ژاپن و احتمالا اندونزی و دیگری برقراری ارتباط بین آمریکا و چین.
در دنیایی که تنها ابرقدرت جهان حامی و پشتیبان حفظ وضعیت دولت- ملت به همان سبک سنتی است و اروپا در دوران گذار از این وضعیت سنتی است و در جهانی که خاورمیانه در مدل ملت- دولت نمي‌گنجد و با انقلابی روبه‌رو است که انگیزه مذهبی دارد، و همچنین در شرایطی که ملت- دولت‌های آسیای جنوبی و شرقی هنوز در فکر ایجاد تعادل قدرت هستند، ماهیت نظم نوین بین‌المللی در آن چگونه خواهد بود و چطور این همه جنبه مختلف را در خود خواهد گنجاند؟
آیا سازمان‌های بین‌المللی موجود برای این منظور کافی هستند؟ اگر نه، کدام تغییرات، مطلوب به حساب مي‌آیند؟ آمریکا چه اهدافی را مي‌تواند به شکل واقع بینانه برای خود و سایر جوامع دنیا ترسیم کند؟ آیا ما مي‌توانیم از دگردیسی در کشورهای عمده موقعیتی برای پیشرفتِ قابل اعتماد بسازیم یا آن که لازم است نیروهای خود را کمتر در جهت مقاصد جهادی و جهادگونه متمرکز کنیم؟
در این کنسرت جهانی چه اهدافی را باید جست‌وجو کنیم؟ کدام وضعیت افراطی مي‌تواند وسیله توجیه اقدام یک جانبه قرار گیرد؟ برای دستیابی به این اهداف کدام سبک رهبری به احتمال زیاد بهتر است؟
این همان بحثی است که ما به آن نیاز داریم نه شعارهایی که گروه‌های سیاسی برای تیترشدن در رسانه‌ها مطرح مي‌کنند.
منبع: irdiplomacy.ir

+ نوشته شده در  دوشنبه 9 اردیبهشت1387ساعت 7:36  توسط علی شیروانی  | 

Nato's expansion is both a threat and an opportunity for Iran
Translator : Ali Attaran
Interview with Iran's former ambassador to Romania on latest NATO developments
Interview by Hossein Sarrafi
The NATO Summit in Bucharest ended 2 weeks ago. Due to its importance, Iranian Diplomacy had an interview with Ali Akbar Farazi, Iran's former ambassador to Romania on NATO. Mr. Farazi has also been Iran's ambassador to Hungary and Cyprus.
 
NATO has approached Iran's frontiers. Is that a threat or an opportunity?
 
Nothing is absolute in diplomacy and no event is threat or opportunity per se. Everything depends on the actors, whether they grasp the opportunities, they turn threats into opportunities or on the contrary, they turn opportunities into threats because of their incapability.
 
To elaborate on your question, first let me give an introduction.
 
NATO's formation had clear historical reasons. After the Second World War, NATO was formed to confront communism in Western Europe. In fact, with United States' leadership, NATO increasingly cemented its position in Western Europe.
 
After Soviet Union's dissolution, the existential philosophy of NATO was questioned. Some European countries thought that there may be no need for the existence of NATO in its current form. So they were after a new definition for the activities of this organization.
 
The fortunate event for U.S. was that the young Europe, that NATO was formed to stand against them, had become friends with this country and NATO. This was a golden opportunity for United States to justify its presence in Europe. It wanted to support the young Europe, former satellite states of Soviet Union.
 
But this was not enough. After 11th of September 2001 United States seeks for other existential reasons for NATO and wants to convince others that the organization's activities must not decrease, otherwise they must expand.
 
The current focal point for United States is geographical and political expansion of NATO. This has caused reactions from Russia and even some U.S. allies.
 
But what relates to Iran is that is this expansion for or against the country? I think it's both. It can be a threat if we still ignore what's happening around us, and if we analyze the reality from our current viewpoint.
 
It can be a golden opportunity if we look move beyond our current viewpoint. If we manage to convince NATO members that Iran is not a hostile country or a possible threat, as America believes, then we can act positively. We must convince NATO that Iran has a constructive role in developments of the region, as obvious in Iraq and Afghanistan.
 
The United States and NATO must come to this understanding that they can't solve regional crises without Iran's cooperation, and Iran's constructive presence can help to establishment of security and stability in the region. In areas such as control of drug trafficking, training forces to fight against drug trafficking and establishment of security in Afghanistan, with its facilities Iran can convince NATO members to cooperate within this framework.
 
It was a pity that NATO secretary general didn't name Iran in Bucharest Summit Declaration. The declaration pointed to the new comprehensive approach in Afghanistan and security affairs which will be gradually conferred to Afghan forces. The declaration supported constructive talks between Afghanistan and Pakistan but it intentionally ignored Iran. Whether during Soviet era or the present, Iran has always had a constructive role and its presence in Afghanistan affairs has been always beneficial for this country and also the region. What has prevented NATO secretary general from referring to Iran? We must follow an active diplomacy and make NATO aware of our potentials. This is not possible unless we follow a realistic approach. Being inept and awaiting for better days to come will bring us no good.
 
In the global stage of diplomacy we must be more active that before, show our positive side, and remind others of our cooperation in Afghanistan and Iraq.
 
Are there any advantages for Iran in U.S.-Russia face-off especially on the missile defense shield? How do you see the deployment of the defense shield in Azerbaijan?
 
Most of the predictions by political analysts became true in Bucharest Summit. Russians will persistently stand against deployment of United States' missile defense shield in Europe, but their persistence will vanish if they receive grants.
 
The Bucharest Summit showed that Russians are ready to put aside their sensitivities if they receive what they demand. That's because they act within the framework of their national interests. We should not expect other countries to prioritize our national interests over theirs. We are the ones who must reflect more on our own interests.
 
In my idea, what happened in Bucharest was ironic. Russians allowed NATO to use their territory and send it logistic commodities to Afghanistan. The commodities are passing a country that occupied Afghanistan due to its confrontation with NATO.
 
We see that the membership of Georgia and Ukraine in NATO has been postponed and at the same time Bush has stated that Iran is NATO's target. But Putin has answered that Iran can not be a target and it is not a threat to United States. If we put all these together we find out that U.S. has taken the first step towards deployment of the missile defense shield. What I want to say is that we must know what's happening around. We must think of our own interests. This will not happen unless we enter the regional frameworks.
 
Do you think NATO's eastward expansion is against the interests of Turkey and states of Caspian Sea eastern coast? Can economic-security pacts like Shanghai Cooperation Organization or regional economic treaties like Economic Cooperation Organization (ECO) be NATO's rival bring closer the interests of countries of the region?
 
The existential philosophy of NATO is questioned by its founders and new members. According to various articles in NATO's charter if a member is attacked by another country, the organization is obliged to support its member. Such a threat doesn't currently exist for NATO members, but they are following another aim by expansion of the organization. Cooperation within the framework of economic pacts like ECO and security-regional pacts like Shanghai is beneficial for Iran, but definitely it doesn't mean that multilateral economic organizations can be a rival for NATO.
 
Don't forget that NATO's agenda is totally different from that of economic-regional cooperation organizations. The post-Cold War atmosphere tends towards regional cooperation. Naturally interests of every region, every group are different from others.
 
Iran's membership in Shanghai organization, ECO or D8 (Developing 8) is advantageous per se. But does sole membership in Shanghai Cooperation Organization stop NATO's progress eastwards? I don't think so.
 
Do you believe in a new Cold War?
 
I believe that new blocs are getting shaped. As I said, after Soviet Union's dissolution, new states were born out and former members of East Bloc entered the international stage with new policies. These countries bluntly state that their security depends on their relations with the United States. The day NATO's flag was raised in Sofia, international media released photos of the Bulgarian Prime Minister's tears. It was like tears of joy the lovers shed when they see each other after years.
 
These states seek their welfare through membership in EU and their security through membership in NATO. Germany's opposition to membership of Ukraine and Georgia shows that long-time members of NATO need to redefine their objectives.
 
On the other hand, it seems that differences are rising among NATO members in fulfilling their missions.
 
By all this I want to tell you new developments are on the way. Will they lead to a new cold war? There isn't a definite yes or no answer. I think Russia can't further extend its cooperation with U.S. So formation of new blocs and emergence of another Cold War is possible.
 
How should Iran act in the current circumstances?
 
Iran must participate in every multilateral regional pact even as an observer state. Avoiding multilateral and regional pacts is against the interests of Iran.
 
What are the goods and bads of military cooperation between NATO and the Republic of Azerbaijan for Iran and Turkey?
 There are no possible threats for Turkey because this country is a NATO member. But the republic of Azerbaijan has its own policies. This country is not a threat for Iran per se, unless other countries want to take advantage of it. Being the neighbor of a powerful country like Iran is a good opportunity for Azerbaijan, since Iran has always supported its neighbors.
+ نوشته شده در  شنبه 31 فروردین1387ساعت 20:30  توسط علی شیروانی  | 

 

'If the Games Fail, Human Rights Will Suffer'

With the Olympic Games rapidly approaching, more attention than ever is being focused on China's handling of protests in Tibet and on the state of human rights in the Communist country. SPIEGEL spoke with human rights advocate Liu Xiaobo about what to expect. more...

+ نوشته شده در  سه شنبه 20 فروردین1387ساعت 0:42  توسط علی شیروانی  | 

 

German Case to Test Boundaries of Discrimination Law

How much should discrimination cost? In Germany, it has long been cheap. But a case currently working its way through the courts may provide expensive teeth to the country's 19-month-old anti-discrimination law. By Charles Hawley more

+ نوشته شده در  سه شنبه 20 فروردین1387ساعت 0:40  توسط علی شیروانی  | 

اگر من رييس‌جمهور شوم

بخش دوم
بالاخره اینکه، ما باید استراتژی جامعی برای نابود کردن تروریست‌های جهانی بیابیم. استراتژی ای که بر انواع گوناگون قدرت آمریکایی تکیه داشته باشد و نه فقط قدرت نظامی. به قول یک فرمانده ارشد نظامی آمریکایی، «هنگامی که مردم از احترام و امکانات برخوردارند، افراط‌گرایی جای ظهور و برخورداری از استقبال عمومی را از دست مي‌دهد.»


به همین دلیل است که ما باید به کمک متحدین خود در تقویت کشورهای ضعیف و بازسازی کشورهایی که خود قادر به آن نیستند، بکوشیم.
در جهان اسلام و فراتر از آن، مبارزه با رسولان ترور نمی‌تواند به سخنرانی پیرامون دموکراسی محدود ‌شود. ما باید دانش خود را از موقعیت‌ها و باورهایی که افراط گرایی را دامن مي‌زنند، بالا ببریم. بحث‌های گوناگونی در اسلام وجود دارد. برخی به آینده‌ای صلح آمیز، تفاهم و تساهل، توسعه و دموکراسی سازی باور دارند. برخی نیز از عدم تساهل و سرسختی در مقابل آزادی‌های فردی و جهان پیروی مي‌کنند.
برای تقویت گروه‌های معتدل آمریکا باید همتش را به گستراندن فرصت‌ها، دسترسی به آموزش و مراقبت‌های بهداشتی، تجارت و سرمایه‌گذاری و حمایت مداوم از اصلاح‌طلبان سیاسی و جامعه مدنی که پیروزی ما را در جنگ سرد رقم زد، معطوف گرداند. باورهای ما بر امید متکی است؛ حال آن که تروریست‌ها بر ترس تکیه دارند. به همین دلیل است که ما قادر به پیروزی در این نبرد هستیم و خواهیم شد.
بازسازی همکاری‌ها
به منظور تجدید حیات رهبری آمریکایی، من قصد دارم ائتلاف‌ها و همکاری‌ها و نهادهایی را که مي‌توانند با تهدیدهای مشترک رویاروی شوند و امنیت مشترک را گسترش دهند، بازسازی کنم. اگر بخواهیم با تهدید و ارعاب سایر کشورها این اصلاحات در ائتلاف‌ها و نهادها را ایجاد کنیم، منزوی خواهیم شد. اصلاحات هنگامی تحقق مي‌پذیرد که ما بتوانیم به دولت‌ها و مردم دیگر اطمینان دهیم که آنها نیز نقش شایسته‌ای در همکاری‌های موثر دارند.
ما غالبا پیامی مغایر با این به شرکای بین‌المللی خود فرستاده‌ایم. در مورد اروپا، ما به نظرات اروپایی‌ها در مورد منطق و ضرورت جنگ عراق اعتنایی نکردیم. در آسیا، ما به تلاش‌های کره جنوبی برای بهبود روابط با کره شمالی وقعی ننهادیم. در آمریکای لاتین، از مکزیک گرفته تا آرژانتین، ما به دغدغه‌های مردم این کشورها درباره مهاجرت و برابری و رشد اقتصادی اهمیت چندانی ندادیم.
در آفریقا، ما اجازه دادیم که نسل کشی در دارفور به مدت چهار سال ادامه یابد و به دعوت اتحادیه آفریقا برای حمایت بیشتر از توقف کشتار توجه کافی نشان ندادیم. من پیوندهایمان را با متحدینمان در اروپا و آسیا بازسازی خواهم کرد و در تقویت همکاری‌ها در سراسر آمریکا و آفریقا خواهم کوشید. ناتو در پانزده سال گذشته قدم‌های مهمی در تغییر ساختارهای خود از شکل امنیتی به ائتلاف برای صلح برداشته است.
اما امروز، به قول سناتور لوگار «تفاوت فزاینده میان گسترش رسالت ناتو و ظرفیت‌های اندکش» به وجود آمده است. برای پر کردن چنین شکافی، من متحدین خود در ناتو را به فرستادن نیروهای بیشتر در عملیات امنیت مشترک و سرمایه‌گذاری بیشتر در بازسازی و تثبیت ظرفیت‌ها بسیج خواهم کرد.
ما باید هم زمان با تقویت ناتو، متحدین بیشتري در مناطق گوناگون جهان بیابیم. با خیزش چین و قدرت گرفتن بیشتر ژاپن و کره جنوبی، من تلاش خواهم کرد که شبکه روابط موثرتری در آسیا ایجاد کنم. ما به شالوده‌های ارتباطی فراگیرتری با کشورهای آسیای شرقی نیاز داریم که بتوانند رفاه و ثبات را در منطقه گسترش دهند و به مواجهه با تهدیدهای بین منطقه‌ای، از گروه‌های تروریستی گرفته تا آنفلوآنزای مرغی در اندونزی، یاری رسانند.
من همچنین چین را تشویق خواهم کرد که به عنوان یک قدرت رو به رشد، نقش مسوولانه‌تری در برخورد با مسائل مشترک در قرن بیست و یکم ایفا کند. ما در جاهایی با چین رقابت و در جاهای دیگری همکاری مي‌کنیم. وظیفه ما ایجاد روابطی است که همکاری را گسترش دهد، و هم زمان توانایی رقابت ما را بالا ببرد.
به علاوه، ما به همکاری موثر بر سر مسائل مهم جهانی در میان همه قدرت‌های بزرگ از جمله قدرت‌های تازه‌ای مانند برزیل، هند، نیجریه، و آفریقای جنوبی نیاز داریم. ما باید به تمام این کشورها سهمی در برقراری نظم جهانی بدهیم. برای این منظور سازمان ملل نیز نیاز به اصلاحات دارد. عملکرد مدیریت دبیرخانه سازمان ملل ضعیف است. عملیات حفظ صلح نیز کارایی چندانی ندارد. شورای جدید حقوق بشر سازمان ملل هشت قطعنامه در محکومیت اسرائیل صادر کرده است، اما حتی یک قطعنامه در محکومیت نسل کشی در دارفور یا نقض حقوق بشر در زیمبابوه صادر نکرده است. هیچ یک از این مشکلات بدون دخالت آمریکا ممکن نیست. اگر ما قصد داریم که تهدیدهایی را که از سوی انسان‌ها در این دوران سیاره مان را تهدید مي‌کند از میان برداریم باید به تشکیل نهادهای قدرتمند و ائتلاف‌های محکم همت بگماریم. اگر تغییرات بنیادین انجام نگیرد سرزمین‌های ساحلی جهان با بالا آمدن سطح دریاها به زیر آب خواهند رفت. گرم شدن کره زمین و کاهش باران به کشاورزی آسیب خواهد رسانید و جنگ، قحطی، بیماری و فقر را افزایش خواهد داد. تا سال 2050 قحطی بیش از 250‌میلیون انسان را در سراسر جهان آواره خواهد ساخت. و این به بی‌ثباتی کشورهای ثروتمند و مرفه نیز دامن خواهد زد.
آمریکا به عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده گازهای گلخانه‌ای وظیفه دارد در راه برطرف کردن این مشکلات نیز پیشقدم باشد. در حالی که بسیاری از شرکای صنعتی ما به شدت تلاش مي‌کنند تولید این گازها را کاهش دهند، ما همچنان بر آن مي‌افزاییم. اگر من به ریاست‌جمهوری برسم در راه کاهش این مشکلات گام برخواهم داشت و در راه رها کردن آمریکا از وابستگی به نفت خارجی تلاش خواهم کرد. با استفاده بهینه از انرژی در اتومبیل ها، کارخانه‌ها و خانه‌ها و اتکای بیشتر بر منابع قابل تجدید برق به‌این مهم دست خواهیم یافت.
منبع: irDiplomacy.ir

+ نوشته شده در  سه شنبه 20 فروردین1387ساعت 0:19  توسط علی شیروانی  | 

اگر من رييس‌جمهور شوم

به منظور تجدید حیات رهبری آمریکا در جهان، ما باید با تهدیدهای جدی که امنیت آمریکا و جهان را به خطر مي‌افکنند - همانند تهدید سلاح‌ها، مواد و تکنولوژی هسته‌ای و خطر افتادن ابزارهای هسته‌ای به دست تروریست‌ها - رودررو شویم.

چنان که جورج شولتز، ویلیام پری، هنری کیسینجر و سام نان خاطرنشان کرده‌اند، اقدامات کنونی ما برای رویارویی با تهدید هسته‌ای کافی نبوده است.
رژیم منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای با چالش مواجه شده است و طرح‌های جدید هسته‌ای به توسعه ابزارهای ساخت سلاح‌های هسته‌ای کمک کرده است. القاعده خلق «هیروشیما»یی برای ایالات‌متحده را آرمان خود قرار داده است. تروریست‌ها نیازی به ساخت سلاح هسته‌ای ندارند. آنها تنها مي‌خواهند آن را بربایند یا بخرند.
هم‌اکنون مقادیر زیادی اورانیوم غنی شده در جهان وجود دارد که بعضا مراقبت کافی از آن نمی شود و در پایگاه‌های هسته‌ای 40 کشور جهان نگهداری مي‌شود. در ایالات جماهیر شوروی سابق حدود پانزده تا شانزده هزار سلاح هسته‌ای و ذخایر اورانیوم و پلوتونیوم با ظرفیت تولید چهل هزار سلاح دیگر وجود دارد. تاکنون افراد بسیاری به خاطر قاچاق مواد هسته‌ای و در حال خرید و فروش آن در بازار سیاه دستگیر شده‌اند.
اگر من ريیس‌جمهور بشوم، همراه با سایر کشورها در جهت جلوگیری از گسترش سلاح‌های هسته‌ای و کاستن خطر ناشی از آن برای آمریکا و جهان تلاش خواهم کرد. آمریکا باید تلاشی جهانی را برای ایمنی سلاح‌های هسته‌ای در پایگاه‌هایی که مي‌توانند خطرساز باشند رهبری بنماید و این تنها راه موثر برای جلوگیری از دسترسی تروریست‌ها به بمب هسته‌ای است.
این هدف نیازمند همکاری فعالانه روسیه است. هر چند ما از تلاش‌های خود برای وادار ساختن آن کشور به‌ایجاد دموکراسی و پاسخگویی و رفتار مسوولانه فروگذار نمی کنیم، اما باید در جاهایی که منافع مشترک داریم، به خصوص به منظور اطمینان یافتن از ایمنی سلاح‌ها و مواد هسته‌ای، با آن کشور همکاری کنیم.
ما همچنین با همکاری روسیه باید مواضع قدیمی و کهنه جنگ سردی را کنار بگذاریم و از اهمیت و نقش سلاح‌های هسته‌ای بکاهیم. آمریکا نباید به تولید کلاهک‌های بیشتر هسته‌ای بشتابد... در همان حال که ما باید ذخایر موجود هسته‌ای را حفظ و مراقبت کنیم، باید هم زمان برای ممنوعیت جهانی تولید سلاح‌ها و مواد هسته‌ای جدید با سایر کشورها همکاری کنیم.
ما همچنین باید گسترش تکنولوژی تولید سلاح هسته‌ای را متوقف سازیم و نباید بگذاریم که کشورها به نام فعالیت صلح‌آمیز هسته‌ای به تولید سلاح دست بزنند. به همین جهت من در صورت انتخاب به عنوان ريیس‌جمهور، قصد دارم 50‌میلیون دلار از همان آغاز برای ایجاد یک بانک سوخت هسته‌ای تحت کنترل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اختصاص دهم و در جهت روزآمد کردن عهدنامه منع تکثیر سلاح‌های هسته‌ای گام بردارم. ما همچنین باید قانونی را که من و سناتور ریچارد لوگار برای کمک به آمریکا و متحدانش در متوقف ساختن قاچاق سلاح‌های کشتار جمعی و هسته‌ای در جهان به تصویب رساندیم به طور کامل به اجرا بگذاریم.
مبارزه با تروریسم جهانی
برای تجدید حیات رهبری آمریکایی ما باید در جست‌وجوی یک واکنش موثرتر جهانی در مقابل تروریسمی که در یازدهم سپتامبر به ما حمله‌ور شد، باشیم. تنها در همین دهه اخیر، از بالی تا لندن، بغداد تا الجزیره، بمبئی تا مومباسا و مادرید، تروریست‌ها با مدرنیته به مقابله پرداخته و با درآویختن به چهره خشنی از اسلام ده‌ها هزار انسان را از میان برده و مورد آزار و شکنجه قرار داده‌اند. از آنجا که‌این دشمن در سطح بین‌المللی اقدام مي‌کند، ما نیز باید واکنشی در سطح بین‌المللی نشان دهیم.
ما باید دوباره توجه خود را به افغانستان و پاکستان - کانون مبارزه ما با القاعده - معطوف کنیم، زیرا ریشه تروریسم در این جا عمیق‌تر است. هنوز امید به پیروزی در افغانستان وجود دارد، تنها باید سریع و مصمم و سنجیده عمل کرد. استراتژی ما باید به گونه‌ای باشد که به تقویت نیروهای ما در افغانستان بیانجامد و محدودیت‌هایی را که برخی از متحدان ناتو بر نیروهای خود وارد مي‌کنند از میان بردارد. استراتژی ما همچنین باید دیپلماسی مداوم برای ایزوله کردن طالبان و طرح‌های موثر در جهت توسعه و کمک رسانی به مناطقی که طالبان بیشترین نفوذ را در آنها دارد، باشد.
من همچنین بر سرکوب طالبان و تعقیب و دستگیری اسامه بن لادن و نیروهایش از سوی پاکستان و قطع رابطه آن کشور با تمام گروه‌های تروریستی تاکید دارم و در این راه همکاری با متحدان را ضروری مي‌دانم. هم زمان، من تلاش خواهم کرد دیالوگ میان پاکستان و هند به منظور حل اختلافاتشان بر سر کشمیر و دیالوگ میان افغانستان و پاکستان برای حل تفاوت‌های تاریخی شان و مساله منطقه مرزی پشتون را تقویت کنم. اگر پاکستان بتواند با اطمینان ارتباط بیشتری با هندوستان برقرار کند، احتمال آن کم خواهد بود که منافع خود را در همکاری با طالبان ببیند.
هر چند عملکردی قوی در آسیای جنوبی و مرکزی نقطه شروع ما است، اما تلاش‌هایمان باید از این گسترده تر باشد. هیچ فضای امنی برای کسانی که قصد کشتار آمریکایی‌ها را دارند، نباید وجود داشته باشد. برای به زانو درآوردن القاعده، من یک ارتش قرن بیست و یکمی و همکاری‌های قرن بیست و یکمی به قدرت اتحاد ضد کمونیست که منجر به پیروزی جنگ سرد شد و خطر آن را همه جا از جیبوتی تا قندهار از میان برد، ایجاد خواهم کرد.
اینجا در داخل آمریکا، ما باید به تقویت امنیت داخلی و حفاظت از تاسیسات نظامی که تمام جهان بر آن تکیه دارد، همت گماریم. ما مي‌توانیم این مهم را با هزینه کردن دلارهای امنیتی برای جلوگیری از خطر به انجام برسانیم. و این از طریق اقداماتی مانند اختصاص منابع سرمایه‌گذاری بیشتر برای دفاع از مسیرهای ترانزیتی، پر کردن شکاف‌ها در امنیت هوایی از طریق بازرسی تمام محموله‌های مسافران هوایی و چک کردن تمام مسافرین در یک سیستم بازرسی کامل امکان‌پذیر است. برای توفیق در این کارها امنیت داخلی و اقدامات ضدتروریستی ما باید به واسطه یک اجتماع اطلاعاتی که به نحو موثری با تهدیدها مواجه شود، همراه گردد. امروز، ما عمدتا بر همان نهادها و عملکردهایی که پیش از یازده سپتامبر وجود داشت، تکیه داریم. ما باید اصلاح سیستم اطلاعاتی را مورد بازبینی
قرار دهیم.
برای مواجهه با دشمنانی که خود را با دوران سازگار مي‌کنند، نیاز به تکنولوژی‌ها و عملکردهایی داریم که ما را قادر به جمع‌آوری موثر اطلاعات و به اشتراک گذاشتن اطلاعات در درون آژانس‌های اطلاعاتی‌مان گرداند. ما باید بر دانش انسانی و به کار گرفتن نیروهای آموزش دیده و دیپلمات‌هایی که دانش تخصصی در زمینه‌های فرهنگی و زبان‌های بومی دارند، سرمایه‌گذاری کنیم.
منبع: irDiplomacy.ir

+ نوشته شده در  دوشنبه 19 فروردین1387ساعت 4:9  توسط علی شیروانی  | 

مجمع عمومي سازمان ملل متحد روز دوشنبه 31 مارس 2008 با حضور نمايندگان دولت‌هاي عضو سازمان ملل متحد تشكيل جلسه داد و پيش‌نويس قطعنامه «بهبود ايمني جاده‌اي در سطح جهان» را با اجماع تصويب كرد.
+ نوشته شده در  چهارشنبه 14 فروردین1387ساعت 6:15  توسط علی شیروانی  | 

7-8 April 2008 Sydney, Australia

The Global Impact of Private Equity

A conference co-presented by the Legal Practice Division of the International Bar Association and the Business Law Section of the Law Council of Australia and supported by the IBA Asia
Pacific Regional Forum

*************************************************

10-11 April 2008 London, England

Globalisation – Ramifications for Employment and Discrimination Law

A conference co-presented by the IBA Employment and Industrial Relations Law Committee and the Discrimination and Gender Equality Committee and supported by the IBA European
Regional Forum

*************************************************

11 April 2008 Barcelona, Spain

Corporate Social Responsibility and the Business Lawyer
A conference presented by the IBA Corporate Social Responsibility Committee and supported by the IBA European Regional Forum

*************************************************

17 April 2008 Tokyo, Japan

International Competition Conference
A conference presented by the IBA Antitrust Committee in collaboration with the Global Competition Law Forum and supported by the IBA Asia Pacific Regional Forum

*************************************************

23-25 April 2008 Paris, France

6th Annual Anti-Corruption Conference –

The Awakening Giant of Anti-Corruption Enforcement
Presented by the IBA Public and Professional Interest Division and supported by the IBA European Regional Forum

*************************************************

28-30 April 2008 Copenhagen, Denmark

Biennial Conference of the Section on Energy, Environment, Natural Resources
and Infrastructure Law

A conference presented by the IBA Section on Energy, Environment, Natural Resources and Infrastructure Law and supported by the IBA European Regional Forum

*************************************************

12-13 May 2008 Amsterdam, Netherlands

Technology and Sourcing in the Financial Services Sector: New Challenges and
Solutions

A conference presented by the IBA Technology Law Committee and supported by the IBA European Regional Forum

*************************************************

18-20 May 2008 Stockholm, Sweden

14th Annual Global Insolvency and Restructuring Conference

The conference is being presented by the IBA Section on Insolvency, Restructuring and Creditors Rights (SIRC) and supported by the IBA European Regional Forum

*************************************************

19-20 May 2008 Munich, Germany

19th Annual Communications and Competition Law Conference

A conference presented by the IBA Communications Law Committee and the Antitrust Committee and supported by the IBA European Regional Forum

*************************************************
*************************************************

IBA Annual Conferences
12-17 October 2008 Buenos Aires, Argentina

IBA Annual Conference 2008
(further details to follow)

4-9 October 2009 Madrid, Spain
IBA Annual Conference 2009
(further details to follow)

3-8 October 2010 Vancouver, Canada
IBA Annual Conference 2010

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 14 فروردین1387ساعت 6:13  توسط علی شیروانی  | 

 

Top Court to Consider Ban on Ruling Party

Turkey's highest court will consider a ban on the nation's ruling political party, the AKP. The decision marks an escalation in the feud between Turkey's secular elite and the Islamic-oriented ruling party and could drag the nation into political stagnation. more...

+ نوشته شده در  سه شنبه 13 فروردین1387ساعت 15:33  توسط علی شیروانی  | 

 

AFP
Dan McNeill is the commander of the International Security Assistance Force (ISAF) in Afghanistan, making him responsible for 43,000 men and women from 40 countries. His decades- long career in the US military has seen him stationed in Vietnam, Panama and Iraq. In June, McNeill is set to be succeeded in Afghanistan by another American general, David McKiernan.
+ نوشته شده در  سه شنبه 13 فروردین1387ساعت 15:32  توسط علی شیروانی  | 

چه کسى از افزايش قيمت نفت سود مى برد؟
رشد قيمت نفت سبب شد تا بسيارى از تحليل هاى روزنامه ها و مجلات به تبعات اقتصادى اين مساله اختصاص داده شود.در اين مقاله با ذکر تاريخچه کوتاهى از تغييرات قيمت نفت در بازارهاى جهانى، به تفصيل، تاثير اين عامل را روى اقتصادهاى توليد کننده و مصرف کننده شرح مى دهيم.
افزایش قیمت نفت در بازارهای جهانی بحثهای زیادی را در میان کارشناسان اقتصادی و صنعتی جهان بر انگیخت. اصلی ترین محور بحثها تبعات افزایش قیمت روی عملکرد اقتصادی جهان و تاثیر آن روی تورم بود .
 
یک نظریه عنوان شده در مورد تبعات افزایش قیمت نفت روی اقتصاد این است که افزایش قیمت نفت می تواند باعث شکوفایی اقتصاد کشورهای مالک ذخایر نفتی شود، ولی اقتصاد کشورهای مصرف کننده را با مشکل تورمی مواجه می کند.
 
جان اسمیت، اقتصاددان، در این مورد می گوید:" در صورتیکه کشورهای تولید کننده نفت از درآمدهای نفتی استفاده صحیحی داشته باشند و این درآمدها را در توسعه زیر ساختهای صنعتی و اقتصادی سرمایه گذاری نمایند می توانند از این درآمد استفاده بهینه نمایند."
 
وی بر این باور است، اگر کشورهای نفت خیز به جای سرمایه گذاری در توسعه زیر ساختهای صنعتی اقدام به درون ریز کردن درآمدهای نفتی به نظام مالی و اقتصادی خود کنند نه تنها از این عرصه منتفع نمی شوند بلکه فشارهایی را متحمل خواهند شد که اقتصاد آنها را تحت تاثیر فشارهای تورمی قرار می دهد.
 
نظریه دیگری نیز در این مورد وجود دارد. بر طبق این نظریه، رشد قیمت نفت، هم اقتصاد کشورهای تولید کننده و هم اقتصاد کشورهای مصرف کننده را با بحران تورمی مواجه می کند.
 
این گروه از اقتصاددانان در این مورد می گویند:" افزایش قیمت نفت و به دنبال آن فرآورده های نفتی باعث افزایش هزینه مصرفی صنایع مختلف و به دنبال آن ارتقای نرخ تورم در اقتصاد می شود که به خودی خود موضوعی آسیب رسان است."
 
این گروه با اشاره به وضعیت صنایع مصرف کننده فرآورده های نفتی از قبیل صنایع هوایی می گویند:" رشد قیمت سوخت سبب می شود تا هزینه خطوط هوایی بالا رود و به دنبال آن بهای بلیط ها نیز ارتقا یابد. از طرف دیگر صنایع دیگری از قبیل فولاد و دیگر صنایع فلزی نیز که برای طی شدن مراحل مختلف نیاز به سوخت دارند نیز در اثر رشد قیمت نفت با افزایش قیمت روبرو شدند و هزینه اولیه صنایع مصرف کننده فلزات را نیز تغییر دادند."
 
اینان معتقدند رشد قیمت نفت نه تنها به نفع مصرف کنندگان نیست بلکه اقتصاد کشورهای تولید کننده را هم با بحران مواجه می کند. زیرا فشارهای تورمی ناشی از افزایش قیمت نفت دامان این کشورها را نیز می گیرد.
 
مصرف کننده یا تولید کننده  
گاهی تفکیک تاثیر افزایش قیمت نفت روی اقتصاد کشورهای مصرف کننده و تولید کننده کاری عبث است.
 
زیرا آمریکا که بزرگترین مصرف کننده جهان است می تواند تاثیر بزرگی روی اقتصاد دنیا داشته باشد و اگر رشد قیمت نفت و هزینه های ناشی از آن باعث تشدید فشارهای تورمی در این کشور شود، رابطه اقتصادی گسترده آمریکا با دیگر کشورهای جهان به صادرات تورم این سرزمین خواهد انجامید.
 
از طرف دیگر بهبود اوضاع اقتصادی کشورهای تولید کننده نفت از طریق توسعه زیر ساختهای صنعتی و راه اندازی پروژه های صنعتی بزرگ و کارآمد که زمینه ساز ایجاد فرصتهای شغلی بسیار خواهد بود می تواند اقتصاد جهانی را متحول کند.
 
اجرای این پروژه ها زمینه ساز ایجاد فرصتهای شغلی و همکاری اقتصادی با شرکتهای و پیمانکاران کشورهای دیگر می شود که به انتقال درآمدهای نفتی به کشورهای دیگر می انجامد.
 
به عبارت صحیح تر در شرایط کنونی که جهان به دهکده جهانی تبدیل شده است و اقتصاد هر کشور به دیگر کشورها وابسته است نمی توان ضرر یا سود اقتصادی را تنها برای یک کشور خاص دانست.
 
هم اکنون اقتصادهای دنیا درهم تنیده هستند و تعاملات تجاری که سهم قابل توجهی در تولید ناخالص داخلی کشورها دارد به عملکرد اقتصادی دیگر کشورها وابسته است.
 
در این شرایط، بحران اعتباری و اقتصادی آمریکا سبب بحران اقتصاد جهانی و به دنبال آن آسیب اقتصادی تک تک کشورهای طرف معامله با این کشور می شود و سود اقتصادی ناشی از سرمایه گذاری صحیح درآمدهای نفتی در کشورهای تولید کننده می تواند به بهبود راندمان اقتصادی همه کشورهای جهانی بیانجامد.
 
تاثیرات افزایش قیمت نفت در جهان
سایت Currency Trading در گزارش اخیر خود تاثیرات رشد قیمت نفت بر اقتصاد جهانی را به ترتیب زیر نوشت:  
1-   کاهش نرخ رشد اقتصادی کشورهای بزرگ آسیایی - کشورهای چین و هند در زمره کشورهای پر رونق آسیایی هستند که اقتصاد آنها وابستگی زیادی به نفت و فرآورده های نفتی دارد. رشد قیمت نفت سبب می شود تا هزینه فعالیتهای تولیدی در این کشورها افزایش یابد و از سرعت رشد اقتصادشان کاسته شود.
 
2-   کشورهای نفت خیز قدرت برتر معاملات می شوند - با افزایش قیمت نفت کشورهای صادر کننده نفت قدرت زیادی در عرصه اقتصاد جهانی بدست می آورند که این می تواند به درخواست تاثیرگذاری بیشتر این کشورها در عرصه سیاسی نیز بیانجامد.  
 
3-   منابع انرژی جایگزین - با ارتقای قیمت نقت جهانیان به دنبال استفاده از منابع جایگزین انرژی خواهند بود. در این شرایط سرمایه گذاری و اشتغال و بهره گیری از تکنولوژیهای پاک بیشتر می شود و سوختهای دیگری که اغلب سوختهای پاک خواهند بود جایگزین نفت و منابع انرژی می شوند.
 
4-   اقتصاد کشورهای اروپایی کمترین آـسیب را می بینند - با کاهش ارزش دلار در برابر یورو کشورهای اروپایی کمترین آسیب را از افزایش قیمت نفت در بازارهای بین المللی متحمل خواهند شد.
   
5-   اقتصاد آمریکا آسیب چندانی نمی بیند - اقتصاد آمریکا در مقایسه با دیگر کشورهای وارد کننده نفت آسیب کمتری می بیند. زیرا این کشور مصرف کننده نفت در بخش تولید نیز نقش بسزایی ایفا می کند که رقم قابل توجهی است.
 
6-   نرخ بهره جهانی ارتقا می یابد - با افزایش قیمت نفت و منابع نفتی در جهان نرخ تورم در اقتصادهای مختلف ارتقا می یابد. در این شرایط کشورهای مختلف برای کنترل نرخ تورم مجبور خواهند شد تا نرخ بهره بانکی را افزایش دهند. این مساله ای است که جهان در آینده ای نزدیک تجربه می کند.
   
7-   بازپرداخت بدهی های بین المللی متوقف می شود- با افزایش قیمت نفت و افزایش هزینه مصرف کنندگان آنها مجبور می شوند بین بازپرداخت بدهی های بین المللی و پرداخت هزینه واردات نفت یکی را انتخاب کنند و اغلب مجبور هستند برای ادامه بقا به پرداخت هزینه واردات نفت اکتفا کنند. این موضوع موسسات مالی بین المللی را با مشکلات بسیار زیادی مواجه می کند.
  
تاریخچه تحولات قیمت نفت
در سال 1999 میلادی متوسط قیمت نفت در بازارهای جهانی برابر با 11 دلار آمریکا بود، اما در سال 2000 میلادی قیمت نفت به یکباره صعود کرد و به 36 دلار آمریکا رسید. در این سال نیز قیمت نفت صعود بی سابقه ای کرد و بسیاری از تحلیل گران بر این باور بودند اقتصاد جهان در اثر قیمت 36 دلاری با بحران مواجه می شود.
 
اما در این سال عملکرد اقتصاد جهانی چندان نامطلوب نبود و علیرغم اینکه آمریکا بحرانی چند ماهه را در اقتصاد خود تجربه کرد ولی مشکلی جدی در اقتصاد جهانی ایجاد نشد.
 
این روند ادامه یافت تا اینکه در سال 2004 میلادی رسیدن قیمت نفت به مرز 50 دلار به یک فاجعه بدل شد. در این سال نیز تصور می شد قیمت 50 دلاری به معنای زیر رو روز شدن اقتصاد جهان است. البته در این سال اقتصاد آمریکا به دنبال پشت سر گذاشتن یک جنگ در خاورمیانه قدرت بزرگی بدست آورده بود.
 
در این سال ارزش دلار در بازارهای بین المللی بالا بود و اقتدار اقتصادی آمریکا این کشور را در راس اقتصادهای جهانی حفظ کرده بود. شایان ذکر است آمریکا این اقتدار را در سال 2004 میلادی مدیون جنگ با عراق بود زیرا کشوری که اقتصادی وابسته جنگ دارد با کمک این حربه می تواند خود را قدرتمند نگاه دارد.
 
در سال گذشته میلادی نیز رشد قیمت نفت به محافل اقتصادی جهان کشیده شد. در این سال تصور می شد رشد قیمت نفت و گذشتن آن از مرز 100 دلار تحولی بزرگ در جهان ایجاد کند. اما امروز، یعنی سه شنبه یازدهم مارس سال 2008 میلادی، قیمت هر بشکه نفت در بازارهای جهانی به مرز 108 دلار رسید.
 
امسال نیز اقتصاد آمریکا در مرحله رکود قرار دارد که انتظار می رود چندین ماه به طول بیانجامد ولی آیا این قیمت نفت سبب می شود تا اقتصاد جهانی ویران شود یا کشورهایی که نحوه استفاده بهینه از این فضای جدید را می دانند از سودهای کلان نفتی منتفع شوند؟
 
به نظر می رسد فضای کنونی حاکم بر اقتصاد جهانی نه یک فضای خموده و مرگبار که یک فضای اقتصادی در حال گذار باشد و تنها کشورهایی در این فضا وارد مرداب نابودی می شوند که اصول اقتصادی را نمی دانند و یا آنها را بکار نمی گیرند. 

+ نوشته شده در  جمعه 24 اسفند1386ساعت 1:12  توسط علی شیروانی  | 

Security Council Resolution 1803 imposing further sanctions on Iran (PDF)
- Statements by national governments on resolution
- UN press release summarizing resolution and Council discussion
+ نوشته شده در  جمعه 17 اسفند1386ساعت 0:35  توسط علی شیروانی  | 

DAMNING REPORT

Gaza Humanitarian Crisis Worst in 40 Years

A report sponsored by eight British-based aid agencies and human rights groups has described the humanitarian situation in the Gaza Strip as the worst in 40 years. And a senior UN official has warned that the entire infrastructure there is close to collapse. more...

 

+ نوشته شده در  جمعه 17 اسفند1386ساعت 0:32  توسط علی شیروانی  | 

Throughout February, it looked as though Barack Obama was beginning to run away with the Democratic nomination. But after winning primaries in both Texas and Ohio on Tuesday, Clinton is back. more...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 15 اسفند1386ساعت 13:39  توسط علی شیروانی  | 

IBA Middle East Office opens in Dubai IBA Middle East Office opens in Dubai  
+ نوشته شده در  یکشنبه 12 اسفند1386ساعت 20:53  توسط علی شیروانی  | 

 

«انجمن ایرانی مطالعات ملل متحد»

 

همایش یک روزه:

«نقش دیوان بین المللی دادگستری در تداوم و توسعه حقوق بین الملل»

 

اساتید سخنران:

دکتر ممتاز، دکتر فلسفی، دکتر میرعباسی، دکتر ضیایی بیگدلی، دکتر بیگ زاده، دکتر سیفی، دکتر موسی زاده، دکتر جلالی، دکتر زمانی و دکتر عبداللهی  

 

زمان:

پنجشنبه 2 اسفند 1386 از ساعت 30/8 الی 30/16

 

مکان:

باشگاه دانشگاه تهران تالار بعثت

+ نوشته شده در  یکشنبه 28 بهمن1386ساعت 7:16  توسط علی شیروانی  | 

نویسنده: نائومی کلین
طی چند دهه گذشته بسیاری از ایده‌ها و نظریه‌هایی که نخستین‌بار از سوی تئوریسین‌های چپ رادیکال مطرح شدند، کارکرد خود را در نظام‌های دست راستی پیدا کردند.


برای مثال لنین اعتقاد داشت که بشر در موقعیت آشوب و دگرگونی‌های فاجعه‌بار سریع‌تر از هر زمان دیگری پیشرفت می‌کند و حال این ایده که پیشرفت اقتصادی از طریق نابودی کامل جوامع قابل دستیابی است، به یکی از محورهای پیشبرد پروژه بازار آزاد نئولیبرال‌ها تبدیل شده است.
پیشرفت‌های اقتصادی به شیوه اتحاد جماهیر شوروی میراثی از نابودی بشری و اکولوژیک از خود باقی گذاشته است و در همین حال سیاست‌های نئولیبرالی نیز در بسیاری از کشورها نتایج نسبتا مشابهی به بار آورده است. اما در حالی که اعتقاد مارکسیستی نسبت به طرح‌ و برنامه‌ریزری مرکز محور هر روز بیش از گذشته رنگ می‌بازد، اعتقاد متعصبانه به سیاست‌های بازار آزاد مقبولیت و مشروعیتی روزافزون پیدا می‌کند.
بسیاری از کارشناسان و نویسندگان به ویرانه‌هایی که پیامد تحمیل سیاست‌های بازار آزاد در اقصی‌نقاط جهان بوده‌اند، اشاره کرده‌اند. در آفریقا، آسیا، آمریکای لاتین و اروپای شرقی، خصوصی‌سازی‌های کورکورانه و تحمیل تغییرات ساختاری منجر به رکود اقتصادی و فروپاشی اجتماعی در ابعاد وسیع شده است.
«دکترین شوک» که تازه‌ترین و مهم‌ترین کتاب نائومی کلین، نویسنده و فعال سیاسی، محسوب می‌شود، به تاریخ‌نگاری اقتصاد جهان طی نیم قرن گذشته و چگونگی ظهور بنیادگرایان معتقد به بازار آزاد می‌پردازد. «سرمایه‌داری مصیبت‌بار»، نامی که کلین به فرآیند تحمیل اقتصاد نئولیبرال و مبتنی‌بر بازار آزاد داده است، گاه برای پیشبرد خود محتاج ترور و ایجاد رعب و وحشت همگانی است: خرابی‌های ناشی از توفان کاترینا در نئواورلئان باعث مهاجرت بسیاری از سیاه‌پوستان فقیر و جایگزینی مدارس دولتی با مدارس خصوصی شد؛ شکنجه‌ها و کشتارهایی که در شیلی دوران حکومت پینوشه و آرژانتین تحت حاکمیت ژنرال‌ها صورت می‌گرفت، همگی در واقع راه‌هایی برای از بین بردن مقاومت در برابر بازار آزاد بودند؛ نابسامانی و بی‌ثباتی اقتصادی روسیه و لهستان در پی سقوط کمونیسم، باعث شد تا حکومت‌های این دو کشور بتوانند از طریق نوعی «شوک‌درمانی»، اصلاحات اقتصادی مورد نظر نظام سرمایه‌داری را به اجرا بگذارند.
کلین بر این اعتقاد است که نئولیبرالیسم در زمره «دکترین‌های بسته و بنیادگرایانه‌ای» قرار دارد که قادر به همزیستی با دیگر نظام‌های اعتقادی نیستند. به این ترتیب چاره‌ای جز این نمی‌ماند که «جهان موجود محو و نابود شود تا راه برای ابداعات پیوریتنی نئولیبرالیسم هموار شود: نظامی که با منطق انجیلی خود و استعاره‌هایی چون آتش بزرگ و سیل بزرگ، به ناچار منجر به خشونت خواهد شد.»
به اعتقاد کلین، فروپاشی‌های اجتماعی که سیاست‌های اقتصادی نئولیبرال را همراهی کرده‌اند، نتیجه ضعف مدیریت و ناکارآمدی مجریان این سیاست‌ها نیست. این تخریب‌ها و فروپاشی‌ها جزء ذاتی پروژه‌های بازار آزاد است که تنها در محیطی ویران‌شده و فاجعه‌دیده قادر به پیشرفت است: «یک نظام اقتصادی که نیازمند رشد پایدار و پیوسته است و در عین حال در برابر هرگونه برنامه‌ریزی و چاره‌اندیشی زیست‌محیطی نیز مقاومت می‌کند، به خودی خود موجب ایجاد جریان پیوسته‌ای از فجایع کوچک و بزرگ مالی، نظامی و اکولوژیک می‌شود. ولع بیش از حد برای دستیابی به سودهای آسان و کوتاه مدت، بازار سهام، ارز و مستغلات را به ماشین‌های ایجاد بحران بدل می‌کند.»
کتاب‌های بسیار معدودی هستند که به ما کمک می‌کنند درک بهتری از جهان اطراف‌مان داشته باشیم و «دکترین شوک» بی‌شک یکی از این کتاب‌ها است. کلین با گردش در سراسر جهان، سیاست‌های دقیقا یکسانی را آشکار می‌کند که برای تحمیل اقتصاد مبتنی‌بر بازار آزاد در کشورهای متفاوتی چون شیلی زمان پینوشه، روسیه زمان یلتسین، چین و عراق پس از سقوط صدام به اجرا گذاشته شدند.
«دکترین شوک» بی‌شک بخشی از قدرت و تاثیرگذاری خود را مدیون تشابهات و تناظرهایی است که کلین در زمینه‌های ظاهرا مستقل از یکدیگر تشخیص می‌دهد. یکی از تشابهات هشداردهنده، نزدیکی و قرابت فراوان سیاست‌های شوک‌درمانی برای تحمیل اقتصاد نئولیبرال و مبتنی‌بر بازار آزاد و تکنیک‌های شکنجه‌ای است که در جنگ علیه تروریسم از سوی نظامیان آمریکایی به کار گرفته می‌شود.
اما آیا پروژه بازار آزاد شکست خورده است؟ آنچنان که کلین به ما نشان می‌دهد، شوک‌درمانی بازار آزاد در عمل به اهداف تعیین‌شده‌اش دست یافته است. در حالی که عراق امروز جامعه‌ای خشونت‌زده و ناامن است که در آن حضور در یک جلسه تجاری می‌تواند منجر به مرگ شما شود، شرکت‌هایی مانند هالیبرتون که در ویرانه‌های جامعه عراق عمل می‌کنند، به سودهای سرشاری دست پیدا می‌کنند.
به این ترتیب «دکترین شوک» هم به رغم محدودیت‌ها و کاستی‌هایش، در کنار دیگر کتاب‌ها و ایده‌های ارزنده‌ای قرار می‌گیرد که به فهم ما از جهان پس از جنگ سرد کمک کرده‌اند: ایده‌ «پایان تاریخ» که از سوی فرانسیس فوکویاما مطرح شد و اشاره به این داشت که تمامی جوامع در نهایت تحت کنترل لیبرال دمکراسی و بازارآزاد در می‌آیند؛ مفهوم «برخورد تمدن‌ها» که از سوی ساموئل هانتینگتون مطرح شد و نشان داد که طرح ایده پایان تریخ از سوی فوکویاما تا حد زیادی ساده‌انگارانه و اغراق شده است.
و اکنون نیز مباحث مطروحه از سوی کلین در برابر ایده جهان تختی که جهانی‌سازی تا اعماق آن نفوذ کرده و از سوی متفکرینی چون توماس فریدمن (در کتاب «جهان مسطح است») بیان شده‌اند، قرار می‌گیرد؛ به این ترتیب هنگامی که فجایع به تخریب و تسطیح جوامع می‌پردازند، سرمایه‌داری از راه می‌رسد و از موقعیت برای بهره‌مندی مادی و گسترش نفوذ خود استفاده می‌کند. به این ترتیب هر چند هر یک از این فرضیه‌ها کاستی‌ها و نقايص خاص خود را دارند، اما همگی آنها به ما کمک می‌کنند تا شکل و مسیر تحولات جهان ناپایدار و متزلزل معاصر را بهتر درک کنیم.
منبع: Irdiplomacy.ir

+ نوشته شده در  شنبه 6 بهمن1386ساعت 23:23  توسط علی شیروانی  | 

ARAB PRESS REACTIONS TO BUSH VISIT

'An Absurd, Sadistic Image'

Papers in the Middle East are sharply critical of Bush's current Middle East visit, saying the United States is obsessed with Iran and that he is backpedaling on the positions he staked out at Annapolis. more...

+ نوشته شده در  جمعه 28 دی1386ساعت 6:24  توسط علی شیروانی  | 

SPIEGEL ONLINE
+ نوشته شده در  جمعه 14 دی1386ساعت 18:40  توسط علی شیروانی  | 

اطلاعيه

دوره آموزشی

«دیپلماسی چندجانبه در نظریه و عمل»

با توجه به اهمیت روزافزون دیپلماسی چندجانبه دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه جهت دانش افزایی کارشناسان امور   بین الملل وزارت خانه ها و سازمانها علاقمندان پژوهشگران و دانش پژوهان روابط بین الملل دوره ای با عنوان «دیپلماسی چندجانبه در نظریه و عمل» برگزار می کند. در این دوره علاوه بر طرح بنیادهای نظری، بر مهارت های عملی در دیپلماسی چندجانبه نیز تأکید     می شود. برای شرکت در این دوره داشتن مدرک کارشناسی و سابقه علمی و عملی در زمینه های بین المللی ضروری است.

 

اهم عناوین دوره

·         چارچوبها و بنیادهای دیپلماسی چندجانبه

·         آیین کار در دیپلماسی چندجانبه

·         فنون مذاکره در دیپلماسی چندجانبه

·         قطعنامه و تدوین اسناد در دیپلماسی چندجانبه

·         جنبه های اداری و مدیریتی جلسات در دیپلماسی چندجانبه

·          فنون تدوین نطق در دیپلماسی چندجانبه

 

اساتید دوره

دکتر جواد ظریف و دکتر سیدکاظم سجادپور

 

                                              زمان برگزاری

سه شنبه های هرهفته از  2 بهمن ماه الی 7  اسفندماه 1386  

از ساعت 13 الی 16

 

مدارک لازم برای ثبت نام

فرم تکمیل شده ثبت نام (قابل دریافت از طریق پایگاه اینترنتی دانشکده یا از طریق مراجعه حضوری)،

اصل فیش بانکی به مبلغ -/000/000/1 به حساب شماره 66/1430 بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران به نام

دانشکده روابط بین الملل قابل پرداخت در تمامی شعب بانک ملی 

 

گواهینامه شرکت در دوره

دانشکده روابط بین الملل به شرکت کنندگان در دوره بسته آموزشی وگواهینامه پایان دوره اعطا می نماید.

 

آخرین مهلت ثبت نام

سه شنبه 25 دی ماه  1386

نشانی: تهران- خیابان شهید باهنر (نیاوران) جنب پمپ بنزین، کوچه مینا، شماره 12 کد پستی: 19395

تلفن: 1-22802650  (روابط عمومی)  نمابر:  22802747

پایگاه اطلاع رسانی:  www.sir.ac.ir         پست الکترونیکی: info@sir.ac.ir

+ نوشته شده در  جمعه 14 دی1386ساعت 18:39  توسط علی شیروانی  | 

عكس: رويترز

 

عكس: رويترز

ديدن تمام عكسها

+ نوشته شده در  چهارشنبه 21 آذر1386ساعت 12:24  توسط علی شیروانی  | 

Vienna - International activists hope for a global ban on cluster munitions by late 2008, non-governmental organization (NGO) representatives said in Vienna on Tuesday. One day before the kick-off of a three-day international conference in Vienna, the activists are hopeful that the participants from 127 countries will be able to discuss a treaty text.

"The Vienna conference should be a great step forward," the head of the Austrian NGO campaign said, "We expected 80 participants and now they are 127."

Civilians are the main victims of cluster munition, experts said, accounting for 98 per cent of all victims, and more than one quarter of them are children.

A cluster bomb consists of hundreds of small, conventional explosives. Up to 10 per cent of these bombs fail to explode, making them highly dangerous for civilians on the ground.

Cluster munitions have been used in the recent past by Israel during its campaign against Lebanon, and by the United States in Iraq.

Main arms producers like the United States, Britain or Russia are opposed to a ban on cluster munitions. Germany, another major producer, recently called for a ban, German activists said at a press conference in Vienna.

A major problem was that states are seeking broad exemptions to a ban, Thomas Nash, coordinator of the international anti-cluster bomb campaigns, said. "This will be unacceptable."

"These weapon must be stigmatized. If we can stigmatize this weapon, the we can stop countries like the US from using it."

During a follow-up conference in Dublin in May 2008 a treaty text could be finalized, the NGOs hoped.

Austria's parliament will pass a law on Thursday, banning the production, acquisition or sale of cluster munitions, making it only the second country worldwide to do so.
+ نوشته شده در  شنبه 17 آذر1386ساعت 0:11  توسط علی شیروانی  | 

دانشکده روابط بین الملل برگزار می کند:

دوره پيشرفته تحولات حقوق بين الملل بشر دوستانه
فرم ثبت نام

دوره پیشرفته

«تحولات حقوق بین الملل بشردوستانه »

دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه با همکاری کمیته بین المللی صلیب سرخ به مناسبت سی امین سالگرد تصویب پروتکل های الحاقی به کنوانسیون های 1948 ژنو، دوره آموزشی پیشرفته حقوق بین الملل بشردوستانه را با حضور استادان برجسته و متخصصان برگزار می کند:

اهم عناوین دوره

 

کلیات و مبانی حقوق بین الملل بشردوستانه          دیوان بین المللی دادگستری و رابطه حقوق بین الملل بشردوستانه و حقوق بشر             حقوق بین المللی بشردوستانه در مبارزه با تروریسم  حقوق بین المللی بشردوستانه و حمایت از زنان، کودکان و روزنامه نگاران            حقوق بین المللی بشردوستانه و بازیگران غیر دولتی  مراعات حقوق بین المللی بشردوستانه و اصول ناظر بر کاربرد تسلیحات

حقوق بشردوستانه از دیگاه اسلام                   محاکم کیفری بین المللی در مواجهه با جنایات جنگ

 

                                              زمان برگزاری

سه شنبه 13 آذرماه ماه لغایت چهارشنبه 14 آذرماه 1386

از ساعت 9 الی 16:30

 

مدارک لازم برای ثبت نام

فرم تکمیل شده ثبت نام (قابل دریافت از طریق پایگاه اینترنتی دانشکده یا با مراجعه حضوری)، اصل فیش بانکی به مبلغ -/000/700 (هفتاد هزار تومان) برای کارشناسان و مبلغ -/000/350 ریال (سی و پنج هزار تومان)

برای دانشجویان دانشگاهها، قابل واریز به حساب شماره 66/1430 بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران به نام

دانشکده روابط بین الملل قابل پرداخت در تمامی شعب بانک ملی 

 

گواهینامه شرکت در دوره

دانشکده روابط بین الملل به شرکت کنندگان در دوره ضمن ارائه بسته آموزشی،گواهینامه پایان دوره اعطا می نماید.

 

آخرین مهلت ثبت نام

شنبه 10 آذرماه 1386

نشانی: تهران- خیابان شهید باهنر (نیاوران) جنب پمپ بنزین، کوچه مینا، شماره 12 کد پستی: 19395

تلفن:1-22802650  (روابط عمومی)  نمابر: 22802747

پایگاه اطلاع رسانی:  www.sir.ac.ir

پست الکترونیکی: info@sir.ac.ir

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 29 آبان1386ساعت 7:8  توسط علی شیروانی  | 

U.S. prison system a costly and harmful failure: report
+ نوشته شده در  سه شنبه 29 آبان1386ساعت 6:43  توسط علی شیروانی  | 

كميته يي در سازمان ملل با هدف امحاي نهايي حكم اعدام در سراسر جهان، راي به تعليق مجازات اعدام در جهان داده است. اين راي كه بعد از دو روز بحث پرحرارت از سوي مخالفان و موافقان عملي شد، كشورها را قانوناً ملزم به متوقف كردن حكم اعدام نمي كند با اين همه از نظر حاميان حقوق بشر همين مرحله هم نشانه تغيير جدي ديدگاه جهاني در خصوص مجازات اعدام است.

كمتر پيش مي آيد كه هيات هاي ايران و امريكا در سازمان ملل در خصوص قطعنامه يي هم نظر باشند اما موافقت با مجازات اعدام از معدود موضوع هايي است كه مي تواند مقامات اين دو كشور را هم راي نشان بدهد.

ايران و امريكا از جمله ۵۲ كشوري بودند كه در كنار چين، هند، سنگاپور و اغلب كشورهاي مسلمان با تعليق مجازات اعدام كه با پيشنهاد ايتاليا به راي گذاشته شد، مخالفت كرده اند. براساس استدلال اين كشورها مجازات اعدام بخشي از قانون جزايي اين كشورهاست و بايد در داخل هر كشور مستقلاً درباره آن تصميم گيري شود.


نماينده هيات چين اعلام كرده به هيچ وجه مايل نيست دوباره شاهد چنين بحث هايي در مقر سازمان ملل باشد.

باربادوس برخي كشورهاي حامي اين قطعنامه را متهم كرده كه كشورهاي مخالف را تهديد كرده اند در صورت اصرار بر مجازات اعدام كمك هاي اقتصادي خود را قطع خواهند كرد. هيات هند در سازمان ملل متحد نيز اعلام كرد اين سازمان بايد تفاوت كشورها را در اين زمينه به رسميت بشناسد و گفت؛ «بايد متوجه باشيم كه اين حق هر كشور و در دايره استقلال آن است كه درباره نظام حقوقي اش تصميم بگيرد و در حال حاضر درباره مجازات اعدام اجماعي جهاني وجود ندارد.»

با اين همه ۹۹ كشور ديگر از فيليپين گرفته تا گابون اين طور استدلال كردند كه اين مجازات نقض حقوق اوليه انسان ها است. سنگاپور كه هيات هاي موافق حكم اعدام را رهبري مي كرد اتحاديه اروپا را متهم كرد كه سعي دارد ارزش هاي خود را به ديگران تحميل كند.

اين اتهام توسط مانوئل گوئرا سالگوئيرو نماينده پرتغالي اتحاديه اروپا در سازمان ملل متحد رد شد.

سالگوئيرو گفت؛ «بعيد مي دانم بتوان ثابت كرد هر بار من ارزش هايم را بيان مي كنم قصد تحميل آن را دارم؛ حق داريد استدلال كنيد و عليه ارزشي كه من مطرح مي كنم دليل بياوريد اما اينكه من ارزش كشورم را بيان و ارائه مي كنم به معني تحميل آن ارزش نيست.»

سازمان عفو بين الملل كه اين قطعنامه را گامي تاريخي در مسير محو مجازات اعدام در سراسر جهان دانسته، مي گويد ۱۳۳ كشور مجازات اعدام را منسوخ كرده اند.

اين قطعنامه از ۶۳ كشور و منطقه باقيمانده مي خواهد كه مجازات اعدام را با هدف امحاي نهايي موقتاً به حالت تعليق دربياورند. از ويژگي هاي ديگر اين بيانيه اين است كه از كشور ها مي خواهد تعداد احكام اعدام و جرم هايي را كه ارتكاب آنها شامل حكم اعدام مي شوند كاهش دهند. اين قطعنامه قرار است در شصت و سومين مجمع عمومي سازمان ملل در سپتامبر آينده اين بحث را پيگيري كند.
+ نوشته شده در  دوشنبه 28 آبان1386ساعت 8:18  توسط علی شیروانی  | 


شورای عالی امنیت ملی ایران از زمان فعال شدن پرونده هسته‌ای ایران در طول چهار سال گذشته تاکنون چند قربانی گرفته است. اگر «سیدحسین موسویان» سخنگوی سابق تیم هسته‌ای «مغبون بزرگ» این پرونده نام گرفت و سر از بازداشتگاه درآورد، بی‌شک «علی لاریجانی»، دبیر سابق شورای عالی امنیت ملی را باید «ناکام بزرگ» این پرونده و شورای مذکور بخوانیم. لاریجانی که با انتقاد صریح از مسوولان سابق پرونده هسته‌ای، مسوولیت این پرونده را به دست گرفت، تلاش داشت تا با ارائه برخی ایده‌ها، پرونده هسته‌ای ایران را برای همیشه ببندد اما به جای آنکه پرونده هسته‌ای بسته شود، پرونده دبیری لاریجانی در شورای امنیت بسته شد و مسوولیت از او ستانده شد و به سعید جلیلی معاون وزیر خارجه ایران سپرده شد. بدین ترتیب لاریجانی خسته از دو سال و نیم تلاش بی‌دریغ، بی‌هیچ تقدیری کیف خود را برداشت و دفتر خود را ترک کرد تا معتمد رئیس‌جمهور محمود احمدی‌ جای او بنشیند. پس اگر برای حسن روحانی دبیر اسبق شورای عالی امنیت ملی بعد از پایان ماموریتش، جلسه تودیع باشکوهی برگزار شد که از خاتمی تا هاشمی رفسنجانی در آن شرکت کنند و به تقدیر از وی سخن بگویند، برای لاریجانی، هیچ مقام دولتی جلسه تودیع برگزار نکرد و از درایت او سخن نگفت. علی لاریجانی بی‌سروصدا آمد و با سروصدا رفت. بی‌حاشیه آمد و باحاشیه رفت. تنها اتفاقی که رخ داد اعلام نام جایگزین وی بود.

سعید جلیلی به خواست احمدی‌نژاد تنها چند ساعت پس از آنکه لاریجانی دفتر خود را ترک کرد، به آن ساختمان رفت.

سخنگوی دولت ایران در اعلام دلایل استعفای لاریجانی، عنوان کرد که «آقای لاریجانی مشکل شخصی داشت. مایل بود که در حوزه‌های دیگری فعالیت‌های سیاسی و مدیریتی داشته باشد.» اگرچه این سخن در ابتدا با سکوت لاریجانی اما او پس از سفر از ایتالیا تاکید کرد که هیچ مشکل شخصی نداشته و حتی آنچنان که گفته شد قصد شرکت در انتخابات مجلس را نداشته و می‌توانست بدون آنکه از دبیر شورای عالی استعفا دهد، در انتخابات مجلس شرکت کند.

شورای عالی امنیت ملی، اگرچه این سال‌ها بیش از گذشته نامش مطرح است و دبیر آن از جایگاه ویژه‌ای برخوردار شده اما نهادی برآمده از انقلاب است. در ابتدای پیروزی انقلاب، این شورا زیر نظر نخست‌وزیر اداره می‌شد و او ریاست آن را بر عهده داشت. در آن سال‌ها از تنها دبیری که نام برده شده «مسعود کشمیری» عامل انفجار دفتر نخست‌وزیری است. او یکی از نیروهای سازمان مجاهدین خلق است که توانسته بود اعتماد محمدعلی رجایی نخست‌وزیر ایران و محمدجواد باهنر رئیس‌جمهور را کسب کند به گونه‌ای که بسیاری او را از نیروهای انقلابی دانستند و شرکت وی را در تمام جلسات شورای امنیت ملی ضروری می‌خواندند. حتی پس از انفجار نخست‌وزیری نیز برخی برای او گریستند و تصور کردند جنازه سوخته‌ای که در یک نایلون در کنار آثار به جا مانده از بدن رجایی و باهنر قرار گرفته جنازه کشمیری است. پس برای او نیز تابوتی در نظر گرفتند و تشییع باشکوهی برگزار کردند. در حالی که کشمیری در حال فرار از ایران بود.

در اطلاعیه‌ای «آیت‌الله ربانی املشی»، دادستان وقت کل کشور منتشر کرد یادآور شد که کشمیری از یک سال قبل وارد نخست‌وزیری می‌شود و خیلی خوب نقش بازی می‌کند و خیلی چهره کریه خود را مخفی می‌دارد. به طوری که یکی از مسوولین امر در نخست‌وزیری می‌گفت که در بین هزار احتمال یک احتمال انحراف درباره او نمی‌دادیم... در ظرف یک سال آنقدر پیشرفت می‌کند که دبیر شورای امنیت هم می‌شود.» (روزنامه جمهوری اسلامی، 23/6/60).

مسعود کشمیری «قبل از پیروزی انقلاب در یک شرکت خارجی کار می‌کرد و با پیروزی انقلاب و بازگشت خارجیان به کشورشان، شرکت مذکور منحل و بنا بر اظهارات خودش بعد از پیروزی انقلاب، در جهاد سازندگی کار می‌کرده.» وی قبل از انقلاب توسط پسردایی و برادر همسر خود، ابوالفضل دلنواز، جذب سازمان مجاهدین خلق شد. «ابتدا در بحث‌های خانوادگی از منافقین حمایت می‌کرد، لیکن به مرور زمان چهره حزب‌اللهی و حمایت از نظام را یافت. مدتی در نیروی هوایی، سپس در رکن 2 ارتش جمهوری اسلامی و همچنین در دفتر نخست‌وزیری شاغل می‌شود و تا دبیر شورای عالی امنیت ملی ارتقای شغلی پیدا می‌کند. بعد از انفجار دفتر نخست‌وزیری، از بازرسی منزل مسعود در شهرستان کرج مقادیر زیادی سلاح و مهمات کشف شد.» (خاطره 4، محمدی ری شهری).

شورای عالی امنیت ملی از آن پس تقریبا تمام فعالیت‌‌ها و جلساتش در تعلیق ماند و رفته‌رفته به نهادهای غیرضروری تقلیل یافت. روحانیون انقلابی و بزرگان نظام ترجیح می‌دادند به علت عدم اعتماد و اطمینان، جلسات خود در مکان‌هایی که ضریب امنیتی آن بالا است، برگزار کنند. بدین ترتیب عموم جلسات در دفتر حزب جمهوری اسلامی یا دفتر هاشمی رفسنجانی در مجلس برگزار می‌شد. به موازات تقلیل فعالیت‌‌های شورای عالی امنیت ملی، شورای عالی دفاع که از ابتدای جنگ شکل گرفته بود، تقویت شد و رفته‌رفته این شورا، نقش شورای عالی امنیت ملی را ایفا کرد. چون عموم سران نظام، وزرا، فرماندهان سپاه و ارتش در آن حضور داشتند و پرونده جنگ را بررسی می‌کردند. وظایف شورای عالی دفاع به گونه‌ای بود که رفسنجانی در ذکر خاطرات سال 60 خود، از تلاش بنی‌صدر برای افزایش اختیارات خود از طریق این شورا سخن گفته است.

ترکیب اعضای شورای عالی دفاع نیز متشکل از نماینده امام (آیت‌الله خامنه‌ای) رئیس‌جمهور، رئیس مجلس، وزیر خارجه، وزیر دفاع، فرماندهان ارتش و سپاه پاسداران بودند. البته به ضرورت افراد دیگر نیز به این جمع افزوده می‌شدند.

شورای عالی دفاع تا سال 68، زمان بازنگری قانون اساسی فعال بود. اما پس از آنکه قرار شد قانون اساسی بازنگری شود و برخی از مواد و اصول تغییر یابند، این شورا نیز به شورای عالی امنیت ملی ارتقا یافت و تاکید شد: «به منظور تامین منافع ملی و پاسداری از انقلاب اسلامی و تمامیت ارضی و حاکمیت ملی، شورای عالی امنیت ملی به ریاست رئیس‌جمهور تشکیل می‌شود.» وظایف شورای عالی امنیت ملی نیز بنا بر آنچه که قانونگذاران تعیین کردند، «تعیین سیاست‌های دفاعی – امنیتی کشور در محدوده سیاست‌های کلی تعیین شده از طرف مقام رهبری، هماهنگ کردن فعالیت‌های سیاسی، اطلاعاتی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی در ارتباط با تدابیر کلی دفاعی – امنیتی و بهره‌گیری از امکانات مادی و معنوی کشور برای مقابله با تهدیدهای داخلی و خارجی» عنوان شد. در واقع شورای عالی امنیت ملی بایستی سیاست خارجی، دفاعی و سیاست‌های امنیتی ایران را تدوین کند.

اعضای ثابت شورای عالی امنیت ملی، روسای قوای سه‌گانه، رئیس ستاد فرماندهی کل نیروهای مسلح، رئیس سازمان برنامه و بودجه، دو نماینده به انتخاب مقام رهبری، وزرای خارجه، کشور و اطلاعات هستند. بر حسب نیاز نیز وزیر مربوط به بحث و همچنین عالی‌ترین مقام‌های ارتش و سپاه پاسداران به این جمع اضافه می‌شوند. مصوبات شورا باید به تایید رهبری برسد و پس از آن قابل اجراست.

***

اگرچه تشکیل شورای بازنگری قانون اساسی به دستور امام خمینی بنیانگذار انقلاب، صورت گرفت اما عمر ایشان کفاف نداد تا نتیجه آن را ببیند. لذا با انتخاب آیت‌الله خامنه‌ای به مقام رهبری، هاشمی‌رفسنجانی طی یک انتخاب به ریاست جمهوری رسید. او بلافاصله حسن روحانی را به دبیری شورای عالی امنیت ملی برگزید و بدین ترتیب، روحانی اولین دبیر این شورا پس از بازنگری قانون اساسی شد و توانست نزدیک به 16 سال در این نهاد ایفای نقش کند. در واقع شورای عالی امنیت ملی برخلاف اسم پرطمطراق خود یک «ستاد» بیشتر نیست. اعضای آن اگرچه ثابت هستند، اما هیچکدام در آن نهاد مستقر نیستند. هر یک رئیس یک قوه یا وزارتخانه است و در جای دیگری وظایف خود را دنبال می‌کند. تنها دبیرخانه این شورا فعال است که علی ربیعی نقش بسزایی در تشکیل آن داشت. او پس از خروج از وزارت اطلاعات به این دبیرخانه آمد تا تحت زعامت حسن روحانی فعالیت‌های خود را آغاز کند و تا پایان فعالیت روحانی نیز در این دبیرخانه ماندگار شد.

در دوره علی لاریجانی، البته قرار بر این شد که شورا کمی گسترش پیدا کند و به لحاظ ساختاری شکل خود را بیابد. به همین دلیل لاریجانی، همزمان با هدایت پرونده هسته‌ای، چندین معاونت نیز برای شورای عالی امنیت ملی تعریف کرد. معاونت راهبردی، سیاسی، امنیت، بین‌الملل، اقتصادی، امور بین‌الملل، داخلی معاونت‌های این شورا شدند.

***

با این حال شورای عالی امنیت ملی تا سال 82 و از زمان گشایش پرونده هسته‌ای ایران، چندان پرکار نبود. پرونده ویژه‌ای که ساعات بیشتری از وقت اعضا را به خود اختصاص دهد وجود نداشت و عموما مباحث امنیتی بررسی می‌شد اما از اواخر دهه 70 (حدودا سال 79) یکی از اعضای سازمان مجاهدین خلق، طی یک کنفرانس مطبوعاتی، مباحث را در خصوص فعالیت‌های هسته‌ای ایران عنوان کرد. از آن تاریخ، توسط آمریکا و برخی کشورهای غربی در خصوص این فعالیت‌ها، اتهامات مختلفی به ایران زده شد. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز فعالیت‌های ایران را در دستور کار خود قرار داد و از سال 82 رسما این پرونده گشوده شد. از آن تاریخ، شورای عالی امنیت ملی مسوول پیگیری این موضوع شد. سیدمحمد خاتمی رئیس‌جمهور سابق ایران، حسن روحانی را به رهبری معرفی کرد تا با تایید ایشان وی پیگیر پرونده ایران شود.

روحانی با تشکیل یک تیم مذاکره‌کننده که متشکل از «علی‌اکبر صالحی»، «سیدحسین موسویان»، «سیروس ناصری» و «محمدجواد ظریف» هدایت این پرونده را بر عهده گرفت. تاکتیک آنها بر گفت‌وگو و اعتمادسازی استوار بود. استدلال می‌کردند باید ابتدا اعتماد غرب را جلب کنیم و سپس فعالیت‌های صلح‌آمیز خود را ادامه دهیم به همین علت در چند مقطع فعالیت‌های هسته‌ای ایران تعلیق شد. اتخاذ این سیاست البته علی لاریجانی، رئیس سابق صدا و سیما را برانگیخت تا جمله تاریخی خود را بیان کند: «در پرونده هسته‌ای در غلتان دادیم و آب نبات گرفتیم.»

با روی کار آمدن دولت محمود احمدی‌نژاد و سپس انتخاب علی لاریجانی به دبیری شورای عالی امنیت ملی، لاریجانی عهده‌دار پیگیری پرونده هسته‌ای شد. او در طول دو سال و نیم گذشته چند سیاست اتخاذ کرد. ابتدا نزدیکی به شرق از طریق روسیه به چین و تشکیل بلوک شرق مقابل بلوک غرب. به اعتقاد او از این طریق ایران می‌تواند سیاست برد – برد را برای خود رقم بزند. سیاستی که نه تنها ایران از آن منتفع می‌شود بلکه غربی‌ها نیز به خواسته خود می‌رسند. اتخاذ این تاکتیک معنای دیگری نیز داشت که ایران سر جنگ با هیچ کشوری ندارد و منافع خود را در راستای منافع دیگران تعریف می‌کند. به همین علت او تاکید داشت که تعلیق فعالیت‌های هسته‌ای ایران هیچ‌گاه اتفاق نمی‌افتد اما می‌توان از طریق مذاکره و گفت‌وگو به نتیجه رسید. با این حال در زمان او دو قطعنامه از سوی شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران صادر شد. گرچه برخی از بیانیه‌های سازمان ملل نیز مستقیما تحت اظهارات احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور ایران صادر شده بود.

اما او با وجود آنکه نگاه اصولگرایانه داشت نتوانست با محمود احمدی‌نژاد کار کند. احمدی‌نژاد، از مدتی پیش اعلام کرده بود که «پرونده ایران بسته شده» و آن را تمام شده می‌خواند. این در حالی بود که در همین ایام علی لاریجانی مرتب به سفر می‌رفت، با غربی‌ها مذاکره می‌کرد و قرار دیدارهای بعدی را می‌گذاشت. اظهارات احمدی‌نژاد همچون «قطار هسته‌ای ایران ترمز ندارد» گاه برخی مذاکرات و دیدارهای لاریجانی را تحت تاثیر قرار می‌داد و او مجبور بود که در جلسات مختلف در خصوص این نوع اظهارات سخن بگوید. ناهماهنگی بین دولت و شورای عالی امنیت ملی در این ایام به اوج رسیده بود. در آستانه کنفرانس شرم‌الشیخ علی لاریجانی اعلام کرد که ایران در آن اجلاس شرکت نمی‌کند اما همزمان منوچهر متکی وزیر امور خارجه ایران خبر از شرکت ایران در آن اجلاس را می‌داد. پس طبیعی بود که حدود یک سال پیش ناگهان خبر استعفای لاریجانی در سراسر شهر بپیچد. خبری که البته تایید نشد و لاریجانی فعالیت‌های خود را ادامه داد اما اکنون غلامحسین الهام، سخنگوی دولت محمود احمدی‌نژاد خبر می‌دهد که لاریجانی چند بار استعفا داد که با آن موافقت نشد. غلامحسین الهام دلیل استعفای آخر لاریجانی را «دلایل شخصی» عنوان کرد. در حالی که محمدرضا باهنر نایب رئیس مجلس برای اولین بار رسما از اختلاف لاریجانی با احمدی‌نژاد خبر داد و پرده از آن برداشت که «آن دو دیگر نمی‌توانستند با هم کار کنند.» در عین حال پایگاه خبری عصر ایران 29 مهرماه در دلایل برکناری لاریجانی توسط احمدی‌نژاد خبر داد که «رئیس‌جمهور دبیر شورای عالی امنیت ملی را به مماشات با طرف‌های مذاکره متهم می‌کرد.» علی‌اکبر ولایتی مشاور مقام رهبری نیز ضمن حمایت از لاریجانی گفت: «بهتر بود در فضای منفی موجود بین‌المللی علیه ایران، مسوولان با کمر خویشتن‌داری به مسیر حاکم بر پرونده هسته‌ای ادامه می‌دادند و مشکلات را بین خود حل می‌کردند.»

اما به هر حال آنچنان که ولایتی گفته بود، کسی خویشتن‌داری نکرد. لاریجانی خسته از اختلافات استعفا داد تا احمدی‌نژاد بلافاصله استعفا را بپذیرد و سعید جلیلی معاون وزیر خارجه را جانشین او اعلام کند.

سعید جلیلی حدود 42 سال سن دارد. دانش‌آموخته دانشگاه امام صادق در مقطع دکتری علوم سیاسی است. او جانباز است و یک پای خود را در عملیات کربلای 5 از دست داده. سابقه 16 سال حضور در وزارت خارجه را دارد. همکاری با مجتبی ثمره هاشمی مشاور عالی رئیس‌جمهور، در بازرسی وزارت خارجه از افتخارات اوست. هواداران دولت، پس از انتصاب او به این سمت، از «سالم بودن، مومن بودن، باشخصیت بودن، فهیم بودن، جوان و پرانرژی بودن» او سخن گفتند. گویی که علی لاریجانی یا حسن روحانی، دبیران اسبق شورای عالی امنیت ملی فاقد این ویژگی‌ها بوده‌اند. حامیان دولت تاکید دارند که «جلیلی همه روزه با خودرو پراید خود از ساعات اولیه طلوع آفتاب تا انتهای شب در وزارت خارجه به کار و تلاش می‌پردازد. همچنین وی از هیچ کدام از امکانات معاونان وزارت خارجه استفاده نمی‌کند. جلیلی حتی در ساعات نماز و نهار، شخصا به همراه پرسنل عادی وزارت خارجه در صف نهار می‌ایستد و در میان آنها نماز می‌گذارد.»

پایان‌نامه جلیلی نیز در حوزه سیاست خارجی بود. چنانکه عنوان آن «سیاست خارجی پیامبر» است و اکنون دارای کرسی تدریس «دیپلماسی پیامبر» در دانشگاه امام صادق است. می‌گویند جلیلی یکی از منابع جدی اندیشه‌های رئیس‌جمهور در حوزه سیاست خارجی است. عبارت دکترین «صلح بر مبنای عدالت و معنویت» در عرصه سیاست خارجی که بارها توسط احمدی‌نژاد اعلام شده متعلق به سعید جلیلی است. حتی برخی از نامه‌هایی که احمدی‌نژاد به سران دنیا نوشته نیز از ابتکارات جلیلی قلمداد می‌شود تا آنجا که به عنوان نمونه متن نامه ارسالی احمدی‌نژاد به جرج بوش، حاوی نکاتی از جزوات درسی جلیلی در دانشگاه امام صادق است.

از آنجا که جلیلی در معاونت اروپا و آمریکا وزارت خارجه مشغول بود، گاهی به همراه علی لاریجانی به سفر می‌رفت و از جمله در اغلب ملاقات‌های لاریجانی – سولانا حضور داشته و به خوبی واقف به مذاکرات هسته‌ای است. جلیلی در سن 30 سالگی به ریاست اداره بازرسی وزارت خارجه برگزیده می‌شود و تا سال 75 رئیس این اداره بود.در آن زمان مجتبی ثمره هاشمی در سمت مدیرکلی بازرسی و رسیدگی به شکایات در وزارت خارجه فعالیت می‌کرد. از آن سال به بعد او معاون اداره اول آمریکا تا سال 76 که خاتمی به ریاست جمهوری برگزیده شد و کمال خرازی به وزارت خارجه، او در این سمت قرار داشت که این پست از او گرفته می‌شود. سعید جلیلی به دفتر رهبری رفت و در سمت مدیریت بررسی‌های جاری این دفتر فعالیت کرد.

در زمانی که محمود احمدی‌نژاد کابینه خود را تشکیل می‌داد، او از سوی ثمره هاشمی به عنوان وزیر خارجه مطرح شد اما از آنجایی که شناخت کمی نسبت به وی وجود داشت، بحث وزارت وی با تردید روبه‌رو شد. نهایتا او به معاونت اروپا – آمریکا برگزیده شد. در زمانی که بحث ترسیم کابینه مطرح شد نام او در لیست کسانی قرار گرفت که قرار بود جایگزین منوچهر متکی، وزیر خارجه شوند اما بحث ترسیم کابینه به وزارت خارجه کشیده نشد و سعید جلیلی در سمت خود ماندگار شد تا آنکه علی لاریجانی از شورای عالی امنیت ملی رفت.

بدین ترتیب جلیلی که قرار بود در سمت وزیر قرار بگیرد و شانه به شانه وزرای اطلاعات، کشور، اقتصاد و... در هیات دولت بنشیند، اکنون در شورای عالی امنیت ملی، بالادست آن وزرا قرار گرفته است و قرار است مهمترین پرونده‌های سال‌های اخیر در جمهوری اسلامی را هدایت کند. گرچه حدود یک سال و نیم از عمر دولت احمدی‌نژاد بیشتر باقی نمانده است و معلوم نیست که رئیس‌جمهور بعدی چه کسی باشد هرکس دیگر جز محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور ایران شود احتمال تغییر و جابه‌جایی سعید جلیلی بسیار است. اکنون همگان منتظر اعلام راهبردها و برنامه‌های جلیلی در پرونده هسته‌ای هستند. پرونده‌ای که به‌زعم رئیس‌جمهور تمام شده است اما او مجبور است در صحنه جهانی با افراد قدری همچون سولانا، محمد البرادعی و وزرای کشورهای اروپایی بنشیند و مذاکره کند. آیا او می‌تواند همچون روحانی و لاریجانی ابتکاراتی داشته باشد؟ باید منتظر ماند و دید این شورا چه سرنوشتی را برای سعید جلیلی رقم می‌زند. برخی تحلیل‌ها حاکی از آن است که شورای عالی امنیت از این پس به لحاظ ساختاری، اهمیت سابق خود را از دست می‌دهد و وزارتخانه که به علت فعالیت‌های اخیر شورای عالی امنیت ملی، کم‌فروغ شده بود مجددا جایگاه خود را به دست می‌آورد. برخی نیز تاکید دارند که شورای امنیت به مانند گذشته با اقتدار فعالیت خود را ادامه می‌دهد. با این حال هنوز برای قضاوت زود است. باید منتظر ماند و دید که چه کسی مقهور می‌شود. آیا جلیلی می‌تواند پرونده هسته‌ای را مقهور خود کند یا آنکه خود مانند روحانی و لاریجانی مقهور پرونده می‌شود. گرچه نام جلیلی این روزها به نام محمود احمدی‌نژاد رئیس وی ضمیمه می‌شود.

+ نوشته شده در  شنبه 26 آبان1386ساعت 7:26  توسط علی شیروانی  | 

 دكتر علي صباغيان:
واژه جهاني شدن در سال‌هاي اخير يكي از پركاربردترين واژه‌هاي عرصه سياستگذاري اقتصادي،فرهنگي و سياسي داخلي و بين المللي كشورها و نيز موضوع بحث‌هاي آكادميك و ژورناليستي بوده است.

برغم كاربرد گسترده اي كه واژه جهاني شدن (Globalization)در بيش از يك دهه گذشته پيدا كرده،هنوز معنا و مفهوم آن همچنان مناقشه آميز است و بسته به اينكه از چه زاويه و با چه نگرشي به آن نگريسته شود معنا و مفهوم متفاوت پيدا خواهد كرد كه ظهور واژه هاي مختلفي همچون "جهاني شدن"،"جهاني سازي"،"جهانگرايي"،"غربي شدن" و "آمريكايي" شدن در بسياري از جوامع از جمله ايران بيانگر اين امر مي باشد.

اين اختلاف ديدگاهها باعث شده تا در حالي كه گروهي از جوامع و افراد با نگاه كاملا مثبت به پديده جهاني شدن مي نگرند و آن را يك فرايند مي دانند كه در بردارنده فرصت هاي زيادي براي جوامع است گروه ديگري از افراد و جوامع اين پديده را يك امر منفي تلقي مي كنند و آن را پروژه اي مي دانند كه از سوي صاحبان قدرت در جهان در جهت منافعشان طراحي شده است كه طرفداران اين ديدگاه در مقابله با جهاني شدن از جنبش مخالفان جهاني شدن كه طيف متنوعي از افراد و گر وهها را در خود دارد حمايت مي كنند.البته در بين اين دو ديدگاه يك ديدگاه بينا بيني هم بر اين باور است كه جهاني شدن همچون هر پديد ديگري در ذات خود فرصت و چالش هايي دارد و كشورها و جوامع بايد با شناخت دقيق آن از فرصت هاي آن به نفع خويش سود جويند و از چالش هاي احتمالي آن بدور مانند.

صرف نظر از اين اختلاف نظرها،پديده جهاني شدن شامل طيف گسترده اي از روندهاي سياسي، اقتصادي، فرهنگي و اجتماعي است كه در كاربرد عمومي خود بر معاني مختلفي همچون تعقيب سياست  هاي ليبرالي كلاسيك (سياست هاي بازار آزاد)در عرصه اقتصاد جهان(آزادسازي اقتصادي)، سيطره روزافزون اشكال سياسي، اقتصادي و فرهنگي غربي (و حتي آمريكايي) (غربي شدن يا آمريكايي شدن)، گسترش تكنولوژيهاي جديد اطلاعاتي (انقلاب اينترنتي) و نيز اين كه بشريت در آستانه تحقق يك جامعه واحد متحد كه در آن عوامل عمده منازعه اجتماعي از بين رفته اند (همبستگي جهاني) قرار گرفته، دلالت مي كند.

در خصوص اين كه چه عاملي باعث ايجاد وضعيتي كه از آن به وضعيت جهاني شدن ياد مي شود شده، بين نظريه پردازان اختلاف نظر است. همچنين اين اختلاف نظر در مورد زمان آغاز فرآيند جهاني شدن نيز وجود دارد. اين اختلاف نظرها در خصوص ماهيت جهاني شدن موجب شده تا بحث ها بيشتر بر آثار جهاني شدن همچون افزايش تجارت كالاها و خدمات، توسعه نقل و انتقال نيروي انساني،  گسترش جابه جايي سرمايه، تقويت نفوذ شركت هاي چند مليتي و سازمانهاي بين المللي، تأثير فزاينده تكنولوژي و در مجموع وابستگي متقابل بيشتر نظام بين المللي متمركز شود تا جهاني شدن به مثابه يك نظريه.

جهاني شدن در عرصه سياست هم تحول جدي ايجاد كرده است. به طور سنتي سياست هاي هر كشور در چارچوب نظام هاي سياسي داخلي آن ترسيم مي شده است و دولت هاي ملي مسئوليت نهايي براي حفظ امنيت و رفاه اقتصادي شهروندان و نيز حفظ حقوق بشر و محيط زيست در درون مرزهاي خود را داشته اند. تحولات ناشي از روند جهاني شدن به نوعي تصميم گيري هاي سياسي كشورها را به كاركرد نظام بين الملل نزديك كرده و نقش نهادها و سازمانهاي بين المللي را پر رنگتر كرده و به نوعي حاكمين ملي كشورها را فرسايش داده است.

در عرصه فرهنگي نيز نوآوري هاي تكنولوژيكي همچون اينترنت، دستگاههاي فاكس، تلويزيون هاي ماهواره اي و كابلي، شبكه اينترنت و ظهور رسانه هاي جهاني موجب شده تا مرزهاي فرهنگي كشورها درنورديده شود.

گستردگي زواياي سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي فرآيند جهاني شدن از جهات مختلف بر زندگي اجتماعي و فردي شهروندان كشورهاي مختلف تأثير گذاشته است. اين امر طي چند سال گذشته موجب شده كه برخي مؤسسات براي سنجش جايگاه كشورها در فرآيند جهاني شدن يك شاخص تركيبي ايجاد كنند و براساس آن به ارزيابي بپردازند.

اگر چه مجموع اين روندها موجب شده تا كارشناسان سياستمداران و انديشمندان اين وضعيت را، «جهاني شدن» بنامند، اما همچنان اين پرسش مركزي مطرح است كه معني «جهاني شدن» واقعاً  چيست؟ و در مرحله بعدي اهميت، برندگان و بازندگان جهاني شدن به عنوان يك روند واقعي چه كساني هستند و چگونه مي‌توان حركت اين روند را هدايت كرد؟

+ نوشته شده در  شنبه 26 آبان1386ساعت 7:12  توسط علی شیروانی  | 

تحليل اكونوميست:

در اواخر قرن يازده، زماني كه اروپايي‌ها زمان را با ساعت‌هاي آفتابي محاسبه مي‌كردند، سوسانگ چيني شاهكار خود را به پايان رساند.

يك ساعت آبي پيچيده و بسيار دقيق. «موتور عظيم» سو با تقريبا 12متر (40فوت) ارتفاع، تنها چند دقيقه در هر 24ساعت خطا داشت. از دو مخزني كه توسط خدمتكاران پر مي‌شد، جريان منظم آب به وسيله يك سري سطل كه روي چرخ‌ها نصب شده بود، روي آنها ريخته مي‌شد.
گردش چرخ‌ها ساعت و گوي‌هاي نجومي و كره‌هايي را كه نمودار حركت خورشيد، ماه و سياره‌ها را رسم مي‌كردند، به حركت درمي‌آورد. طبل‌ها 100بار در روز نواخته مي‌شدند و زنگ‌ها هر دو ساعت به صدا درمي‌آمدند. مدلي كه از اين ساعت به دقت و با روش‌هاي معاصر ساخته شده است، اكنون در موزه ملي علوم طبيعي تايوان قرار دارد.
ساعت‌سازي تنها يكي از تلاش‌هاي علمي‌اي بود كه چين و هند در آن قبل از قرن پانزدهم در جهان پيشتاز بودند. چين از اروپا در فهم از هيدروليك، ذوب‌آهن و كشتي‌سازي پيش افتاد. چين ماشين‌هايي براي پاك كردن پنبه، ريسندگي، ريسيدن ابريشم داشت. به نظر مي‌رسيد فقط يك ماشين پرنده كم داشت تا با ماشين‌هاي عجيب و غريب قرن هجدهم كه انقلاب صنعتي انگلستان را به راه انداختند، هماهنگ شود. تميز كردن دندان‌ها با مسواك، استفاده از چتر تاشو براي خيس نشدن زير باران، برزدن ورق‌هاي بازي، روشن كردن كبريت، نوشتن، پرداخت پول، همه اينها را مديون توانايي اختراع چيني‌ها هستيم.
نبوغ هند در نرم‌افزار بود، نه در ابزارآلات. تمدن‌هاي باستاني هندوستان «انقلاب رياضي» را از قرن پنجم به وجود آوردند. در اين زمان آريايي‌ها چيزي شبيه به سيستم اعشاري را ابداع كرد. در قرن هفتم براهماگوپتا شرح داد كه هر عددي كه در صفر ضرب شود، حاصل‌ضرب صفر مي‌شود. در قرن پانزدهم مادهاوا عدد پي را تا بيش از 10رقم اعشار محاسبه كرد.
اما پس از قرن پانزدهم حركت ماشين تكنولوژي در هند و چين متوقف شد؛ در حالي كه اين حركت در اروپا تسريع شد. جوزف نيدهام تاريخدان برجسته علوم چيني مي‌گويد: از دست دادن غيرعادي قدرت، نيازمند توضيح است. چرا علم گاليله در پيزا آشكار شد، اما در پاتنايا پكينگ ظاهر نشد؟
ژول موكاير در كتاب خود در مورد ركود تكنولوژي در چين به يك توضيح ساده رسيده است. حكومت امپراتوري اين كشور منافع خود را از دست داد، اهداف آنها بيشتر با استمرار دنبال مي‌شد تا آنكه پيشرفتي داشته باشد و يك رقيب قدرتمند يا يك حامي براي جمع كردن طناب‌هايي كه حكومت پاره كرده بود، وجود نداشت. رودام ناراسيم‌ها از موسسه ملي مطالعات پيشرفته هند، در مورد اين كشور به نتيجه مشابهي رسيده است: تا قرن هجدهم، شرق به طور كلي قدرتمند و ثروتمند بود، وضع موجود مطلوب بود و فشار داخلي براي تغيير نظم جهان وجود نداشت.
ديگر فقدان اعتمادبه‌نفس مانع اين دو كشور نمي‌شود. هند و چين اكنون با روياي تكنولوژي بي‌قرار هستند. دولت چين از نعمت انتخاب بين پيشرفت و پايداري برخوردار نيست. اين كشور نمي‌تواند بدون پيشرفت اقتصادي از آرامش اجتماعي بهره‌مند شود. چين در 30سال گذشته سعي كرده است، ماشين تكنولوژي را پيش ببرد. تا سال 2015 تعداد دانشمندان محقق و مهندسان چيني بيشتر از دانشمندان و مهندسان ديگر كشورها خواهد بود.
اين كشور قصد دارد تا سال 2020 بيشتر از مبلغي كه اتحاديه اروپا صرف تحقيق و توسعه مي‌‌كند، از سهم توليد ناخالص داخلي خود به اين امر اختصاص دهد.
هندوستان به نوبه خود، آينده را با خوش‌بيني غيرعادي ارزيابي مي‌كند. اعتماد به نفس هندوستان در مورد تكنولوژي به دليل موفقيت‌‌هاي شركت‌هاي نرم‌افزار و آي‌تي افزايش يافته است. نمايندگان صنعت ديجيتال هند كه وارثان آريابهاتا و برهماگوپتا هستند؛ به دليل مهارتشان در صفر و يك‌ها مورد تحسين قرار گرفته‌اند.
اما با وجود اينكه قدرت تكنولوژي هند جهان را تكان داد، اما اين تكان فقط سطح اين جامعه پهناور را به حركت درآورد. هند بيشتر از آمريكا فارغ‌التحصيل مهندسي دارد؛ اما براي هر 1000نفر، 24كامپيوتر شخصي و كمتر از سه مركز اتصال پرسرعت وجود دارد. جمعيت زياد هند دو بعد دارد. هر گاه جمعيت در صورت كسر قرار گيرد، عدد به دست آمده بزرگ خواهد بود؛ اما هر گاه جمعيت در مخرج كسر قرار گيرد، عدد به دست آمده كوچك به نظر مي‌رسد؛ مثل اين است كه به يك پديده از طرف ديگر تلسكوپ نگاه شود. تاكنون هند بيشتر از آنچه كه تكنولوژي براي اين كشور انجام داده، به آن اهميت داده است.
ساكنان خارجي مي‌گويند: يك سال چين مثل ده سال خارج از چين است. ساعت چين بسيار سريع حركت مي‌كند؛ اما اهرم‌هايي كه پيشرفت تكنولوژي را به حركت در مي‌آورند، به پيچيدگي و دقت ساعت سوسانگ است. دولت چين در خطر تلاش بيش از اندازه است. تلاش‌هاي جاودان اين كشور براي آموزش، مخزن‌هاي موتور ابداع را پر مي‌كند. اكنون زمان آن است كه آب جاري شود.

+ نوشته شده در  شنبه 26 آبان1386ساعت 6:57  توسط علی شیروانی  | 

 

A UN resolution cleared by the controversial Human Rights Committee to ban the death penalty could soon go up for a vote in the General Assembly. But a roster of countries that include China, Iran, Syria and the US are opposing it.

Criminals sentenced to death during an open trial in December 2006 in Zhuzhou, China. The country was one of 52 to vote against the resolution to abolish the death penalty.
REUTERS

Criminals sentenced to death during an open trial in December 2006 in Zhuzhou, China. The country was one of 52 to vote against the resolution to abolish the death penalty.

It isn't the first time that a majority of the Human Rights Committee of the United Nations has voted against capital punishment, but each time brings renewed promise to opponents of the practice. On Thursday, after two days of heated debate, the committee passed a draft resolution calling for a worldwide end to the death penalty. The question remains as to whether the resolution will earn the approval of a majority of the UN's General Assembly.

Ninety-nine of the committee's member states voted in favor of the resolution, 52 against. Strange bedfellows were made as the United States sided with countries like Syria and Iran in the pro-death penalty camp. Thirty three countries abstained.

The resolution expressed "deep concern" about the death penalty, contended that it violates human dignity and challenged the notion that capital punishment has a preventative impact on crime. It calls on countries practicing capital punishment to "establish a moratorium on executions with a view to abolishing the death penalty."

The countries opposed to the resolution, led by Singapore, maintain that it is morally righteous and impinges on national sovereignty.

More than a dozen amendments were proposed and rejected during the discussions, which took place at the UN headquarters in New York. One of these was the right to life of unborn children, which was introduced by the American delegation and echoes the abortion debate going on in the 2008 presidential election campaign. It found little traction among committee members.

Marcello Spatafora, Italy's ambassador to the UN and one of the sponsors of the resolution for a moratorium on capital punishment (more...), said, "I strongly hope that, in approving this resolution, we will be starting a process in which we will all ... (be) walking together along the same path."

The draft resolution was co-sponsored by European Union states and 60 other countries. It must now be voted on by the entire 192-member General Assembly, which has rejected similar initiatives twice before, in 1994 and 1999. The first was defeated by eight votes, and the second was withdrawn at the last minute. If the General Assembly votes in favor this time, the resolution would be legally nonbinding, but would carry moral weight.

 
Robert Hagan, the US representative in the committee stated after the vote, "The United States recognizes that the supporters of this resolution have principled positions on the issue of the death penalty. But nonetheless it is important to recognize that international law does not prohibit capital punishment." The US Supreme Court is scheduled to debate the constitutionality of lethal injections (more...) next year.

Human rights groups celebrated the draft resolution, which Amnesty International called "a clear recognition of the growing international trend toward worldwide abolition of the death penalty." The human rights organization reports that more than 90 percent of all executions last year took place in China, Iran, Iraq, Sudan and the US. The total number of recorded executions, however, has dropped from 2,148 in 2005 to 1,591 in 2006. One hundred and thirty countries have abolished capital punishment, including the 27-member European Union, which has become a major force (more...)behind its abolition.

nmb/ap/reuters

+ نوشته شده در  شنبه 26 آبان1386ساعت 6:55  توسط علی شیروانی  | 

 

Memory Train to Auschwitz

A unique traveling Holocaust exhibition sets off on a six-month journey Friday. The 'Train of Commemoration,' which is dedicated to the Nazi deportation of children and young people, will visit 30 cities between Frankfurt and its final destination of Auschwitz. more...

+ نوشته شده در  شنبه 19 آبان1386ساعت 5:58  توسط علی شیروانی  | 

 
گروه اجتماعي، مريم حسين خواه؛ با نتيجه ندادن اعتراضات به اعمال سهميه بندي جنسيتي در کنکور امسال، نهادهاي مدني زنان درصدد سازماندهي اعتراض حقوقي به اين اقدام تبعيض آميز هستند.

کميسيون زنان دفتر تحکيم وحدت، شبکه وکلاي داوطلب و گروه ميدان زنان با انتشار فراخواني از دختران شرکت کننده در آزمون دانشگاه که به سبب سهميه بندي جنسيتي در رشته هايي پايين تر از رتبه علمي شان پذيرفته شده يا به کل از کنکور سراسري رد شده اند، درخواست کرده با ارائه پرونده علمي خود به ديوان عدالت اداري شکايت کرده و از نظر حقوقي مساله را پيگيري کنند.

«شادي صدر» عضو شبکه وکلاي داوطلب با اعلام اين مطلب به اعتماد گفت؛«برنامه ما اين است که هر يک از وکلاي داوطلب پيگير پرونده يکي از شاکيان باشد و با ارائه کارنامه آن فرد به يک کارشناس رسمي آموزش در دادگستري و تطبيق آن با رشته يي که قبول شده، نسبت به سهميه بندي جنسيتي اعمال شده به ديوان عدالت اداري شکايت شود.» به گفته وي با وجود اينکه سازمان سنجش به صورت رسمي اعمال سهميه بندي را نپذيرفته است، اما در پاسخ به اعتراضات دختران مراجعه کننده، اين مساله را دليل پذيرفته نشدن آنها يا پذيرفته شدن در رشته هاي پايين عنوان کرده است.

از همين رو اين نهادهاي مدني با صدور فراخواني خواستار توجه عمومي به اين گونه اعمال تبعيض ها و نيز اقدام عملي در اعتراض به آن شده اند. در اين فراخوان آمده است؛ «اطلاعات جمع آوري شده از دانشگاه هاي مختلف حاکي از آن است که اين سهميه بندي نه فقط در رشته هاي پزشکي بلکه در تمامي رشته هاي فني و مهندسي و حتي علوم انساني نيز اعمال شده است. نحوه اعمال سهميه بندي جنسيتي در کنکور امسال به اين ترتيب بوده که براي پسران يک سهميه حداقل 40 درصدي در نظر گرفته شده است؛ به صورتي که در تمام رشته ها تعداد پسران پذيرفته شده، حتي اگر رتبه هايشان بسيار پايين تر از دختران باشد، نبايد کمتر از 40 درصد کل ظرفيت شود.»

اين فراخوان، آمادگي اعضاي شبکه وکلاي داوطلب را براي برعهده گرفتن وکالت داوطلبان دختر کنکور امسال که به سهميه بندي جنسيتي معترض اند و قصد شکايت به ديوان عدالت اداري و پيگيري حقوقي پرونده خود را دارند اعلام کرده است. نهادهاي مدني صادرکننده اين فراخوان در حال حاضر در پي جمع آوري مدارک لازم هستند و اعلام شکايت از سازمان سنجش به ديوان عدالت اداري از اواخر آبان ماه آغاز خواهد شد. دختران داوطلبي که به سبب اين سهميه بندي مورد تبعيض قرار گرفته اند مي توانند از طريق نشاني پست الکترونيکي sahmieh@gmail.com با شبکه وکلاي داوطلب در ارتباط باشند.

با وجود اينکه در دفترچه آزمون سال جاري، ظرفيت ها به نسبت پنجاه - پنجاه بين پسران و دختران اعلا م شده بود اما در عمل و براساس شواهد و قرائن موجود، 70 درصد ظرفيت رشته هاي پزشکي (شايد هم بيشتر)به پسران و مابقي به دختران اختصاص داده شد که اين نحوه گزينش، تعداد قابل توجهي از دختران مستعد را از ورود به رشته پزشکي محروم کرده است تا آنجا که برخي پسران با رتبه 3000 و حتي بنا بر بعضي شنيده ها با رتبه 4000 در رشته پزشکي پذيرفته شده اند اما دختران داوطلب با رتبه هاي بين 1200 تا 1900 از اين قافله عقب مانده اند. بر اساس اعتراضات دختران دواطلب کنکور، در بسياري ديگر از رشته ها نيز وضعيت به همين منوال بوده است.

اين در حالي است که سال گذشته و در پي طرح سهميه بندي جنسيتي در مجلس، نمايندگان مجلس و مسوولان وزارت علوم به شدت با اجراي اين طرح مخالفت کرده و مانع از تصويب آن شدند، با اين وجود سازمان سنجش امسال، بدون اعلام قبلي و به صورت غيررسمي اقدام به اعمال اين سهميه بندي کرده است.
+ نوشته شده در  یکشنبه 13 آبان1386ساعت 5:42  توسط علی شیروانی  | 

بيزينس ويك منتشر كرد:

مترجم: شادي آذري
كار با كارآفرينان جوان بسيار لذت‌بخش است؛ چون آنها انرژي، شور و ايده دارند. اما اگر آنها والدين معروف، ارتباطات مهم يا ابداعي در تكنولوژي مانند اسكايپ نداشته باشند، با چالش ارائه ايده‌هايشان به مخاطبان بدبين مواجه خواهند شد.


به همين دليل، «توري جانسن» مديركل يك شركت خدمات استخدامي به نام ويمن فورهاير مي‌گويد كه كارآفرينان جوان بايد مهارت خود را در سخنراني براي عموم افزايش دهند.
او مي‌گويد: «حتي اگر شما بهترين ايده روي كره زمين را هم داشته باشيد؛ اگر مطمئن و با آگاهي به نظر نرسيد، كسي به ايده شما گوش نخواهد داد. البته روي ديگر سكه اين است كه گاهي ايده‌اي كه چندان هم بي‌نظير نيست، موردتوجه قرار مي‌گيرد؛ چون ارائه‌دهنده آن توانسته است شخصا با مخاطبان خود ارتباط برقرار كند. نبايد قدرت و اهميت اين مهارت‌ها را ناچيز بشماريد.» در اينجا چهار استراتژي به كارآفرينان جوان ارائه مي‌شود تا بتوانند به وسيله آنها با اطمينان به ارائه نظرات و ايده‌هاي خود بپردازند و خود را مطرح كنند.
1 - از شور و هيجان خود تبعيت كنيد
«دانلد ترامپ» به تبليغ كتاب جديد خود پرداخت و ميليون‌ها نفر از خواندن ايده‌ها و تماشاي سخنراني او لذت مي‌برند. پيام كليدي ترامپ اين نبود كه چگونه در زمينه املاك و مستغلات ثروتمند شويد، بلكه پيام كليدي او تنها اين بود كه «به آنچه انجام مي‌دهيد عشق بورزيد»، به نظر مي‌رسيد كه همه اصول ديگر ترامپ براي موفقيت بر پايه همين مفهوم كليدي استوار بودند. او در مصاحبه تلويزيوني اخير خود از كارآفرينان جوان خواست «موضوع مدنظر خود را به خوبي بشناسند.» اما در كنار آن افزود: اگر نسبت به آن موضوع شور و هيجان داشته باشيد، قادر خواهيد بود هر كاري انجام دهيد تا بر همه نكات مربوط به آن موضوع اشراف پيدا كنيد. خواهيد ديد كه همه‌چيز به شور و علاقه بستگي دارد. مي‌توان به مردم آموخت كه چگونه نظرات خود را موثرتر بيان كنند؛ اما نمي‌توان به آنها شور و هيجان را درس داد و بدون شور و هيجان شما بسيار سخت‌تر موفق مي‌شويد. توجه افراد را به ايده‌هايتان جلب كنيد.
2 - يك ديدگاه خلاصه براي يادآوري به رشته تحرير درآوريد
ارائه ديدگاه با بيانيه ماموريتي كاملا متفاوت است. بيانيه ماموريتي يك پاراگراف طولاني و پيچيده است كه معمولا كميته‌اي آن را تنظيم مي‌كند. اما ديدگاه، يك تصوير خلاصه‌شده و فشرده از آينده‌اي روشن‌تر است كه با محصول يا خدمات شما محقق خواهد شد. ارائه ديدگاه در شرايط مطلوب بايد حدود ده كلمه يا كمتر باشد. سرمايه‌گذاران معمولا بر اين باورند كه اگر يك كارآفرين نتواند محصول خود را در ده كلمه يا كمتر توصيف كند، نبايد بر آن محصول سرمايه‌گذاري كرد.
3 - از قانون 10/20/30 پيروي كنيد
اگر به استفاده از نرم‌افزارهاي ارائه مطلب چون پاورپوينت عادت نداريد، هم‌اكنون استفاده از آن را تمرين كنيد. سرمايه‌گذاران، شركا و مشتريان بالقوه شما دوست دارند اطلاعات شما را به صورت بصري دريافت كنند و يك كپي از آن را براي خود داشته باشند.
اما به خاطر داشته باشيد كه ارائه ايده شما مي‌تواند خوب يا بسيار ضعيف انجام شود.
يكي از روساي سابق اپل به نام گاي‌كاواساكي، به صدها ارائه نظر گوش داده است كه اغلب آنها «آنچنان كسالت‌بار بوده است كه قادر به ادامه گوش دادن به آنها نبوده است». او به قانون 10/20/30 اشاره مي‌كند. اين قانون بسيار ساده است. وقتي سميناري بايد ارائه دهيد، بايد 10 اسلايد را در 20دقيقه با فونت 30 ارائه دهيد. استفاده از اين قانون به شما در احياي روش سخنراني‌تان كمك مي‌كند.
4 - مانند يك رهبر لباس بپوشيد
مخاطبان شما در 90 ثانيه اول جلسه در موردتان به قضاوت مي‌نشينند. اين به شما زمان زيادي براي ارائه محتواي سخنانتان نمي‌دهد. معناي اين نكته اين است كه مخاطبان براساس حركات بدن و لباس شما در موردتان قضاوت مي‌كنند. يك قهرمان ارتش گفته است كه رهبران بزرگ هميشه نسبت به حضار در يك اتاق كمي بهتر به نظر مي‌رسند.
سرانجام آنكه اگر بتوانيد با موفقيت به ابراز عقيده خود بپردازيد، موفقيت شما در رسيدن به اهدافتان تضمين مي‌شود.

+ نوشته شده در  پنجشنبه 10 آبان1386ساعت 21:20  توسط علی شیروانی  | 

324522.jpg
] مهدى صمدى‎/ كارشناس ارشد حقوق بين الملل [

اگر سابقه دادگاه ها مربوط به حقوق كيفرى بين المللى را مورد مطالعه قرار دهيم درخواهيم يافت كه اولين دادگاه كيفرى با مشخصات امروزين دادگاه بين المللى، دادگاه جنايات جنگ دوم جهانى در ۲ شهر توكيو و نورنبرگ بوده است. اين دادگاه ها در همان دوره و پس از رسيدگى به جنايات عاملان آلمانى و ژاپنى، به كار خود پايان دادند. مورد دوم مربوط به جنايات واقع شده در يوگسلاوى سابق است. بين اين ۲ دادگاه يك فاصله چند دهه اى وجود دارد كه نقش جنگ سرد را در پيشرفت يا عدم پيشرفت حقوق و على الخصوص حقوق كيفرى بيشتر مى نماياند. يك سال بعد نيز در سال ۱۹۹۴ شوراى امنيت يك بار ديگر، يك جنايت بين المللى ديگر را مشمول حقوق كيفرى بين المللى دانسته و دادگاهى را بدين منظور پايه ريزى كرد. اين بار جنايات واقع شده در رواندا مستلزم رسيدگى در يك دادگاه شده بود.
دادگاه هاى نورنبرگ و توكيو نيز با دادگاه هاى يوگسلاوى و رواندا از يك جنس نيستند. ۲ دادگاه نوع اول توسط فاتحان جنگ جهانى تشكيل شده بودند و دادگاه هاى نوع دوم توسط مراجع بين المللى پايه گذارى شده بودند. از طرف ديگر ضمانت اجراى دادگاه هاى نوع دوم توسط سازمان ملل و على الخصوص شوراى امنيت حمايت مى شدند. البته يك سرى نكات مشترك نيز بين آنها وجود داشت. مهمترين نكات اين بود كه هر دو نوع، صلاحيت زمانى و مكانى محدودى داشتند. بدين معنى كه تنها جرائمى را در يك دوره محدود زمانى و در يك منطقه محدود مكانى شامل مى شدند. علاوه بر آن هر دو نوع دادگاه، نسبت به اشخاص معينى دست به اعمال صلاحيت زده بودند و به غير از آنها نمى توانستند در موارد ديگر حتى با جرائمى شديدتر اعمال صلاحيت كنند. اينها خصوصيات يك دادگاه اختصاصى و موردى است.
اين موردى بودن، باعث مى شد كه نتوان از آنها به عنوان يك ديوان بين المللى كيفرى دائمى سود برد. تشكيل چنين ديوانى نيازى ضرورى به شمار مى رفت كه هر چند تفكر آن به مدت ها قبل برمى گشت ولى اقدام به آن امروزه و پس از امضاى اساسنامه ديوان نيز به مرحله عمل واقعى نرسيده است.
با همه اين احوال جامعه جهانى در اواخر قرن بيستم به حدى از بلوغ رسيد كه با پيشنهاد سازمان ملل متحد، به فكر عملى ساختن ايده ديوان بين المللى كيفرى بيفتد. بدين منظور نشستى در تاريخ ۱۷ ژوئيه ۱۹۹۸ در شهر رم برگزار گرديد و در آن اساسنامه ديوان كيفرى بين المللى كه به «اساسنامه رم» معروف است به امضا رسد. از مجموع ۱۶۰ كشور حاضر در اين نشست، ۱۲۰ كشور اين سند را امضا كردند. در اين اساسنامه صلاحيت ديوان به شكلى دقيق و محدود تبيين شده است تا هم به اصل قانونى بودن جرم و مجازات لطمه وارد نشود و هم حساسيت دولت ها نسبت به صلاحيت ديوان تبيين شده بود و سعى بر اين بود تا مواردى نيز پس از قطعى شدن تشكيل ديوان و كسب تجربه لازم توسط آن طراحى گردد.
اين سند يك سند پيچيده است كه در آن سعى شده است ديوان را يك عامل تقويت كننده و مكمل، در خدمت نظام هاى قضايى ملى قرار دهند. اصلى ترين شعار را كه مى توان در تعريف سند ذكر نمود شعار اساسى حقوق جزا مبنى بر جلوگيرى از بدون مجازات ماندن كليه جرايم توسط نظام هاى كيفرى است.
ديوان بين المللى كيفرى نيز همانند دادگاه هاى ذكر شده فقط به جرايم اشخاص حقيقى رسيدگى مى كند و همواره سعى دارد تا با تبيين دقيق فرايند پذيرش دعوا، رابطه اى صحيح و در عين حال غيرمحرك بين دادگاه ملى و بين المللى تنظيم نمايد. ديوان براى رسيدن به موفقيت، به چند عامل اساسى نيازمند است. يكى از اين عوامل حمايت وسيع جهانى از آن است. شوراى امنيت يكى از نهادهايى است كه بايستى در خدمت اين ديوان بوده و از ارائه هرگونه حمايت دريغ ننمايد. مسأله بعد رعايت عامل بى طرفى است هرچند اين مسأله با مورد قبلى در تضاد است ولى اين تضاد به گونه اى نيست كه نتوان بين آن دو سازشى بين المللى ايجاد كرد. به اين صورت كه هرچند حمايت بين المللى اصل اساسى براى موفقيت ديوان به شمار مى رود ولى اين حمايت بايستى به گونه اى باشد تا اصل مترقى بى طرفى ديوان قربانى نگردد.
دولت ها هرچند در مقابل موانعى كه براى چنين دادگاهى ذكر شده به توافقى عمومى نرسيده اند ولى ديدگاه هاى مشترك آنها راه حل هاى حداقلى براى چنين مسأله اى تلقى مى گردد. براى مثال دولت ها خود را با اين توجيه راضى ساخته اند كه قرار نيست ديوان به همه جرائم رسيدگى كند حتى اين ديوان به همه جرائم بين المللى نيز رسيدگى نخواهد كرد. علاوه بر آن دولت ها اجازه نداده اند كه اين دادگاه راساً صلاحيت داشته باشد بلكه قرارشده است ديوان فقط يك نوع مكمل براى دادگاه هاى ملى باشد.

* كليات حقوق كيفرى بين المللى
رابطه بين حقوق كيفرى بين المللى و ديوان بين المللى كيفرى رابطه اى نزديك است ولى به هيچ وجه اين ۲ عنوان منطبق بر هم نيستند. حقوق كيفرى بين المللى لفظى عام است كه همه جرائم در عرصه بين المللى را شامل مى شود ولى ديوان صلاحيت رسيدگى به هر آنچه كه در عرصه بين المللى به حقوق كيفرى مربوط است را ندارد. علاوه بر آن لفظ حقوق كيفرى بين المللى بيشتر مايل به مباحث ماهوى است ولى ديوان بيشتر امكانات خود را به مسائل شكلى اختصاص داده است در اساسنامه رم علاوه بر مسائل آئين دادرسى ديوان به سمت هاى غير قضايى نيز پرداخته شده است در اينجا قصد ما بررسى روابط اين ۲ عنوان نيست بلكه مى خواهيم يك تعريف كلى و عمومى از حقوق كيفرى بين المللى ارائه كنيم تا تفاوت آنچه را كه به حقوق كيفرى بين المللى معروف است با اساسنامه رم و صلاحيت هاى ديوان بيشتر دريابيم.
تعريف جرم بين المللى نيز در اين حقوق متفاوت با آن چيزى است كه اساسنامه ديوان تعريف مى نمايد. جرم بين المللى در اينجا رفتارى است مغاير حقوق بين الملل كه به مصالح آن حقوق آسيب مى رساند. اين آسيب زمانى به مرحله اى مى رسد كه جامعه بين المللى برآشفته شده و در پى مقرر نمودن كيفر براى آن رفتار برمى آيد در اين تعريف ۲ نوع جرم بين المللى متصور است يكى جرم بين المللى ذاتى و ديگر عرضى، در نوع ذاتى آن عمل مجرمانه به واقع مصلحتى بين المللى را نقض مى كند ولى در نوع صورى آن اين معيارهاى طراحى شده است كه نقض مى گردد حال ممكن است به مصالحى نيز آسيب برساند يا نرساند. هرچند تعريف جرم بين المللى با اصول حقوق بين الملل همخوانى دارد ولى تعريف اين جرم با تعريف حقوق كيفرى بين المللى متفاوت است.
در ديوان بين المللى كيفرى جرم را نمى توان تا اين حد آزادانه و كلى تعريف كرد در اين دادگاه جرم تعريف مختصر و مفيدى دارد و به جز موارد دقيق طراحى شده اعمال وضعى و يا صورى ديگر را شامل نخواهد شد در تعريف مجرم بين المللى نيز اين ۲ توافق نظر ندارند حقوق كيفرى بين المللى هنوز به توافق كلى در اين رابطه دست نيافته است. از نظر آن هيچ فرد به اندازه اى قدرت ندارد كه بتواند به تنهايى مجرم جرايم بين المللى به حساب آيد و از طرف ديگر از آنجا كه تنها تابعين واقعى حقوق بين الملل دولت ها هستند، دولت قابليت انجام جرم را نخواهد داشت و نمى توان آن را تابع حقوق كيفرى به شمار آورد. هرچند حقوق مذكور در تعريف مجرم بين المللى با مشكل مواجه است ولى اساسنامه رم به نحوى صورى و قراردادى آن را حل وفصل مى نمايد. از نظر اين اساسنامه، تنها افراد را مى توان به عنوان مجرم بين المللى احتساب نمود.

* ساختار ديوان
ديوان يك سازمان بين المللى است اما با انواع ديگر آن كه در زمينه حقوق كيفرى بين المللى فعاليت داشته اند از يك نظر كاملاً متفاوت است. وجه مشخصه اين ديوان نسبت به ساير انواع كيفرى آن، دائمى بودن اين نهاد است. بر اين اساس و به عكس دادگاه هاى نورنبرگ، توكيو، رواندا و يوگسلاوى كه حالتى خاص و موردى داشته اند، اين نهاد واجد اين خصلت است. مقر ديوان همانند ICJ شهر Hague ـ لاهه ـ هلند است.
از يك ديدگاه كلى ديوان به دو قسمت قضايى و غيرقضايى تقسيم مى شود. به اين معنا كه برخى اركان ديوان ماهيتى صرفاً قضايى دارند و عده اى ديگر از اركان نيز فاقد اين خصوصيت مى باشند. اركانى كه داراى خصلت قضايى هستند عبارتند از:
۱- بخش تحقيقات مقدماتى. ۲- محاكمه بدوى، ۳- استيناف يا تجديدنظر و ۴- دادسرا. اركانى هم هستند كه خصلت ادارى و يا تصميم گيرى دارند. دو ركن بدين منظور وجود دارد كه عبارتند از: ۱- مجمع عمومى دولت ها و ۲- دبيرخانه.
۱- مجمع عمومى دولت هاى عضو ـ مهم ترين ركن بين ۲ ركن قضايى و يا حتى كل ديوان، ركن مجمع عمومى است. اين ركن علاوه بر وظايف و اختياراتى درباره نظارت بر ساير اركان، عهده دار مديريت و تصميم گيرى عالى ديوان نيز مى باشد. تمامى دولت هاى عضو نماينده اى در مجمع دارند كه داراى حق رأى از طرف آن دولت است و چنانچه گفته شد اين نمايندگان تصميم هاى بسيار مهمى در آن اتخاذ مى نمايند. عضويت در مجمع به دوگونه است. نخست عضويت عادى كه مخصوص دولت هايى است كه اساسنامه رم را تصويب نموده اند. علاوه بر آن عضويت ناظر نيز براى دولت هايى در نظر گرفته شده كه هرچند اساسنامه رم را امضا كرده اند ولى هنوز مراحل تصويب آن را در حقوق داخلى پشت سر نگذاشته اند. پس از لازم الاجرا شدن اساسنامه رم ـ با تصويب ۶۰ كشور ـ مجمع با تشكيل يك هيأت رئيسه ۱۸ عضوى وظايف خود را آغاز خواهد كرد. براى اين كه جلسات مجمع رسميت يابند، حضور ۶۰ عضو از اعضاى اصلى تصويب كننده ضرورت دارد. هيأت رئيسه نيز توسط يك رئيس و ۲ نايب رئيس اداره مى شود. مهم ترين وظيفه اى كه برعهده مجمع گذارده شده تصويب رويه دادرسى و ادله اثبات دعوى يا در يك عبارت كلى تصويب طرح كميسيون مقدماتى است. علاوه بر آن وظايف عمده ديگرى نيز برعهده مجمع گذاشته شده است ولى اساسنامه تصريح مى كند كه اين وظيفه مقدم به همه وظايف آن و حتى ديگر اركان ديوان است.
در مورد ديگر وظايف و اختيارات مجمع بايد گفت: غير از انتخاب دبيركل و معاونان او، ساير اتنخابات در ديوان به طور كامل برعهده مجمع است. البته مجمع در انتخاب دبيركل و معاونان وى نيز نقش قابل توجهى دارد، به اين ترتيب كه رئيس دبيرخانه با توصيه مجمع توسط قضات انتخاب خواهد شد. به علاوه هر چند قضات وظيفه انتخاب دبيركل را برعهده دارند ولى انتخاب شدن خود قضات توسط مجمع، راه را بر تسلط غيرمستقيم نيز همواره مى نمايد. ساير وظايفى كه برعهده مجمع گذاشته شده است عبارتند از: انتخاب قضات و دادستان و معاونان وى، امتيازات ديگرى نيز براى مجمع در نظر گرفته شده و آن امكان عزل قضات و دادستان در صورت عدم انجام وظايف يا ناتوانى آنها در اجراى اين وظايف شده است. مسأله آخر در مورد مجمع عمومى، شيوه تصميم گيرى آن است. اصل كلى اين است كه رأى گيرى هاى مجمع به صورت اجماعى باشد. ولى با وجود اين اصل اگر چنين اجماعى حاصل نشد گاهاً امكان عدول از آن براى جلوگيرى از گره خوردن فرآيند تصميم گيرى وجود خواهد داشت. استثناى اصل اجماعى بودن به اين صورت است كه اگر مسأله، شكلى بود رأى اكثريت نسبى در آن حالت كفايت خواهد كرد و اگر مسأله از قضاياى ماهوى بود حداقل دو سوم اعضاى مجمع بايد بدان رأى دهند. استثنا بر استثنا نيز وجود دارد و آن در انتخاب دادستان است. اساسنامه تصريح دارد كه او حتماً بايد توسط رأى اكثريت مطلق دولت هاى عضو برگزيده شود.
۲- دبيرخانه- هر چند وظايف باقى اركان مهمتر از دبيرخانه است ولى ابتدا اركان غيرقضايى را معرفى مى كنيم و پس از آن به سراغ اركان قضايى ديوان خواهيم رفت. اساسنامه به غلط دبيرخانه را مسئول امور غيرقضايى ديوان مى شمارد در حالى كه مجمع نيز چنين وظيفه اى برعهده دارد. با چشم پوشى از اين مسأله بايد گفت مانند دبيرخانه، تمامى سازمان هاى بين المللى، رئيس دبيرخانه به عنوان رئيس ادارى ديوان نيز شناخته مى شود. انتخاب دبير كل و معاونان وى چنانچه گذشت توسط قضات و با توصيه مجمع انجام مى گيرد. مسئوليت آنها ۵ سال دوام خواهد داشت. رياست دبيرخانه تنها منصبى از مناصب ديوان است كه صاحبان آن كرسى مى توانند براى دوره هاى بعدى نيز انتخاب گردند، غير از آن، ديگر مناصب انتخابى ديوان قابل تجديد دوره براى همان متصدى نخواهند بود.
۳- قضات-مجموعه قضات ديوان ۱۸ نفر هستند. انتخاب قضات وظيفه اى است كه مستقيماً توسط اساسنامه بر عهده مجمع دولت هاى عضو نهاده شده است. هرچند اصلى در حقوق وجود دارد كه بنابرآن هيچ كس نمى تواند قاضى پرونده خويش باشد ولى اين كه تا چه حد بتوان اين اصل و آثار و نتايج آن را در حقوق بين الملل پياده كرد خود بحثى مفصل است. حتى در مورد ICJ شوراى امنيت براى انتخاب قضات نمى تواند از حق وتو استفاده نمايد و انتخابات قضات ديوان بين المللى دادگسترى به انتخاب مستقيم كشورهاى عضو سپرده شده است. هرچند دوره تصدى منصب قضا در ديوان همانند ICJ ۹ سال است ولى برعكس آن قضات را بعد از اين ۹ سال ديگر نمى توان مجدداً انتخاب نمود. باز همانند ديوان لاهه از تبعه كشورى معين بيش از يك قاضى نمى توان برگزيد. تخصص، يكى از مسائلى است كه در انتخاب قضات مورد توجه قرار مى گيرد. كلاً در انتخاب قاضى براى ديوان كيفرى چند تخصص را بايد در نظر گرفت. اين تخصص ها عبارتند از حقوق كيفرى، آئين دادرسى كيفرى و گرايش هاى مختلف حقوق بين الملل همانند حقوق بشر. مسأله بعد خصوصياتى است كه براى قضات مدنظر است. از ميان خصايص قضات مهمترين خصلت شرطى است كه در آن هر قاضى منتخب بايد در كشور بتواند خود متصدى عالى ترين مقام هاى قضايى را برعهده بگيرد. براين اساس، قاضى هرچقدر هم متبحر و متخصص باشد در صورتى كه نتواند در كشور متبوع خويش بر عالى ترين مسند قضاوت تكيه بزند نخواهد توانست به عنوان قاضى ديوان انتخاب شود. شرايطى ديگر همانند سجاياى اخلاقى، حسن شهرت به بى طرفى و كمالات از جمله ديگر شرايط قضات منتخب است. رعايت برخى نكات نيز براى دولت هاى انتخاب كننده لازم است. يكى از اين موارد عدالت ميان تعداد قضات زن و مرد در ديوان است. بدين مفهوم كه نبايد تعداد قضات مرد به طور ناعادلانه از قضات زن بيشتر باشد، آنچنان كه از شروط فوق مى توان برداشت كرد نامزد شدن توسط دولت هاى عضو صورت مى گيرد. قضات به طور تمام وقت خدمت نخواهند كرد. اين يك اصل است ولى استثناهايى هم دارد. يكى ازموارد استثنا اعضاى هيأت رئيسه هستند كه متشكل از سه قاضى خواهند بود و ديگرى قضاتى كه هيأت رئيسه از آنها بخواهد تمام وقت در خدمت ديوان باشند.
۴- تجديدنظر- در اين بخش ۵ قاضى حضور دارند. يك نفر از آنها به عنوان رئيس برگزيده خواهد شد. اختصاص يك بخش به تجديدنظرخواهى يكى از برترى هاى ديوان نسبت به ICJ است.
۵- دادگاه بدوى - اين قسمت نيز متشكل از ۶ قاضى است. رسيدگى در دادگاه بدوى مى تواند در شعبات آن تعقيب شود. شعبات آن نيز از سه قاضى تشكيل خواهند شد.
۶- بخش مقدماتى از قرار تعريفى كه از بخش مقدماتى و دادستانى شده، مستقل بودن اين دو بخش قابل استنتاج است، در هر حال بخش مقدماتى ۶ قاضى دارد. نكته ديگر كه در بخش مقدماتى و بخش دادگاه بدوى قابل توجه است اين كه در اين دو قسمت تفوق تخصص كيفرى ضرورى است.
۷- دادستان- دادستان عضوى مستقل است. به اين معنا كه هيأت رئيسه نمى تواند در امور مربوط به او دخالت كند. وظايف خاص و مهمى برعهده آن گذارده شده و مستقيماً نيز توسط مجمع عمومى انتخاب مى گردد. نكته جالب توجه ديگر در مورد دادستان لزوم انتخاب او توسط اكثريت مطلق دولت هاى عضو است. منصب دادستانى، سمتى قدرتمند است كه مى تواند رأساً تحقيقات قضايى را آغاز نمايد. وى همچنين مى تواند چند معاون و مشاور داشته باشد.
مسأله بعد دوره تصدى پست دادستانى و معاونت هاى اوست. آنها همانند قضات براى يك دوره ۹ ساله انتخاب مى شوند. دست آخر بايد به تخصص دادستان اشاره كرد. طبق اساسنامه لازم است كه وى از متخصصان حقوقى كيفرى باشد كه با توجه به سمت و وظايف او كاملاً قابل درك است.
نسل كشى- مهم نيست كه عامل نسل كشى شخص رسمى يا غير رسمى باشد تا ديوان صلاحيت رسيدگى بر آن را پيدا كند. حتى اين كه نسل كشى در زمان صلح يا جنگ واقع شود نيز در تعريف آن مؤثر نخواهد بود. مسأله بعد اهميت نداشتن نوع مخاصمه است، يعنى تحقق آن مى تواند در يك مخاصمه بين المللى يا غيربين المللى واقع شود و در هر دو حال نيز در محدوده صلاحيت ديوان خواهد بود. البته اعمال مجرمانه اى كه بتوان آنها را نسل كشى دانست به تفصيل در اساسنامه ذكر شده است. ولى آنچه درباره نسل كشى مى تواند قابل توجه باشد عدم انطباق تعريف آن در صورت واقع شدن بر روى تنها يك نفر است. اين كه عملى را نسل كشى بدانيم نيازى به برنامه ريزى سازمانى و از پيش تعريف شده نخواهيم داشت. حتى لازم نيست اقدام ها با سطح وسيع و گسترده اى انجام شود تا بتوان آن را نسل كشى خواند.
جنايت عليه بشريت- همانند نسل كشى مى تواند هم در زمان جنگ و هم در زمان صلح واقع شود و در هر دو حالت تحت صلاحيت ديوان است. همچنين مى تواند توسط نيروهاى دولتى يا غير دولتى و در يك مخاصمه بين المللى يا غير آن واقع شود. ولى برعكس نسل كشى وقوع آن نياز به يك سلسله اقدام ها دارد. برعكس نسل كشى وقوع يك حمله گسترده و سازمان يافته نيز براى تحقق اين جرم ضرورى است. در اسناد رم يازده عمل به عنوان اعمالى كه مى توان آن را جنايت عليه بشريت خواند آورده شده است.
جنايت جنگى- هرچند اين جرم نيز براى اين كه بتواند در صلاحيت ديوان قرار گيرد، ممكن است در يك مخاصمه بين المللى يا غير آن واقع شود ولى وقوع حالت جنگى براى آن ضرورى است. اين جرم فقط عليه يك سرى اشخاص حمايت شده از قبيل مجروحان، اسيران و غير نظاميان قابل تصور است.
جنايت تجاوز- اين جنايت براى ديوان يك صلاحيت بالقوه ايجاد كرده كه هنوز به حالت بالفعل در نيامده است. به اين معنى كه هر چند اساسنامه رم به آن پرداخته است ولى تا تصويب اصلاحيه هاى پيشنهادى اين صلاحيت قابل اعمال نخواهد بود.
رسيدگى در ديوان- اگر دولت صالح در حال رسيدگى به يك موضوع باشد يا قبلاً قرار منع پيگرد توسط دولت صادر گرديده باشد و يا در اختتام رسيدگى قضيه، اعتبار امر مختومه را بيابد ديگر ديوان صلاحيت رسيدگى را نخواهد داشت. به اين ترتيب مى توان دريافت نخستين شرط رسيدگى در ديوان، صرف نظر داوطلبانه دولت ها از رسيدگى به دعوا و واگذاردن اين مسئوليت به عهده ديوان مى باشد. اين همان اصلى است كه قبلاً از آن طبق اصل عدم صلاحيت ديوان سخن گفته شد. اين اصل نشان مى دهد كه ديوان در مورد هيچ مسأله اى صلاحيت ابتدايى نداشته و كاملاً به صورت تكميلى عمل مى نمايد. حتى اگر دولت مايل به رسيدگى به قضيه در ديوان
باشد باز امكان رسيدگى در ديوان به صورت كامل ايجاد نخواهد شد. زيرا لازم است كشورى كه جرم در قلمرو آن يا به وسيله تبعه آن انجام شده عضو كنوانسيون باشد يا اين كه صلاحيت ديوان را پذيرا گردد. چنانچه گفته شد صلاحيت اصلى رسيدگى برعهده دولت ها است و اين خود آنها هستند كه اگر صلاح دانستند موضوع را به ديوان ارجاع خواهند داد. با اين حال يك استثناء وجود دارد. اگر ديوان احراز كند دولتى مايل يا قادر به رسيدگى نيست مى تواند موضوع را رأساً مورد توجه قرار دهد، حتى اگر اعتبار امر مختومه نيز در آن قضيه واقع شود، يعنى مهم اين است كه دولت بتواند و بخواهد رسيدگى نمايد.
اول) بتواند: دولت زمانى مى تواند به قضيه اى رسيدگى جزايى كند كه نظام قضايى موجود در آن قدرت لازم را داشته و بتواند ضمن دستگيرى و اخذ دلايل و اجراى دقيق اصول دادرسى به محاكمه عوامل جرايم دست بزند. اگر دولتى نتوانست چنين كند ديوان رأساً به قضاياى مربوط رسيدگى خواهد كرد.
دوم) بخواهد: ممكن است دولتى مايل باشد تا با مصون ساختن متهم، او را از قيد مجازات برهاند. تأخير در امر رسيدگى نيز مى تواند اگر به نحو ناعادلانه و غيرقانونى باشد نشان بدهد كه دولتى مايل به رسيدگى نيست. حتى عدم رعايت بى طرفى نيز ممكن است نشان دهد كه دولت تمايلى به دادگاهى نمودن شخص ندارد. در اين صورت نيز ديوان رأساً دست به كار مى شود ولى مرجع تشخيص تمايل و قدرت رسيدگى توسط هر دولت عضو كيست؟ اين مرجع طبق نظر اساسنامه ديوان است و مى تواند رأساً نسبت به قابل پذيرش بودن يا نبودن تصميم گيرى نمايد. البته اين تصميم درباره صلاحيت دولت ها به رسيدگى نيست. در اينجا چند پرسش نيز وجود دارد.
در پايان ذكر اين نكته ضرورى است كه هرچند ديوان در سال ۲۰۰۲ با ارائه اسناد تصويب به مرحله لازم الاجرايى قدم گذاشته است ولى مخالفت هاى علنى قدرت هاى بزرگ و على الخصوص آمريكا موجب شده است عملاً قدرت اجرايى نداشته باشد. اين مسأله باعث مى شود تا رشد و ترقى اين نهاد به تأخير بيفتد.
+ نوشته شده در  پنجشنبه 10 آبان1386ساعت 20:47  توسط علی شیروانی  | 

The Checkered History of American Weapons Deals

The United States has upset its European allies with plans for a massive arms deal with several governments in the Middle East. Washington has been down this road before. By Siegesmund von Ilsemann more...

 
+ نوشته شده در  جمعه 19 مرداد1386ساعت 14:30  توسط علی شیروانی  | 

 

Hitler's Record Collection Surfaces In Moscow

Part of the music collection stored at the Führerbunker, Hitler's underground shelter during World War II, has been discovered in Moscow, where it lay in the attic of a former Soviet officer for decades. The Nazi leader apparently enjoyed listening to records made by his enemies. By Georg Bönisch and Matthias Schepp in Moscow more...

+ نوشته شده در  جمعه 19 مرداد1386ساعت 14:27  توسط علی شیروانی  | 

ديپلماسى
در دستان رايس - گيتس
306660.jpg
سليمان دعويسرا

قرار داد ۶۳ ميلياردى آمريكا و اعراب در زرورق سياستى پيچيده است كه دو عضو ارشد كاخ سفيد آن را طراحى كرده اند.اميتاز اين قرارداد به نام كاندوليزا رايس و رابرت گيتس ثبت است تا حدى كه مى توان از آن به نام ارمغان مشترك رايس - گيتس در خاورميانه ياد كرد.
گيتس ورايس هر چند با دو گرايش سياسى متفاوت در داخل آمريكا شناخته مى شوند اما اكنون آنها در حوزه مسائل خاورميانه بويژه اعراب و ايران اشتراك نظر پيدا كرده اند چنان كه گزارش رسانه هاى ايالات متحده حكايت از آن دارد كه در دوره پايانى حكومت نو محافظه كاران و در ايامى كه بسيارى از نخبگان سياسى كابينه بوش را ترك كرده اند كارگردانى سياست خارجى بويژه رتق وفتق امور خاورميانه به دست اين دو عنصر امنيتى - ديپلماتيك افتاده است.
دستپخت رايس - گيتس درقرارداد نظامى ۶۳ ميلياردى ماهيتاً حاوى يك راه حل يا يك نسخه علاج براى بن بست بزرگى است كه سياست خاورميانه اى بوش درآن گرفتار شده است.در واقع آنها در محاسبات خود از ميان چند گزينه اى كه در فضاى فاجعه آميز منطقه پيش روى بوش قرار دارد راه حل نهايى را دراين ديده اند كه اعراب ومتحدان سنتى آمريكا را بارديگر درپيمانى نظامى واستراتژيك گردآورند. ازاين نظر تصميم اخير رايس و گيتس را بايد نقطه پايانى بر بحثى طولانى وپر كشمكش درباره خاورميانه درهيأت حاكمه آمريكا به حساب آورد واين نتيجه گيرى را كرد كه ائتلاف رايس - گيتس توانسته است رأى خود را بر كرسى بنشاند.ايده اين دو نفر با عنوان پيمان بزرگ نظامى، اكنون جايگزين طرح هاى ناكام ديگرى مانند نقشه راه يا خاورميانه جديد دوره رامسفلد وپاول شده است. در دو طرح پيشين آمريكاى بوش بنا بود با دو رشته حركت ديپلماتيك و نظامى شكاف ميان اعراب و اسرائيل پر شود. رامسفلد سوداى آن را داشت كه از سكوى پيروزى درجنگ عراق، خاورميانه را درقبضه نومحافظه كاران قراردهد و پاول نيز با روش مذاكره وچانه زنى كوشيد اعراب واسرائيل را به هم رساند اما اكنون به نظرمى آيد رايس وگيتس درنقش جانشينان اين دو تن به راه سومى روى آورده اند كه همانا بالابردن سطح توان تسليحاتى متحدانشان درحدى كه وظيفه مهار نيروها وجنبش هاى مخالف آمريكا در خاورميانه از ارتش آمريكا به ارتش متحدان آمريكا كه مجهزبه سلاح هاى جديد آمريكايى شده اند سپرده مى شود.
بنابراين اكنون با اوضاع واحوالى كه سياست خارجى آمريكا در خاورميانه دارد مى توان حدس زد كه اين قرارداد وپيمان تسليحاتى داراى چه كاركردى است و اين تجارت ۶۳ميلياردى درپى گشودن كدامين راه هاى بسته پيش روى كاخ سفيد است؛
* سياستى با نگاه به فرداى كاخ سفيد رقم ومدت قرار داد به صراحت مى گويد كه اين طرح براى امروز وامسال نوشته نشده است.به باور بسيارى از ناظران بوش و دو دستيارش در بستن اين قرارداد در عين حال كه در پى ثبت يك موفقيت به نام خويش هستند اما بيش از آن براى حفظ سياست خود در دوره دولت آينده مى انديشند. آنها در اين حركت فرصت و زمان را براى تغيير دراين منطقه از دست رفته مى بينند و در تلاش براى يافتن راه هاى ميانبر براى نفوذ به قلب سياست خاورميانه هستند واين قرارداد مى تواند يكى ازآن راه هاى ميانبر باشد. رايس وگيتس با به امضا رساندن اين قرارداد دو هدف تسليحاتى را در داخل آمريكا نشانه رفته اند؛ نخست اينكه كنگره ودموكرات ها را كه براى طراحى سياست جديد درخاورميانه خيز برداشته اند غافلگير سازند، دوم جانشين بوش را با سياستى از پيش طراحى شده در عرصه خاورميانه روبروكنند يا به عبارت ديگرخاورميانه پس از۲۰۰۸ را زير چتر نفوذ جمهوريخواهان نگه دارند.اما دركنار اين دو دستاورد كه اين قرارداد برترى جناح بوش را در اختلاف وچالش با كنگره ودموكراتها تضمين مى كند طراحان آن به يك دستاورد نامحسوس هم دراين معامله چشم دوخته اند و آن جلب حمايت صاحبان سرمايه و بخش صنايع نظامى آمريكا است.حوزه اى كه به طور سنتى نقش مؤثرى در معادلات سياسى وايام انتخابات رياست جمهورى دارد.دولت بوش با اين قرارداد يك پاداش تاريخى به سرمايه گذاران اين كشور ارزانى داشت.
* قلاب نجات متحدان منطقه اى آمريكا
شگفتى بزرگ كار رايس وگيتس دراين بود كه آنها در بحرانى ترين روزهاى روابط آمريكا واعراب با اين قرارداد يك پل جديد دوستى برپاكردند.
خبر امضاى قرارداد روزى در منطقه پيچيد كه از هر سو صداى نارضايتى واعتراض مقام هاى آمريكا بويژه عليه عربستان به گوش مى رسيد وبوش براى حفظ اين رابطه با شديدترين فشارها روبرو بود. سفيرآمريكا درسازمان ملل ازنقش رياض درهدايت شبكه ترورهاى عراق گلايه سرمى داد، نمايندگان كنگره با يافتن اسناد ارتباطات مالى وايدئولوژيك شاخه هاى جهانى القاعده با اين كشور لايحه مجازات رياض را آماده كرده بودند ودست آخر پنتاگون درسند محرمانه خود از نااميدى ارتش آمريكا دربازداشتن سلفى هاى اعزامى عربستان به بغداد خبرداده بود.
با اين اوصاف مى توان اين قرار داد را نسخه نجات عربستان به حساب آورد .
اين قرارداد به همه ترديدها وتهديدها در باره رويارويى احتمالى آمريكا با شركاى متهم و متمردش در خاورميانه پايان داد. اگر از ناحيه كاخ سفيد كسانى چون رايس وگيتس طراحى اين تجارت بزرگ را برعهده داشتند دراين سو شاهزادگان پر تجربه و در رأس شان بندربن سلطان سررشته دار امور هستند.سعودى ها نشان داده اند كه متخصص اينگونه تجارت هاى بزرگ هستند.اين قرارداد نشان داد كه مناسبات رياض وواشنگتن پيچيده تر از آن است كه تصورمى شد با تند باد ۱۱سپتامبريا بحران عراق دچار تلاطم شود و سكان سياست عربستان هنوز هم دردست كسانى است كه شالوده هم پيمانى با آمريكا را درساليان دور ريخته اند.
بوش با اين قرارداد در واقع امتياز مهم نوسازى وسازماندهى ارتش كشورهاى منطقه را در دست گرفت وكسى كه چنين فرصتى را درچنگ مى آورد به راحتى قادراست كه مأموريت هاى نظاميان آن كشور را نيز رقم بزند.گفته هاى صريح رايس درباره كاركردهاى سياسى اين قرارداد و اين نكته كه آمريكا واعراب باتكيه براين قرارداد درآينده مأموريت هاى همسان پيش خواهند برد گوياى همين واقعيت است.اما اين مأموريت هاى همسان چه مى تواند باشد؟
* يك سپر دفاعى براى خاورميانه و اعراب
مى توان در سيماى اين قرارداد خطوط مدل ديگرى از خاورميانه جديد را ديد كه رايس وگيتس به اتفاق شاهزادگان سعودى طراحى كرده اند. دراين طرح هيچ سخنى از فضاى باز سياسى يا اصلاح و رفرم حكومتى در ميان نيست بلكه دو طرف به حفظ موقعيت خويش در باتلاق خاورميانه مى انديشند موقعيتى كه با چند شوك سنگين درعراق ولبنان وفلسطين به شدت تضعيف وسست شده است. آمريكا دراين مرحله به عبور از بحران مى انديشد و اينكه چگونه به اصطلاح نظام هاى مخالف وناهمخوان را با خود همراه سازد و از شر عراق وموج گروه هاى شورشى گريبان خود را رها كند.اعراب منطقه نيز به نوعى ديگر خود را بازنده همه بازيهاى استراتژيك درعراق ولبنان و فلسطين مى بينند. رايس وگيتس در حالى لوح زرين اين قرارداد را پيش روى سعوديها گشودند كه همه تلاش ها وطرح هاى شاهزادگان سعودى بويژه در ۳ حوزه عراق، لبنان وفلسطين نتايج معكوس درپى داشته است.درعراق سلاح، ايدئولوژى وموج نيروهاى سلفى با وجود همه عمليات خشونت بارى كه به انگيزه ساقط كردن دولت مخالف سعوديها خلق كردند، كارى از پيش نبرد.
حركت رايس وگيتس بخشى از آن چيزى است كه تحرك يا تهاجم ديپلماتيك به خاورميانه نام نهاده اند، اگر به نقشه ديپلماتيك خاورميانه دراين چند روز نگاه افكنيد ابعاد اين تحرك ديپلماتيك رابه وضوح لمس خواهيد كرد، آنها چند كار را همزمان با هم پيش مى برند. پس درچنين فضايى چاره اى جز اين نيست كه رايس وگيتس به حكم همان تئورى سياست ميانبر، ديپلمات ها و فرستادگان را مأمور كارهاى محيرالعقول كنند، كارهايى حتى در ديپلماسى گذشته «گام به گام» خانم رايس پيش بينى نشده بود. از زمره اين كارهاى محيرالعقول اين است كه درحالى كه در دوران اولمرت اعراب با تيره ترين نگاه از سوى صهيونيست ها روبرو بوده اند اما دو وزير خارجه عربى راهى را كه در اجلاس مادريد و اسلو ۱۰ساله طى نشد را بايد يك روزه طى كنند يا در اتفاق عجيب ديگر از طريق نهاد كميته چهارجانبه طرح دولت جديد فلسطين برمحور اراده اقليت فتح طراحى وبه مذاكره گذاشته شود. يا دراوج خشونتها ونزاعها، بوش رفيق ديروز خود بلر را مأموريافتن نقشه صلح مى كند. اينها همگى در يك تصميم ريشه دارد وآن اينكه آمريكا همه ابزارهاى آشكار وپنهان را فعال كرده كه ائتلافى از جناح عربى به اتحاد سياسى تازه با اسرائيل تن دهد.بنابراين دراين وضعيت حتى اگر خبر ديدار مصالحه شاهزادگان سعودى با اسرائيلى ها را شنيديد، چندان تعجب نكنيد.
اگر تا ديروز مشكل تل آويو با قاهره يا رياض اين بود كه آمريكا عدالت را در برقرارى روابط بويژه كمك هاى نظامى رعايت نمى كند اين باردو طراح هوشيار پنتاگون ووزارت خارجه قرارداد نظامى ۶۳ ميلياردى تدارك ديده اند كه بالسويه ميان اسرائيل واعراب تقسيم شده است. اگر طرح خاورميانه سابق آمريكا امكان داشت اعراب و اسرائيل را رو در روى هم قرار دهد، در خاورميانه جديد، رايس مى خواهد آنها را به دليل وجود دشمن مشتركى به نام اسلام گرايى، متحد استراتژيك نگه دارد. اگر درماجراى سپر موشكى بوش براى شرق اروپا كسى سخن فريبنده بوش را كه مى گفت اين سپرها براى بازداشتن موشكهاى ايران وكره است كسى باور نكرد اما اين بار خانم رايس تلاش دارد كه قرارداد ۶۳ ميلياردى را بر شالوده دشمن فرضى ايران استواركند و به تبع اوشاهزادگان عرب دست كم دراين پيمان نشان دادند كه به تهديد فرضى ايران بيش از تهديد عينى اسرائيل مى انديشند.
جالب است كه ايران هيچ گاه ازعادت ديرين اعراب براى مسلح شدن و خريدهاى سرسام آور سلاح، هراس به خود راه نداده است. اگر بخواهيم يكى از موضوعات كم اهميت را درنگاه ديپلماسى تهران برشماريم نخستين اش همين بازار خريدهاى نظامى اعراب است.آن چنان كه در واكنش اين هفته وزارت خارجه ديده شد حداكثر واكنشى كه تهران دربرابر قراردادهاى سنگين نظامى اعراب نشان داده توصيه ونصيحت كردن آنها بوده است. نصيحت به اينكه اسلحه بيشتر امنيت نمى آورد و منطقه را از كشاندن به ميادين رقابت تسليحاتى حفظ كنيد يا آن كه پول نفت وسرمايه ملى خود را به آسانى در جيب كمپانى هاى سودجوى غرب واريز نكنيد.‎/ بخش پايانى
+ نوشته شده در  دوشنبه 15 مرداد1386ساعت 23:14  توسط علی شیروانی  | 

 

?Siemens Cheat the World Bank

First it was German prosecutors. But now, the World Bank is taking a closer look at Siemens due to suspicions that the engineering giant may have lined its pockets on a major power plant project in Pakistan. The company could be black listed. By Jörg Schmitt and Beat Balzli more...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 13 تیر1386ساعت 22:22  توسط علی شیروانی  | 

British Prime Minister Tony Blair is stepping down on June 27 after a decade in 10 Downing Street. On the eve of his departure, DER SPIEGEL spoke with him about the results of the G-8 summit, the war in Iraq, and his feelings about leaving office. more...

+ نوشته شده در  پنجشنبه 24 خرداد1386ساعت 11:32  توسط علی شیروانی  | 


 
294957.jpg
دكتر خيرالله پروين
شوراى امنيت هفته گذشته تحت فشار آمريكا ـ فرانسه قطعنامه شماره۱۷۵۷ درباره الزام نهادهاى رسمى لبنان براى تصويب دادگاه رسيدگى به پرونده عاملان ترور رفيق حريرى را با رأى ضعيف به تصويب رساند.۲ عضو دائمى شوراى امنيت (روسيه و چين) و ۳ عضو غيردائم (آفريقا جنوبى، اندونزى و قطر) به آن رأى ممتنع دادند.در اين قطعنامه به نهادهاى قانونى لبنان تا دهم ژوئن (۲۰ خرداد) مهلت داده شده در ميان خود به توافق رسيده و پيش نويس مصوبه تشكيل دادگاه رسيدگى كننده به پرونده ترور رفيق حريرى را به تصويب برسانند در غير اين صورت شوراى امنيت مستقيم وارد عمل مى شود.
در زمستان سال ۸۳ رفيق حريرى كه درآن زمان نماينده مجلس بود و از سال ۱۹۸۶ تا سال ۲۰۰۴ در چند مرحله نخست وزيرلبنان بود در يك حادثه بمب گذارى به همراه تعدادى از همراهان از جمله وزير اقتصاد و دارايى كابينه سابق خود فليحان كه فردى مسيحى بود به قتل رسيد.پس از اين حادثه آمريكا، سوريه را عامل اصلى اين بمب گذارى قلمدادكرد و انگشت اتهام را به سوى اين كشور نشانه رفت.مخالفان سوريه از موقعيت پيش آمده استفاده كردند و ضمن همراهى با كشورهاى آمريكا و فرانسه براى خروج سوريه از لبنان توانستند اكثريت پارلمانى در انتخابات سال ۲۰۰۵ لبنان را به دست آورند وگروه خود رابه نام گروه۱۴ مارس (روز قتل رفيق حريرى) نامگذارى كردند اين گروه كه شعار خود را مخالفت با سوريه و خروج آن كشور از لبنان اعلام كردند توانستنداز پشتيبانى مالى و فكرى آمريكا و بعضى كشورهاى ديگر بهره مند شوند.
آيا قانون اساسى لبنان و ساير قوانين داخلى اين كشور راهكار قانونى براى تصويب چنين امورى را ندارند؟ آيا نهادهاى قانونى لبنان فاقد صلاحيت براى تصويب اين دادگاه هستند؟ آياوظيفه شوراى امنيت سازمان ملل تصويب چنين قطعنامه اى است؟ به فرض كه شوراى امنيت براساس منشور سازمان ملل چنين وظيفه اى را داشته باشد آيا استناد به فصل هفتم منشور سازمان ملل كه عدم تصويب دادگاه ترور رفيق حريرى صلح جهانى را به خطرانداخته است يا به خطرمى اندازد درست به نظر مى رسد؟ آيا پاسخ شوراى امنيت به درخواست فؤاد سنيوره كه دولتش بر اساس قوانين جارى لبنان فاقد مشروعيت است، صحيح به نظر مى رسد؟ و سؤال هاى ديگرى در اين زمينه وجود داردكه به شرح زير به بررسى آن مى پردازيم:
براساس قانون اساسى لبنان براى تصويب چنين مصوبه اى (تشكيل دادگاه) راهكارهاى قانونى وجود داردكه بايد مراحل قانونى خود را طى كند.چنين پيش نويسى ابتدا بايد در دولت مطرح شود و بعد از تصويب دولت مورد موافقت رئيس جمهور قرار گيرد.بعد از تصويب رئيس جمهور جهت ساير مراحل قانونى به مجلس نمايندگان ارسال مى شود، چنانچه مورد تصويب مجلس قرار گيرد براى تمامى نهادها و سازمان ها لازم الاجرا خواهد بود.درصورتى كه مجلس مصوبه فوريت هاى دولت را تصويب نكند باز هم قانون اساسى لبنان راهكارهايى را پيش بينى كرده است كه بايد مراحل آن طى شود.براساس قانون اساسى لبنان، انعقاد هر پيمان ميان دولت ها و يا با سازمان هاى بين الملل پيش ازآن كه به تصويب مجلس برسد بايد مورد موافقت رئيس جمهور قرار گيرد و چنانچه رئيس جمهور تمايل داشت، آن را براى تصويب به مجلس ارسال مى كند.اصل ۵۲ قانون اساسى لبنان مى گويد: رئيس جمهور با توافق رئيس دولت، در باره قراردادهاى بين المللى مذاكره وآن راتنفيذ مى كند.به موجب بند ۶ از اصل۵۳ قانون اساسى رئيس جمهور لوايح هيأت دولت را به مجلس نمايندگان ارسال مى كند.يعنى ارسال مصوبه يا مصوبات دولت بعد از موافقت رئيس جمهور صورت مى گيرد.همچنين ايشان اختيار دارد هر موضوع فورى را خارج ازدستور كار به هيأت وزيران ارجاع دهد و هر گاه لازم بداند با توافق رئيس دولت، هيأت وزيران را به تشكيل جلسه فوق العاده فرا مى خواند (بندهاى ۱۱و۱۲ماده ۵۳ قـانون اساسى ـ لبنان).
طبق اصل ۳۳ قانون اساسى لبنان دعوت به نشست هاى عادى و استثنايى مجلس توسط رئيس جمهور صورت مى گيرد.رئيس جمهور با توافق رئيس دولت مى تواند از طريق مصوبه دولت تاريخ گشايش و اختتام نشست ها و دستور جلسه را تعيين كند و نمايندگان را به نشست هاى فوق العاده فرا خواند.همچنين چنانچه اكثريت مطلق مجموعه اعضاى مجلس نمايندگان درخواست كنند، رئيس جمهور موظف است نسبت به فرا خوان مجلس مزبور به نشستهاى فوق العاده اقدام كند.اماتاكنون نشست مجلس براى بررسى و تصويب دادگاه مذكور برگزارنشده است ومراحل قانونى براى تصويب آن صورت نپذيرفته است چرا كه اولاً: مورد موافقت رئيس جمهور قرار نگرفته است ثانياً: رئيس جمهور مجلس را به نشست عادى يا فوق العاده براى تصويب آن دعوت نكرده است ثالثاً: اكثريت مطلق نمايندگان هم چنين درخواستى نداشته اند.چنانچه نمايندگان درخواست نشست هم داشته باشند چون اين پيش نويس مورد موافقت رئيس جمهور قرار نگرفته است قابل بحث و بررسى در دستوركارمجلس نخواهدبودو به همين خاطراست كه نبيه برى رئيس مجلس لبنان مى گويد تصويب طرح تشكيل دادگاه بين المللى رفيق حريرى در مجلس بدون ارائه آن به رئيس جمهور و گرفتن موافقت وى خلاف قانون اساسى است.علاوه براين مستندات قانونى رئيس جمهور لبنان به موجب قانون اساسى اختياراتى دارد كه چنانچه مصوبه اى از جانب دولت داراى فوريت باشد و ايشان با آن مصوبه موافقت كند آن را براى تصويب به مجلس ارسال مى كند در صورتى كه مجلس بعد از گذشت ۴۰ روز از درج آن در دستور كار خود نسبت به آن اعلام نظر نكرده باشد رئيس جمهور مى تواند آن را قابل اجرا كند (اصل ۵۸ قانون اساسى لبنان) لذا مشاهده مى شود رئيس جمهور مى تواند با توجه به اختيارات خود اين مصوبه را اجرايى كند اما دليل ايشان براى عدم موافقت اين است كه مى گويد دولت كنونى به علت استعفاى ۶ وزير و عدم حضور يكى از بزرگ ترين طوايف لبنان در كابينه مشروعيت ندارد (حضور نداشتن شيعيان) لذا اين دولت، يك دولت مستعفى است و مشروعيت ندارد و مصوبات آن قانونى نيست.
چنانچه اين پيش نويس به تصويب دولت كنونى لبنان رسيده باشد بايد مطابق با قانون اساسى باشد.به موجب بند ۵ از اصل ۶۵ قانون اساسى تصميمات در هيأت دولت به شكل توافقى است و اكنون به علت خروج وزيران شيعه از كابينه هر گونه تصميم آن فاقد اين پشتوانه بوده چرا كه اساس در لبنان از گذشته تا كنون بر اين بوده كه همه تصميمات دولت بر اساس توافق ميان طوايف بزرگ (مارونى، سنى و شيعه) صورت پذيرد.قصدوهدف نهايى تصويب كنندگان قانون اساسى ازمواد ۶۵ و۶۹ درارتباط با تشكيل حكومت در لبنان بر اساس توافق ميان طوايف بزرگ بوده و نه اكثريت و اقليت.همچنين هدف ديگر آنها اين بوده كه مسلمانان و مسيحيان هيچ كدام به تنهايى تصميم گير امور مهم نباشند.لذا دولت كنونى سنيوره به علت نداشتن شرايط عرفى و قانونى از جمله اصل توافقى و از دست دادن يك سوم اعضاى كابينه خود (خروج وزيران شيعه) مستعفى تلقى شده و مشروعيت قانونى ندارد، در نتيجه مصوبات آن هم فاقد وجاهت قانونى است.از طرف ديگر دولت سنيوره به علت مشكلات و موانع قانونى كه باآن مواجه بوده نتوانسته است از راهكارها و اختيارات قانونى براى تصويب دادگاه استفاده كند.به موجب قانون اساسى چنانچه ميان دولت و مجلس برسر موضوعى اختلاف پيش بيايد دولت مى تواند انحلال مجلس را خواستار شود لذا مى بينيم دولت به علت داشتن اكثريت مجلس (گروه ۱۴ مارس) حاضر به چنين كارى نيست چراكه خوف آن دارد (و قطعاً چنين است) به علت عملكرد نامناسب خود در انتخابات جديد اكثريت كنونى را از دست بدهد و به همين علت متوسل به پشتوانه خارجى شده تا كه شايد از طريق شوراى امنيت نهادهاى قانونى لبنان را نسبت به تصويب دادگاه رفيق حريرى ملزم كند.
بنا برآنچه بيان شد و آنچه امروز در فضاى افكار عمومى لبنان و سايرصاحبنظران حقوقى وسياسى آن كشور مى گذرد چنين نتيجه مى گيريم كه تصويب تشكيل دادگاه رفيق حريرى توسط دولت سنيوره بنا به دلايل ذيل فاقد وجاهت قانونى است:
۱ـ با توجه به اصل توافقى در تصميم گيرى نهادهاى قانونى لبنان و استعفاى ۶ وزير و عدم حضور يكى از طوايف بزرگ در دولت (طايفه شيعه) و عدم حضور يك سوم اعضاى اوليه دولت، اين دولت مستعفى شناخته مى شود و فاقد صلاحيت براى هر نوع تصميم گيرى است و مصوبات آن قانونى نيست.رئيس جمهور و رئيس مجلس لبنان به صراحت اين موضوع را بيان كرده اند.رئيس مجلس لبنان دولت كنونى، فواد سنيوره را به دليل حضور نداشتن وزيران طايفه شيعه دركابينه، غير قانونى و غير شرعى ناميده و بارها اعلام كرده مجلس به در خواست چنين دولتى تشكيل جلسه نمى دهد.
۲ـ بر اساس قانون اساسى همه مصوبات دولت چه در زمينه داخلى و چه در زمينه توافقات خارجى و انعقاد هر نوع پيمان ميان دولت ها و يا سازمان هاى بين المللى پيش از تصويب مجلس بايد مورد موافقت رئيس جمهور قرار گيردكه درباره مصوبه پيش نويس دادگاه اين امر اتفاق نيفتاده و رئيس جمهور با آن موافقت نكرده است.
۳ـ تصويب پيش نويس مصوبه تشكيل دادگاه توسط دولت فاقد مشروعيت قانونى صورت گرفته وساير مراحل قانونى را طى نكرده است، لذا ارسال آن به شوراى امنيت توسط چنين دولتى از جميع جهات فاقد پشتوانه قانونى بوده و بر خلاف نص صريح قانون اساسى لبنان است.
و اما نكاتى درباره تصويب قطعنامه ۱۷۵۷ شوراى امنيت:
استناد شوراى امنيت به فصل هفتم منشور سازمان ملل زمانى صورت مى گيرد كه صلح و امنيت جهانى به علت يك مسأله خاص و با اهميت به خطر افتاده باشد و در اين راستا حتى يك كشور مى تواند مورد حمله نظامى قرار گيرد.چگونه عدم تشكيل دادگاه رفيق حريرى كه يك امر داخلى بوده وبه مردم لبنان و نهادهاى قانونى آن كشورمرتبط است امنيت جهانى را به خطر مى اندازد.تصويب تشكيل اين دادگاه مورد اختلاف نهادهاى قانونى لبنان بوده و قانون اساسى لبنان راهكارهاى قانونى براى تصويب چنين امورى را دارد ليكن از سه مرجع اصلى براى تصويب اين دادگاه دو مرجع با آن موافق نبوده و آن را تصويب نكرده اند.لذا تصويب اين مصوبه در شوراى امنيت عملاً به مفهوم دخالت مستقيم در امور داخلى يكى از كشورهاى عضو آن سازمان بوده و نقض حاكميت كشور و نهادهاى قانونى لبنان به حساب مى آيد.علاوه بر اين ملزم كردن دو نهاد قانونى به تصويب اين مصوبه بر خلاف روند دموكراسى بوده، آن هم براساس درخواست مرجعى صورت گرفته (دولت سنيوره)كه فاقد مشروعيت قانونى است.با توجه به فضاى داخلى لبنان و ساختار حكومتى كه در لبنان وجود دارد چنين مصوبه اى (قطعنامه۱۷۵۷) بطور حتم موجب تنش هاى بيشترى در اين كشور شده ولبنان را به طرف بى ثباتى سوق مى دهد، لذا اين قطعنامه هرگز در راستاى ايجاد ثبات در لبنان نبوده و بر خلاف قانون اساسى و نهادهاى قانونى اين كشور صورت گرفته است.سفير روسيه پس از قطعنامه ۱۷۵۷ مى گويد اگر شوراى امنيت از طرف مجلس لبنان تصميم گيرى كند اين تصميم از نظر قانونى آسيب پذير بوده و مجلس لبنان با چنين تصميم گيرى در شوراى امنيت مخالف خواهد بود.
* دانش آموخته دانشكده حقوق دانشگاه ملى لبنان
+ نوشته شده در  چهارشنبه 23 خرداد1386ساعت 5:15  توسط علی شیروانی  | 

دنياي اقتصاد- فوربس در تازه‌ترين گزارش خود، به معرفي 15نفر از افرادي كه از سال 1950 تاكنون جهان ما را دستخوش تحولاتي شگرف كرده‌اند، پرداخته است در اين فهرست، در كنار كساني چون مخترعان شبكه جهاني اينترنت و ريزتراشه اسم ميخاييل گورباچف به عنوان پايان‌بخش كمونيسم و اسم ميلتون فريدمن بنيان‌گذار سياست‌هاي اقتصادي جديد به چشم مي‌خورد.

فوربس معرفي كرد:
چه كساني جهان ما را تغيير دادند؟

 شادي آذري
در دهه 70 ميلادي، وزير امور خارجه وقت آمريكا، هنري كيسينجر، از نخست‌وزير وقت چين چوئن لاي درباره پيامدهاي عمده انقلاب فرانسه پرسيد. گفته مي‌شود چو چنين پاسخ داد: «خيلي زود است كه جواب دهم.»
نكته‌اي كه در پاسخ چو نهفته بود، مشكل اساسي در تعيين مهم‌ترين رويدادهاي تاريخي است.
هيچ يك از ما نمي‌توانيم پيش‌بيني كنيم جهان در آينده به چه سمتي پيش مي‌رود و رويدادهايي كه امروز شگفت‌انگيز و تاريخي به نظر مي‌رسند، ممكن است در جاده زمان رنگ ببازند و كم‌اهميت شوند. به عنوان مثال اسكوتر اختراع شده توسط دين كامن را در نظر بگيريد. تا همين چند سال پيش، اين وسيله به عنوان پديده‌اي شگفت‌انگيز در صنعت حمل‌و‌نقل جهان قلمداد مي‌شد و وسيله‌اي بود كه طراحي همه شهرهاي جهان را مي‌توانست دستخوش تغيير كند. اما امروز از رونق اوليه‌اش بسيار كاسته شده و براي همه عادي شده است.
ولي برخي دستاوردها آنچنان شايان توجه و آن قدر اثربخش هستند كه در مدت‌ كوتاه تنها چند دهه پس از ظهور آنها مي‌توانيم شاهد تغييراتي كه در جهان ما به وجود مي‌آورند، باشيم.
فوربس در همين رابطه نمونه‌هايي از اين انقلاب‌هاي جهاني را گردهم آورده است و به معرفي 15نفر از افرادي كه از سال 1950 تاكنون جهان ما را دستخوش تحولاتي شگرف كرده‌اند، پرداخته است.
آنچه بايد به آن دقت كنيم، اين است كه هر كسي نمي‌تواند جهان را در جهت مثبت تغيير دهد.
خيلي خوب مي‌شد اگر اسامه بن لادن‌ها كمتر وگورباچف‌ها بيشتر مي‌شدند. تفاوت اين دو دسته افراد در اين است كه گروه اول با دست‌يابي به قدرت به فكر نسل‌كشي مي‌افتد و گروه دوم با رسيدن به قدرت، آن را در جهت منافع نوع بشر هدايت مي‌كند. اين فهرست فوربس فهرستي اختصاصي از افراد گروه دوم است.
در مجموع وقتي بحث دستيافت‌ها و موفقيت‌هاي بشري به ميان مي‌آيد و اينكه اين دستيافت‌ها چگونه زندگي امروز ما را متحول ساخته است، شاهد آن هستيم كه سياستمداران كمتر از دانشمندان تاثيرگذار هستند.
سازندگان تكنولوژي، يعني ايده‌هايي كه شكل فيزيكي به خود مي‌گيرند، در صدر اين فهرست قرار دارند. به عنوان مثال اختراعات پائول‌لاوتربر و پيترمنسفيلد را در نظر بگيريد.
يعني سيستم تصويربرداري صوتي- مغناطيسي يا ام‌آرآي كه تقريبا همه رشته‌هاي جراحي را دستخوش تحول كرد و به پزشكان اين امكان را داد كه بدون بريدن بدن بيمار بتوانند داخل بدن وي را مشاهده كنند.
نيريت ويس، استاديار بخش جراحي اعصاب دانشكده مونت سيناي نيويورك مي‌گويد: «ام‌آر‌آي جراحي اعصاب را به كلي دستخوش تحول كرد. اگر جمجمه را بشكافيد و به مغز نگاه كنيد يك توده منسجم است. شما نمي‌توانيد با نگاه كردن به آن موفق به ديدن گروه‌هاي سلولي گوناگون آن شويد. اما ام‌آر‌آي به ما اين امكان را مي‌دهد كه ساختارهاي موجود در مغز را مشاهده كنيم و نقشه‌اي در اختيار داشته باشيم كه به كجا برويم و كجا نرويم.»
گاهي تاثيرگذارترين اقدامات لزوما به پيشرفت‌هاي باور نكردني در علم كه سال‌ها مورد تعريف و تمجيد قرار گيرند منجر نمي‌شوند. شايد مجهز ساختن يدك‌كش يا كاميون توسط يك جعبه بزرگ متحرك و استاندارد بيش از يك اختراع باور نكردني تاثيرگذار باشد. و اقتصاد كنوني جهان بدون آن باورنكردني مي‌نمايد.
كارآفرين آمريكايي، ملكوم مك‌لين، كانتينر كشتي‌ها را در سال 1956 اختراع كرد. اما يك دهه طول كشيد كه تاثيرگذاري اين اختراع در عرضه تسليحات نظامي در جنگ ويتنام آشكار شود. كشتي‌راني كانتينري هنوز هم در حال رشد است و نرخ رشد سالانه آن 11درصد است. اگر مك‌لين كه اين تجارت را در كاروليناي شمالي در سال 1934 با استفاده از تنها يك كاميون 120دلاري آغاز كرده بود اكنون زنده بود از اين رشد بسيار متعجب مي‌شد. اين داستان تاثيرگذاري بر جهان، داستان تخيل، صبر، سخت‌كوشي و باور است. اين 15 نفر كه توانستند جهاني را تغيير دهند ثابت كردند كه باور مي‌تواند به حقيقت بپيوندد.
 
تيم برنرز-لي
مخترع شبكه جهاني اينترنت
تيم برنرز-لي براي اولين بار شبكه جهاني اينترنت را در سال 1998 طراحي كرد و اولين مرورگروب،‌ ويرايشگر و پايگاه خدمات رساني اينترنتي را به راه انداخت.اين تكنولوژي‌ها كه بعدها تا حدود زيادي دستخوش تغيير شدند، توانستند شيوه خلق اطلاعات و استفاده از آنها را متحول سازند و انقلابي اطلاعاتي را در جهان ما رقم زنند.
فرانسيس كريك، جيمز واتسن، رزاليند فرانكلين
كاشف ساختار دي ان اي
فرانسيس كريك انگليسي و همكار آمريكايي او جيمز واتسن در سال 1935 موفق به يكي از بزرگترين كشف‌هاي تاريخ علم بشر شدند. آنها توانستند ساختار مولكولي دي ان اي را به درستي رمز گشايي كنند. البته آنها نمي توانستند بدون دانشمند انگليسي ديگري به نام رزاليند فرانكلين كه تصاوير اشعه ايكس او به آنها كمك كرد ساختمان نردباني شكل و درهم پيچيده دي ان اي را كشف كنند.واتسن بدون آگاهي رزاليند و به صورت اتفاقي توسط اشعه ايكس او توانست اين ساختار را مشاهده كند. فرانكلين كه براي دريافت تصاوير اشعه ايكس خود را در معرض سطح خطرناكي از اشعه ايكس قرار داد، در سال 1958و در سن 37سالگي بر اثر سرطان در گذشت. همكار او مريس ويلكينز هم كه در جايزه نوبل پزشكي سال 1962 با واتسن و كريك شريك بود به همين سرنوشت دچار شد.
ميلتون فريدمن
بنيانگذار بازارهاي آزاد
حمايت ميلتون فريدمن،‌ اقتصاددان از ماليات كم،‌ محدوديت تصدي‌گري دولت و بازارهاي آزاد از طرح يك تئوري در دهه 60 آغاز شد و به محوريت سياست‌هاي اقتصادي آمريكا در دوران رياست‌جمهوري ريگان رسيد.فريدمن به خاطر طرح اين بحث شهرت دارد كه رشد ثابت و متعادل در عرضه پول منجر به رشد اقتصادي ثابت خواهد شد و تورم ثمره آن است كه پول بيش از حد زياد، كالاهاي بيش از حد كمي را به دست دهد. او برنده جايزه نوبل اقتصاد در سال 1976 شد.
ميخاييل گورباچف
پايان‌بخش كمونيسم
پس از آنكه ميخاييل گورباچف در سال 1985، دبيركل حزب كمونيست اتحاد جماهير شوروي سابق شد، موضوعاتي چون «گلاسنوست» (فضاي باز) و «پرسترويكا» (اصلاحات) را مطرح ساخت. اين اقدام او آغازي بود براي پايان كمونيسم و جنگ سرد. اما اولين تلاش او در اصلاحات به عنوان دبيركل با شكست مواجه شد. او تلاش كرده بود مصرف مشروبات را متوقف سازد.
جك كيلباي و رابرت نويس
مخترع ريز تراشه
كيلباي و نويس هر يك به طور جداگانه يك مدار تركيبي را در سال 1959 اختراع كردند. اين اختراع پيش از آن يكي از بزرگ‌ترين موانع بشر در دستيابي به كامپيوترهاي سريع‌تر و قوي‌تر بود. ريزتراشه‌ آنها انقلابي را در كوچك‌سازي تكنولوژيكي به وجود آورد. اگرچه گيلباي اختراع خود را زو دتر معرفي كرد و جايزه نوبل را دريافت كرد، اما اين تراشه‌هاي سيليكوني نويس بود كه بيشتر مورد پسند واقع شد. نويس شركت اينتل را در سال 1968 تاسيس كرد و اين شركت امروز بزرگ‌ترين توليد كننده نيمه‌هادي‌ها در جهان است. در همان سال كيلباي موفق به ساخت اولين ماشين‌حساب شخصي در جهان شد.
پائول لاوتربر و پيتر مانسفيلد
مبدع تصويربرداري صوتي- مغناطيسي يا آم‌آر‌آي
لاوتربر و مانسفيلد موفق به دريافت جايزه نوبل پزشكي در سال 2003 شدند. آنها اين جايزه را به خاطر اختراع دستگاه تصويربرداري صوتي – مغناطيسي بردند. اين دستگاه كه همه آن را با نام آم‌آر‌آي مي‌شناسند، به جراحان اين امكان را مي‌دهد كه داخل ارگان‌هاي نرم بدن را بدون شكافتن آنها يا در معرض اشعه ايكس قرار دادن بيمار مشاهده كنند.
جورج لوكاس
سازنده فيلم جنگ ستارگان
جورج لوكاس فيلمساز شركت نور و تصوير اينداستريال را در سال 1975 تاسيس كرد تا تخيل خود از جنگ ستارگان را به زندگي واقعي ما وارد سازد. شركت او موفق شد جلوه‌هاي تصويري را در صنعت فيلمسازي متحول كند. تكنيك‌هاي پيشرفته دوربين‌هاي كنترلي و تصويرسازي رايانه‌اي او انقلابي را در دهه 80 ميلادي رقم زد و شايد مهمتر از همه اينكه عزم جورج لوكاس در ايجاد تحولي در فيلمسازي به اقتصاد صنعت فيلمسازي معنايي تازه بخشيد.
ملكوم مك لين
مبدع كانتينر كشتي‌ها
اين كارآفرين صنعت كشتي‌سازي يك ايده بزرگ داشت: اگر جرثقيل‌هاي بزرگ مي‌توانستند كل بخش يدك كاميون را به يك كشتي منتقل كنند به جاي آنكه از روش وقت‌گير و پرهزينه تخليه و بارگيري تدريجي كشتي استفاده شود بهره‌وري كار بسيار بيشتر خواهد شد.خلاقيت او توانست كانتينر كشتي‌ها را به سطح استاندارد برساند و اقتصاد جهاني را متحول سازد.
گريگوري پينكس، چانگ و جان راك
توليدكننده اولين قرص كنترل جمعيت
در سال 1953 پينكس و همكارش مين چوئه چانگ ثابت كردند كه هورمون‌ها مي‌توانند از آبستن شدن حيوانات جلوگيري كنند.مطالعه مشابه‌اي هم توسط دكتر جان راك در دانشگاه هاروارد در حال انجام بود و او نيز به پينكس پيوست تا آزمايشات لازم را در مورد انسان در سال 1956 انجام دهند. در سال 1960 سازمان غذا و داروي ايالات متحده آمريكا اولين قرص ضدبارداري را كه انوويد نام داشت تاييد كرد.

+ نوشته شده در  جمعه 11 خرداد1386ساعت 19:1  توسط علی شیروانی  | 

هرمز برادران
293490.jpg
روسيه تغيير كرده است. اين تنها وارث امپراتورى شوراها، دوره كسالت و پريشانى روزهاى فروپاشى را پشت سر گذاشته است.
روسيه ۲۰۰۷ هيچ شباهتى به كشور به هم ريخته دهه ۹۰ ندارد. نگاه مردان سياست مسكو به كشور خود و منطقه و جهان پيرامون، عوض شده است و همه اين تغييرات به يك نام ختم مى شود و يك نماد بيشتر ندارد: ولاديمير پوتين.
«روسيه پوتين» عنوان بامسمايى است كه اكنون براى توصيف دوران تازه روسيه انتخاب شده است. او به بى ثباتى در امنيت و نابسامانى در اقتصاد روسيه پايان داد.
ارمغان پايان بى ثباتى روسيه براى مرد اول كرملين اين بودكه نفوذ او را براى مدتى طولانى در صحنه سياست تثبيت كرد.
با اين همه فرمانده دوران نوسازى روسيه امسال با مسائل و چالش هاى تازه اى بويژه در روابط با غربى هاى آن سوى آتلانتيك روبه رو است. پوتين در اوج قدرت بايد رشته رهبرى را واگذار كند لذا هم اينك در تدارك نقل و انتقال قدرت است و بيش از هر چيز تلاش مى كند اصول ديپلماسى خود در برابر حريف غربى اش را سروسامان دهد.
فرصتى دست داد تا در ديدار و گفت وگويى با ويتالى نامكين رئيس مركز پژوهش هاى استراتژيك روسيه، مسائل و پرسش هاى مهم دوران رهبرى پوتين را به بحث گذاريم.

\ آقاى نامكين، اكنون در محافل جهانى سخن از تغيير نگاه روسيه در ميان است و گفته مى شود كه رهبر كرملين خط مشى امنيتى و سياسى جديدى در قبال غرب پيش گرفته است و نقطه شروع اين رويكرد امنيتى جديد روسيه را هم اجلاس مونيخ مى خوانند، بفرماييد كه چه دلايلى سبب شد كه پوتين، به طور مشخص پس از اجلاس مونيخ سياست تقابل با غرب را در پيش بگيرد؟
* بايد بگويم كه پوتين مسير جديدى در سياست خارجى اش اتخاذ نكرده است. سياست خارجى پوتين از همان ابتدا مبتنى بر دفاع از منافع ملى روسيه بود واين مهم ترين هدف در سياست هاى وى است. سياست خارجى وى عموماً مستقل و برپايه واقعگرايى بوده است. نخست بايد به اين نكته اشاره كنم كه او همواره كوشيده تا روابط خوبى با ساير كشورها از جمله آمريكا برقرار كند. دوم اين كه او به تقابل با غرب برنخاست بلكه از كشورهاى غربى بويژه آمريكا انتقاد كرد. البته انتقادهاى او برآمده از واقعگرايى بود. او ميان روسيه و غرب خط كشى نكرد. بنابراين اشتباه خواهد بود اگر از اين انتقادها به عنوان جنگ سرد دوم ياد شود. درواقع، جنگ سردى ميان روسيه و غرب وجود ندارد و روابط و همكارى هاى خوبى ميان ما و غرب برقرار است. ديپلماسى روسى هنوز در پى تقويت رابطه ميان مثلث روسيه، اتحاديه اروپا و آمريكاست اما روسيه براساس سياست هايى كه پوتين در سخنرانى اش در مونيخ و در گزارش ساليانه اش به مجمع فدرال عنوان كرد، از غرب انتقاد كرد.
\ اما مواضع پوتين در اجلاس مونيخ و پس از آن فراتر از انتقاد معمولى بود و به نظر مى آيد كه او خط مشى آمريكا را به چالش كشيد.
* به طور خلاصه بگويم، آمريكا مى خواهد نقش آفرينى در صحنه جهانى را به انحصار خود درآورد و اراده خود را بر بسيارى از كشورها تحميل كند و در صحنه بين المللى به طور يكجانبه از زور استفاده و در بهره گيرى از آن زياده روى كند. اما در نظم نوين جهانى كه مبتنى بر سيستم چندقطبى است، اين نوع سياست مسأله اى مخرب و مضر خواهد بود. روسيه از سيستم چند قطبى حمايت مى كند چرا كه روسيه خود يكى از مراكز قدرت است. نقش يك جانبه گرايانه اى كه آمريكا به دنبال آن است، در حال محو شدن است، چرا كه ديگر هيچ اساس و توجيهى براى رهبرى يك جانبه در صحنه بين المللى وجود ندارد. از سويى، آمريكا منابعى براى تحقق آن ندارد. متأسفانه، اين كشور تقسيم بندى جديدى به وجود آورده كه در يك سوى آن، دموكراسى ها و در سوى ديگرش كشورهاى خودكامه قراردارند.
درواقع، آمريكا از اين طريق اهميت نقش سازمان ها و نهادهايى مانند سازمان ملل را كه مبتنى بر همكارى جمعى است، ناديده مى گيرد. اين امر براى ما غيرقابل قبول است، زيرا روسيه از استقلال و حاكميت هر كشورى حمايت مى كند و به حقوق بين الملل احترام كامل مى گذارد و در روابط خود با همه كشورها به همكارى گروهى اهميت فراوانى مى دهد. روسيه همچنين از سيستم چندقطبى به عنوان ركن اصلى امنيت جهانى دفاع مى كند. به باور من، بنا به همين دلايل بود كه پوتين خواستار گفت وگوهاى صادقانه اى ميان روسيه و غرب در بسيارى از زمينه ها مانند معمارى امنيت جهانى، ايجاد نظام هاى جديد بين المللى براى برقرارى نظم نوين جهانى و اجماع در درك و فهم اين نظام چندقطبى شد. بنابراين بايد همه كشورها تلاش كنند تا نقش خود را در اين نظام جهانى بيابند.
\ در بررسى مشى و سياست هاى پوتين در قبال آمريكا شاهد نوعى دوگانگى هستيم. وى در دوره اول حاكميت نومحافظه كاران كاخ سفيد خط مشى مدارا با واشنگتن را در پيش گرفت اما در دوره دوم رويكرد متفاوتى اتخاذ كرد، ظاهراً ما با دو پوتين مواجهيم. پوتين اول با غرب مواجهه اى ندارد، اما پوتين دوم به ميدان رويارويى با آمريكا مى رود.
* همانطور كه پيشتر هم گفتم نمى توان گفت كه مشى پوتين دچار تغيير شده است و يا شاهد دوپوتين هستيم. اما اين رويكردها تفسيرهاى ديگرى دارد.
نخست آن كه روسيه در حال قوى تر شدن است و پوتين منابع بسيارى براى پيشبرد اهداف خود و ورود به صحنه دارد اما سياست خارجى و راهبرد وى چندان دچار تغيير نشده است. سياست هاى اخير وى حكايت از دادن وجهه اى قوى تر به منافع ملى روسيه دارد. در عين حال، روسيه منابع سياسى و اقتصادى و فرهنگى بسيار بيشترى در اختيار دارد كه مى تواند براى ايجاد ثبات از آنها بهره بردارى كند. پايان جنگ در چچن، رشد اقتصادى، ثبات سياسى و دستاوردهاى فراوان ديگر نيروى بيشترى به روسيه داد تا با جنگ آمريكا عليه عراق مخالفت كند.
پيش از آغاز اين جنگ، روسيه در مباحث و مجادلاتى كه پيرامون آن وجود داشت با حمله به عراق به شدت مخالفت كرد.
\ پس چرا روسيه با تهاجم به افغانستان مخالفت نكرد و نوعى مدارا و مسامحه را در قبال اين سياست تهاجمى كاخ سفيد پيش گرفت؟
* زيرا آن كشور كه تحت حاكميت طالبان بود از سوى جامعه بين المللى تحريم شده بود. در آن هنگام و به ويژه پس از حملات ۱۱ سپتامبر ،۲۰۰۱ جامعه جهانى در اين ديدگاه هم عقيده بود كه رژيم طالبان تهديدى براى امنيت بين المللى است.
بنابراين، بسيارى از كشورها با آمريكا هم رأى بودند. به اعتقاد من، ايران نيز از سوى طالبان تهديد مى شد، همانطور كه براى روسيه نيز تهديدى بزرگ به شمار مى آمد. به همين دليل، ساقط كردن رژيم طالبان خدمت بزرگى به ايران و آمريكا بود و مسكو نيز به همين دليل مخالفتى با اين حمله نكرد و از نابودى اين لانه تروريست ها حمايت كرد. پس از ۱۱ سپتامبر، روسيه با دولت و خانواده قربانيان اين حادثه ابراز همدردى كرد و آسمان خود را به روى هواپيماهاى آمريكايى براى حمله به افغانستان باز كرد يعنى همان كارى كه كشورهاى آسياى مركزى انجام دادند. ما حضور آمريكا در اين منطقه راموقت مى دانستيم و انتظار نداشتيم كه براى هميشه در آنجا بماند.
اما اكنون اوضاع در حال تغيير است و نتايج معكوسى را در افغانستان و عراق شاهد هستيم. اگر بخواهيم تحولات و اوضاع اخير را به هم مرتبط سازيم، با فضايى از خشم و نارضايتى از حضور نظامى آمريكا بويژه در رابطه با عراق روبه رو مى شويم. اوضاع عراق در مسيرى غيرقابل تصور جريان پيدا كرده است.
\ سؤال جدى بسيارى از ناظران اين است كه ابزارهاى روسيه بويژه در پيشبرد اين سياست تقابل با غرب چيست؟ شما به منابع اقتصادى و سياسى اشاره كرديد، آيا منابع اقتصادى كشور شما كه عمدتاً شامل انرژى نفت و گاز است، دراين عرصه رقابت كفايت مى كند؟ سؤال من اين است كه اهرم هاى سياسى و امنيتى روسيه دراين عرصه چيست؟
* هم اكنون منابع سياسى روسيه عبارت اند از قدرت اجرايى بالا در امور داخلى و شيوه حكومت دارى قوى در مناطق مختلف كشور. زيرا در دوره حكومت بوريس يلتسين، رئيس جمهور سابق روسيه، مناقشه هاى زيادى ميان مناطق با يكديگر و ميان حكومت هاى خودمختار مانند تاتارستان با حكومت مركزى وجود داشت و فدراليسم همواره مشكل ساز بود. اين مشكلات عمدتاً از دوران شوروى سابق باقى مانده بود. اكنون نظام اجرايى و حكومت دارى و روابط ميان سيستم قضايى و قانونگذارى و اجرايى بسيار بهتر شده است. افزون براين حزب حاكم نيز از حمايت زيادى برخوردار است و قدرت زيادى در پارلمان و مناطق دارد. همه اينها ناشى از بهبود وضع معيشتى مردم و محبوبيت پوتين در ميان آنهاست.
\ هنوز اين بحث مطرح است كه چرا روسيه از برخى حوزه هاى مهم سياسى امنيتى در برابر غرب عقب نشينى كرد. به طور مثال برنامه گسترش ناتو به سوى جمهورى هاى سابق شوروى و يا وقوع انقلاب هاى رنگى كه ابتدا با سكوت روسيه روبرو شد، موجب پيشروى سياسى غرب به اين منطقه گرديد. چرا پوتين اجازه داد در آن مقطع غرب وارد حيطه امنيتى روسيه شود؟
* انقلاب هاى رنگى حاصل كشمكش هاى سياسى محلى در جمهورى هاى سابق شوروى بود. عاملان اين انقلاب ها از سوى نيروهاى غربى حمايت و پشتيبانى مى شدند. ميخائيل ساآكاشويلى، رئيس جمهور گرجستان ، از جمله افرادى است كه با اين انقلاب ها بر سر كار آمد. او يك غربگراست و مى خواهد گرجستان بخشى از دنياى غرب به شمار آيد. اما روسيه اين گرايش را قابل قبول نمى داند و از رويكرد ضد روسى ساآكاشويلى راضى نيست. اما اگر برخى از رهبران ديگر اين جمهورى ها چنين رويه اى را در پيش گيرند روسيه آن را يك فاجعه تلقى نمى كند. زيرا دنيا پر است از رقابت ها و رقبا. روسيه نيز قصد جنگ با آنهارا ندارد، زيرا مسكو به خوبى از تضاد و تفاوت منافع آگاه است و مى داندكه نمى توان رقابت ها را حذف كرد. اما ما نيز منافعى داريم و بايد از طريق ابزارهاى اقتصادى در پى طرح و تأمين آنها باشيم. همگرايى و همكارى با شركا از جمله اين ابزارها است كه دراين ميان مى توان به ايجاد مجموعه كشورهاى مشترك المنافع (CIS) اشاره كرد. علاوه براين، بيش از ۱۰ سال پيش همكارى با ناتو را آغاز كرديم و شوراى روسيه ـ ناتو را بنا نهاديم، زيرا براين باور بوديم كه ديگر نيازى به جدال سياسى و نظامى نيست و بايد رويكردى دوستانه داشته باشيم؛ چرا كه ناتو براى مقابله با شوروى به وجود آمده بود و از آنجا كه شوروى سقوط كرده بود، دليلى براى خصومت وجود نداشت. اما نزديك شدن ناتو به مرزهاى روسيه تأثير منفى بر امنيت روسيه دارد. آمريكا از اين راه مى خواهد روسيه را در محاق ببرد. به جز آمريكا، بسيارى ديگر از كشورهاى غربى نمى خواهند شاهد حضور روسيه اى قوى باشند كه در حال تبديل شدن به بازيگرى مستقل درعرصه جهانى است. آنهامى خواهند ما را تحت فشار قرار داده، از اتخاذ و هدايت سياست هاى مستقل باز دارند. اما ما در روابط بين الملل توان چانه زنى و ابراز وجود داريم.
همچنين استقرار سامانه دفاع موشكى آمريكا در اروپا يك مسأله نگران كننده ديگر است. اين اقدام آمريكا براى روسيه كاملاً غيرمنتظره بود. چندسال پيش ، آمريكا از پيمان ABM خارج شد كه اين امر تأثير نامطلوبى در روسيه داشت. ما بر اين باوريم كه بايد به همه پيمان ها وفادار بود، نه فقط به يكى از آنها. زيرا مجموعه پيمان ها در كنار هم معنى مى دهند و اين مجموعه يكى از اركان اصلى امنيت جهانى است. هنگامى كه از اين مجموعه چيزى كم مى شود، دچار تزلزل مى گردد. آمريكا با استقرار اين سامانه موشكى يكى از پيمان ها را نقض مى كند.
\ كرملين اين سال ها بسيار تلاش كرد تا نگاه آمريكا را تغيير دهد. اما به اعتقاد ناظران هنوز هيچ تغييرى در تفكر سياسى واشنگتن صورت نگرفته است و آمريكا ، روسيه را مهمترين تهديد عليه خود مى داند. تحليل شما از اين مسأله چيست؟
293358.jpg
* تاكنون اظهارنظرى رسمى از سوى آمريكايى ها درباره اين كه روسيه مهمترين تهديد عليه آنهاست، ابراز نشده است. با اين حال، بايد پذيرفت كه روابط ميان دو كشور رو به وخامت گذارده است. اما اميدواريم كه آمريكا، روسيه را تهديدى عليه خود قلمداد نكند.
ما تهديدى بر ضد آمريكا نيستيم و حتى قصد جنگ با آمريكا را نداريم. ما سرگرم آماده شدن براى جنگ نيستيم و معتقديم جنگى ميان روسيه و آمريكا صورت نخواهد گرفت.
ما افكار، انديشه ها و اقتصاد خود را برپايه بازار آزاد بنا نهاده ايم و در انديشه حمله به هيچ كشور يا ايجاد انقلاب در هيچ كشورى نيستيم. ما خواهان تغيير رژيم يا كنار زدن حاكمان ساير ملل نيستيم. ما تنها به توسعه و پيشرفت و رفاه مردم خود مى انديشيم. بنابراين خطر و ضررى را متوجه منافع آمريكا نمى كنيم. روسيه منافع مشروع خود را دارد و در پى برقرارى روابط با ساير كشورها مانند چين و ايران و پيگيرى اهداف خود در زمينه انرژى است. ما يك تأمين كننده بزرگ انرژى به شمار مى آييم، درست مثل ايران و غرب آفريقا. برهمين اساس، اهميت ما روز به روز بيشتر مى شود.
طبق برآوردها و پيش بينى هايى كه صورت گرفته، روسيه در كنار خليج فارس و غرب آفريقا تا سال ۲۰۲۰ به ۳ منبع مهم تأمين انرژى مبدل خواهند شد. اما همان طور كه سرگئى لاوروف، وزير خارجه روسيه، نيز عنوان كرده ما در انديشه تبديل شدن به يك ابرقدرت حتى يك ابرقدرت انرژى نيستيم. فقط مى خواهيم جزو قدرت هاى بزرگ باشيم، اما نمى خواهيم خود را به عنوان يك نيروى هژمونيك معرفى كنيم. به همين جهت است كه مايل نيستيم روابط خصمانه اى با آمريكا داشته باشيم.
\ پس مفهوم اين جنگ لفظى ميان مسكو و واشنگتن چيست؟
* انتقادهاى ما از آمريكا به مثابه انتقادهاى دوستانه است. زيرا دوستان از دوستان خود به خاطر اشتباهاتى كه مرتكب مى شوند، انتقاد مى كنند. ما به بهبود روابط اميدواريم و اين در حالى است كه از تأثيرات منفى سياست هاى آمريكا بر منافع امنيتى خود به خوبى آگاهيم و براى دفاع از اين منافع مصمم هستيم. به اعتقاد من، پوتين با تعريف و تبيين منافع روسيه و دفاع از آن راه درستى را در پيش گرفت.
\ البته اغلب ناظران قبول دارند كه دور جديد رقابت يا رودررويى روسيه يك تقابل ايدئولوژيكى نيست، بلكه رقابتى از نوع جديد است و اين رقابت از تفكر رهبرى پوتين ناشى مى شود كه خواهان احياى جايگاه روسيه به عنوان يك ابرقدرت است. در اين باره چه نظرى داريد؟
* روسيه تمايلى براى احياى جايگاه خود به عنوان يك ابرقدرت را ندارد بلكه در پى تأمين منافع مشروع خود است و البته هرگاه اين منافع مورد تهاجم قرار گيرند، از آنها دفاع مى كنيم.
گاهى اوقات برخى از شركاى ما در اروپا از ابزارهاى نامشروع بهره مى گيرند و ما به شدت با آنان مخالف هستيم. آنها ما را متهم مى كنند كه روسيه تلاش مى كند تا از برخى قراردادهاى خود با ساير كشورها به عنوان ابزارهاى سياسى استفاده كند. آنها مدعى هستند كه از گاز پروم براى اهداف سياسى بهره گرفته مى شود، اما اين ادعاها اساساً صحت ندارد. بلكه اين آمريكا بود كه چند سال پيش از خط لوله باكو - تفليس - جيحان استفاده ابزارى در جهت پيشبرد اهداف سياسى كرد. هدف آمريكا اين بود كه از ترانزيت و عبور انرژى از خاك روسيه بكاهد.
رقابت كنونى با آمريكا رقابتى ايدئولوژيكى نيست. با توجه به تعدد ديدگاه ها در سيستم بين المللى، رقابت جارى بنياد سياسى دارد. ما تفاوت و اختلاف فرهنگ ها و تمدن ها را مى پذيريم و معتقديم كه هر فرهنگ و تمدنى بايد مجال پيشرفت و فرصت ابراز در محيط خاص خود را داشته باشد و بايد به آنها احترام گذاشت. به باور ما، تغيير رژيم، اشاعه دموكراسى با استفاده زور و دخالت نظامى كه نمونه آن را در عراق شاهد هستيم، امرى نادرست و غيرمعقول است.
\ بالاخره فكر مى كنيد استراتژى رقابت روسيه در برابر آمريكا به كجا پيش مى رود؟ خط پايان اين تقابل كجاست؟
* خط قرمز اين رقابت آن است كه اين تقابل به مناقشه منجر نشود. ما همكارى خوبى با آمريكا داريم و ساز و كار مذاكره در روابط ما كارساز بوده است. حتى در مسأله سيستم دفاعى موشكى كه به موضوعى پرتنش و مناقشه برانگيز مبدل شده از اين ساز و كار بهره زيادى برده ايم. براى نمونه، به تازگى رابرت گيتس و كاندوليزا رايس وزراى دفاع وخارجه آمريكا براى گفت وگو در اين باره به روسيه سفر كردند. در روابط دوكشور فرايندى سياسى جريان دارد چرا كه بر اين باوريم كه مشكلات و مسائل ميان ما بايد از طريق گفت و گوهاى چندجانبه حل و فصل شود، زيرا به قدرت نهادهاى چندجانبه مانندسازمان ملل اعتقاد داريم. در اين ميان، نقش و وزنه قدرت ها و نهادهاى قدرتمند منطقه اى و ابتكارات و چارچوب هاى امنيتى منطقه اى مى تواند در تقويت جهان چندقطبى مؤثر باشد.
پيشتر لاوروف نيز تأكيدكرده بود كه روسيه در پى «ديپلماسى شبكه اى» است نه ديپلماسى براساس بلوك بندى، زيرا دوره بلوك بندى سپرى شده وچنين تقسيم بندى سفت و سختى بى اعتبار شده است.
\ با وجود همه مخالفت هاى مسكو، آمريكا پروژه سپر دفاع موشكى خود را در لهستان وچك كه اكنون به نماد بدبينى دو قدرت تبديل شده است، متوقف نكرد. روسيه با چه اهرمى مى خواهد آمريكا را از تصميم خود در اين باره منصرف كند؟
* ما قصد توقف هيچ پروژه اى را نداريم، زيرا ما با يك غول مواجه هستيم. آمريكا يك غول است، اروپاى غربى نيز همين طور. اما كار ما مبتنى بر حسن نيت، همكارى هاى اقتصادى و همگرايى است.
روسيه منبع مهمى براى توليد انرژى اتحاديه اروپاست. ما مشتركات زيادى با آن اتحاديه داريم و به تدريج تبديل به بخشى از دنياى اروپايى مى شويم. با اين حال، روسيه يك تمدن مستقل و جدا دارد. از طريق اين همگرايى مى توانيم شركاى خود را متقاعد سازيم كه نگرانى هاى موجود در روابط دوطرف مسأله اى بيهوده است.
\ آيا اين گفته شما نشانه اين نيست كه روسيه همچنان مى خواهد با نرمش و احتياط با غرب بويژه آمريكا روبه رو شود؟
* روسيه در صورتى كه با ابزارهاى ديپلماسى نتواند آنها را متقاعد كند، از ابزارهاى بسيارى كه در اختيار دارد براى پاسخ دادن به آنها استفاده مى كند. خروج از پيمان نيروهاى متعارف (CFE) از جمله اين ابزارهاست. موشك هاى آمريكا دراروپا نيز توسط موشك هاى روسيه منهدم خواهند شد. نسل جديد موشك هاى روسيه قادر است كه سپر دفاع موشكى آمريكا را نابود سازد. اين موشك ها مى توانند از طريق قطب شمال آمريكا را تهديد كنند. اما ما هيچ كشورى را تهديد نمى كنيم. هنوز وقار و طمأنينه بهترين راهكاربراى نابود ساختن نيروى مهاجم و سركوبگر است.
روسيه همچنان براى ساخت سيستم سپر موشكى خاص خود تلاش مى كند تا قابليت تحديد و عقب راندن هر سركوبگر يا نيروى مهاجمى را داشته باشد. بنابراين، تصور نمى كنم كه آمريكا قصد حمله به روسيه را داشته باشد.
\ درباره طرح هاى بازدارنده روسيه در برابر پروژه هاى تهاجمى پنتاگون سؤال هاى زيادى مطرح است مثلاً در برابر طرح اخير بوش آيا روسيه مى خواهد سپر دفاع موشكى خاص خود را بسازد؟
* ما يك سيستم موشكى داريم كه براساس تعهداتمان در چارچوب پيمان ABM عمل مى كند. از آنجا كه آمريكا اين پيمان را نقض كرده، روسيه نيز سرگرم ايجاد سيستم دفاع موشكى و بهبود كاركرد آن است. ما ابزارهايى در اختيارداريم كه مى تواند هرگونه سپر دفاع موشكى را بشكند. اين را مى پذيريم كه روسيه در برابر خطرات و تهديدات نفوذپذير است. بنابراين احتمال دارد كه برخى موشك ها قادر به ورود به خاك روسيه باشند. اما راهبرد دفاعى ما مبتنى بر اين واقعيت است كه توانايى پاسخ دادن به نيروى مهاجم را داريم. اگركشورى راكتى به سوى ما پرتاب كند، راكت هاى روسى بلافاصله پاسخ آن راخواهند داد و هدف از اين پاسخ نابودى نيروى مهاجم است.
\ برخى از ناظران و تحليلگران مى گويند كه پوتين مى خواهد از شيوه هاى ديگرى هم براى توسعه نفوذ سياسى روسيه بهره گيرد. مثلاً اومى خواهد خلق و پرورش نوعى ناسيوناليسم روسى به ابزار جديدى براى مقابله با غرب دست پيدا كند. آيا اين ديدگاه درست است؟
* نه، به نظر من اين ديدگاه درستى نيست. ناسيوناليسم روسى وجود ندارد، بلكه احساس احترام به خود و عزت نفس روس ها افزايش پيدا كرده و غرور ملى آنها قوى تر شده است. پس از فروپاشى شوروى، عرق ملى و غرور ملى روس ها ناديده انگاشته شد اما اين غرور همچنان وجود داشت. ما همواره به موفقيت، سياست، اقتصاد، فرهنگ و هر آنچه كه داشته ايم، باليده ايم. اين را هم بايد اضافه كنم كه روس ها در دوره رياست جمهورى پوتين اعتماد به نفس بالايى پيدا كرده و به ديدگاه مثبتى درباره آينده خود دست يافته اند. شايد شما اين را ملى گرايى بناميد، اما هر كشورى بايد به داشته ها و توانمندى هايش ببالد. شما غرور ملى داريد و ما نيز همينطور.
\ ولى همه شواهد حاكى از اين است كه سياست روسيه در قبال جمهورى هاى سابق شوروى تغييركرده است. روسيه در اغلب مناقشه هاى اين جمهورى ها حضور دارد كه تاحدود ۲ سال پيش چنين مسأله اى نمود برجسته اى نداشت. براى نمونه، روسيه در درگيرى هاى داخلى اخير در استونى از اقليت روس تبار حمايت كرد. يا قضيه اوكراين كه بيانگر نگاه جديد روسيه پوتين به اين جمهورى ها است؟
293253.jpg
* ما در حمايت از اقليت هاى روس تبار كارى خلاف قانون مرتكب نشده ايم. برخلاف آنچه برخى مدعى هستند، روسيه هيچ كشورى را در عرصه انرژى تحريم نكرده است. براى نمونه، در قضيه اوكراين ماجرايى كه رخ داد اقتصادى بود و روسيه تصميم گرفت تا سوبسيدهاى خود را بيهوده دراختيار جماهير سابق قرار ندهد.
بلاروس در اين رده قرار مى گيرد زيرا ما نفت و گاز خود را در ازاى امتيازاتى با قيمت پايين تر به آن كشور مى فروشيم. اين رابطه در بازار امرى معمول است و براساس واقعيت هاى آن شكل گرفته است. پيشتر روسيه سوبسيدهاى خود را دراختيار تمام جمهورى هاى سابق حتى گرجستان قرار مى داد، اما زمانى كه گرجستان به تلاش هاى ضدروسى رومى آورد اوضاع دچار تغيير و تحول مى شود.
در اين شرايط، چرا روسيه بايد از گرجستان حمايت كند و انرژى خود را به راحتى دراختيار آن بگذارد. درمورد گرجستان، بله، تحريم هاى محدودى وجودداشت كه عمدتاً به دليل اقدام ها و تلاش هاى آن كشور عليه روسيه بود.
اكنون با توجه به نهادها و چارچوب هايى كه با حضور روسيه و جمهورى هاى سابق وجوددارد، روابط با اين جمهورى ها در وضعيتى عادى و طبيعى قرار دارد. جامعه كشورهاى مشترك المنافع چترى براى اين كشورهاست و ما در اين جامعه اتحادها و ائتلاف هايى با هريك از جماهير سابق داريم و هر يك از كشورها منافع خود را دنبال مى كنند.
\ در اين دو دهه مسكو روابط شكننده وپرافت وخيزى با جمهورى هاى سابق شوروى داشته است. نگرانى جدى مستمر درباره اين جمهورى ها چيست؟ آيا روسيه بيم آن را دارد كه اين كشورها عرصه هاى سياست و اقتصاد را به غرب واگذاركنند؟
* نه، همه جمهورى ها در برقرارى رابطه با غرب آزادند. اما تنها نگرانى اين است كه اگر هر يك از آنها عضو ناتو شوند و اين اتحاد نظامى به مرزهاى روسيه نزديك تر شود، ما از اين مسأله خوشحال نخواهيم شد. ايران نيز از اين موضوع خرسند نخواهدشد، زيرا گسترش ناتو براى هيچ يك از ما خوشايند نخواهدبود.
به نظر ما دليلى ندارد كه گرجستان عضو ناتو شود، زيرا ما گرجستان را تهديد نمى كنيم و قصد حمله به آن را نداريم. قبل از هر چيزى گرجستان بايد مشكلات درونى خود مانند آبخازيا و اوستيا را از طرق مسالمت آميز حل و فصل كند؛ چرا كه ناتو قادر به حل اين مشكلات نيست.
\ ترجيح مى دهم در پايان اين گفت و گو يك ارزيابى صريح و واقع بينانه از شما بشنوم كه جايگاه واقعى روسيه در معادلات كنونى جهانى چيست؟
آيا روسيه هنوز خود را يك ابرقدرت و حريفى براى آمريكا مى داند يا يك قدرت همسطح قدرت هاى درجه ۲.
* روسيه يكى از بزرگترين و مهم ترين قدرت ها در جامعه بين المللى است. ما نمى خواهيم يك ابرقدرت باشيم و چنين آرزويى نداريم. از لحاظ نظامى با آمريكا هم طراز هستيم و هيچ كشور ديگرى قادر به رقابت با ما نيست. ازنظر اقتصادى نيز جزو غنى ترين كشورها هستيم. از لحاظ فكرى نيز تمدنى كهن داريم. البته مشكلات زيادى نيز پيش رو داريم و در راه توسعه كشور مانع هاى زيادى در برابر ماست. با اين حال، روسيه در مسيرى كه در آن قرار دارد به خوبى پيشروى مى كند.
\ مارس ۲۰۰۸ انتخابات رياست جمهورى در روسيه برگزار خواهدشد. همه دوست دارند بدانند روسيه پوتين براى اين انتخابات چه طرح و ايده اى دارد؟ و آيا نگرانى از يافتن جانشين همطراز پوتين وجوددارد؟
* به اعتقاد من، انتخابات آينده مطابق با قانون اساسى روسيه انتخاباتى آزاد خواهدبود. ناظرانى براى نظارت بر اين انتخابات حضور خواهندداشت. تاكنون هيچ كس روسيه را به برگزارى انتخاباتى غيرعادلانه متهم نكرده است.
حتى در دوره بوريس يلتسين نيز چنين اتهامى به ما زده نشد. سيستم انتخاباتى ما روشن است و انتخابات به همان گونه كه پيشتر بوده، برگزارخواهدشد.
درجبهه مخالفان نيز كاسيانانف به عنوان رهبرشان ابراز آمادگى كرده و مى تواند كانديداى حضور در اين انتخابات شود. روسيه از حيث مديريت و حكومت دارى اكنون در سطح ايده آل قرار دارد و به درجه بالايى از ثبات و كارايى مديريتى رسيده است. پس دليلى بر نگرانى از آينده وجودندارد.
+ نوشته شده در  پنجشنبه 10 خرداد1386ساعت 6:2  توسط علی شیروانی  | 

SPIEGEL INTERVIEW WITH VIETNAMESE PRESIDENT NGUYEN MINH TRIET

'We Have Made Peace with the Past'

Vietnamese President Nguyen Minh Triet discusses the economic miracle unfolding in his country, freedom of opinion in a socialist system and Vietnam's relationship with Germany. more...

+ نوشته شده در  پنجشنبه 3 خرداد1386ساعت 22:19  توسط علی شیروانی  | 

خبرگزاري دانشجويان ايران - قم
سرويس: سياسي

دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام گفت: چشم‌انداز 20 ساله بايد در 5 سال اول تبديل به يك باور عمومي و ذهني شود.

به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) محسن رضايي طي سخناني در جمع طلاب بسيجي مدرسه معصوميه قم افزود: چشم‌انداز در پي انتقال نظام برنامه‌ريزي و مديريتي كشور از حالت انفعال به حالت پيشگام است. اساس چشم‌انداز بر اين است كه ملت ايران قادر باشد به جاي دنباله‌روي از ديگران، خود آينده خود را بسازد.

وي با تاكيد بر پيشرفت ايران در تمامي عرصه‌ها گفت: سند چشم‌انداز يك چارچوب براي آينده‌سازي و خروج از انفعال و خلق يك فرهنگ و تمدن جديد است.

وي با بيان اين كه " تدوين اين سند تنها به دست امام و مقتداي جامعه ممكن است" افزود: هركسي نمي‌تواند اين كار را انجام دهد، چنين كاري تنها از عهده امام آينده‌نگر و آينده‌ساز جامعه برمي‌آيد.

رضايي اضافه كرد: چشم‌انداز بايد چراغ و راهنماي همه باشد و تاكنون برنامه‌هاي مختلفي چون ايران 1400 و جامعه مدني و امثالهم انجام و بحث شد كه هيچ‌كدام چه از نظر قانوني و چه از نظر عيني و عملي به نتيجه نرسيد اما چشم‌انداز برنامه‌اي در اين قالب نيست.

وي به جملات و كلمات مندرج در اين چشم‌انداز اشاره و اظهار كرد: اين جملات تنها در كنار يكديگر معنا مي‌دهد، تكه تكه كردن عبارات، روش كاملا غلطي در درك و فهم چشم‌انداز است.

وي به قسمتي از اين سند اشاره كرد و گفت: ايران بعد از 1404 بايد از نظر علمي، اقتصادي و فناوري قدرت اول منطقه باشد، در بعد هويتي، بايد داراي هويت اسلامي، انقلابي و ايراني بوده و الهام‌بخش جهان اسلام باشد و در پايان تعامل موثر و سازنده در روابط بين‌الملل داشته باشد.

دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام، چشم‌انداز را داراي دو فرآيند ذهني و اعتقادي دانست و ادامه داد: فرآيند تعيين چشم‌انداز يكي از مسائل بسيار مهمي است كه نخبگان جامعه بايد در 5 سال اول چشم‌انداز كه دو سالش طي شده است، فرآيند ذهني آن را پشت سر گذاشته و تبديل به يك عزم ملي و فراگير كنند.

وي ادامه داد: پس از گذر چشم‌انداز از باور ذهني، دوران عمل شروع مي‌شود، به اين صورت كه سبك زندگي، معماري، هنر، حوزه علوم و حتي نحوه نگاه به عدالت و توسعه بايد از خانواده تا سطح ملي متحول شود.

وي با بيان اين‌كه " فرهنگ و تمدن در سال 1404 بايد بر اساس زيرساخت باورها و اعتقادات بازآفريني شود" گفت: اگر ايران به اين تحول و فرهنگ و تمدن برسد، ديگر انقلاب اسلامي جاويدان خواهد بود. در اين تمدن ديگر فقر و بيكاري و بدحجابي نخواهد بود. انقلاب از مرز سياست عبور كرده و وارد حوزه فرهنگ و اقتصاد مي‌شود و حتي از موانع اقتصادي عبور مي‌كند.

وي در بخش ديگري از سخنان خود به نقش حوزه‌هاي علميه در تحقق سند چشم‌انداز اشاره كرد و افزود: حوزه‌هاي علميه نقش تعيين‌كننده‌اي در به حركت درآوردن جامعه ايراني براي تحقق سند چشم‌انداز دارند، چون از طرفي حوزه‌ها عملا بخش مهمي از تحقق اين سند را بر عهده دارند و از سوي ديگر مردم در جنبش‌هاي اجتماعي ثابت كرده‌اند كه پشت سر روحانيت به طور گسترده به حركت درخواهند آمد.

وي تاكيد كرد: حوزه‌ها هم در تحقق اجرايي سند چشم‌انداز و هم در قسمت تشويق و تهييج و ايجاد باور و عزم و اراده ملي نقش مهمي دارند.

وي موضع‌گيري مقابل برنامه هسته‌يي ايران را عكس‌العمل دنياي غرب به چشم‌انداز دانست و گفت: بسيج دنياي غرب عليه برنامه‌هاي هسته‌يي ايران، اولين پاتك غرب به اين چشم‌انداز است غافل از اين‌كه هواپيماي چشم‌انداز اكنون در حال ترك باند و اوج گرفتن است.

+ نوشته شده در  پنجشنبه 3 خرداد1386ساعت 22:18  توسط علی شیروانی  | 


 
291132.jpg
ترجمه: حامد شهبازى
لى داتونگ كارشناس مسائل چين و سردبير پيشين هفته نامه بينگ ديان اين كشور به تازگى بحثى مناقشه انگيز را درباره پديده افكار عمومى در چين و روابط دو قدرت بزرگ شرق آسيا منتشر كرده است. دائونگ براى نظريه خود عنوان افكار عمومى و سياست چين در قبال ژاپن را انتخاب كرده و مى نويسد: ۲۰۰۷ سالى حساس در روابط چين و ژاپن است كه مصادف با هفتادمين سالگرد آغاز جنگ دوم چين و ژاپن (يا جنگ مقاومت در برابر ژاپن) است. مدتها قبل از آن كه ون جيابائو نخست وزير چين در اواسط آوريل۲۰۰۷ به ژاپن سفر كند، مقام هاى دستگاه تبليغاتى چين در ابلاغيه هايى، رسانه ها را از انتشار هرگونه خبرى درباره نزاع چين و ژاپن برحذر داشتند. با اين تصميم مقام هاى پكن بر آن شدند كه اقدامى صورت نگيرد كه جوى را كه منجر به گرم شدن روابط دوكشور شده، تيره نكند. اين كارشناس چينى با كالبدشكافى مقوله افكار عمومى در چين به يك معضل جدى در روابط قدرت هاى خاور دور پرداخته است اين معضل و مانع ذهنى و روانى همان است كه در سال هاى اخير بستر مناسبات كشورهاى اين منطقه را پرتنش نگه داشته است. رسوبات ناشى اختلاف هاى تاريخى يا تضادهاى كهنه ميان ژاپن و چين، ژاپن و كره، بخشى از مناقشه هاى موجود درخاور دور است كه تاكنون سياستمداران ، راه حلى براى آن نيافته اند. در روابط دوغول آسيا، اين اختلاف ها در قالب حساسيت و رقابت ستيزه جويانه افكار عمومى چين نسبت به ژاپن بروز كرده است. چينى ها تحت تأثير اين ذهنيت منفى دست سياستمداران شان را براى بستن پيمان ها و اتحادهاى بزرگ مى بندند.
اما اين ذهنيت بازدارنده در چين چگونه شكل گرفته است. دائونگ پاسخ مى دهد: اين ذهنيت ريشه در آموزش دولتى گذشته چين و متون تاريخى آن دارد.
تأثير افكار عموم
در سايه اين حقيقت كه محدوديتها براى سياستمداران وجود ندارد كه حتماً از سوى مردم انتخاب شوند، نمى توان افكار عمومى را واقعى ناميد. رهبران چين كه به طراحى سياست خارجى اين كشور مى پردازند غالباً به دنبال الگوى افكار عموم مناسب و مستقيم بوده اند. از زمان تأسيس جمهورى خلق چين در سال۱۹۴۹ تا انقلاب فرهنگى سال
۱۹۷۶-،۱۹۶۶ صدها هزار و شايد هم ميليون ها اعتراض جمعى كه از «كارگران مظلوم جهان» خواستار «مقاومت در برابر امپرياليسم» مى شدند، در چين برگزار شده است. در آن روزها كه چين كشورى بسته بود، مردم از دريافت اطلاعات واقعى از جهان خارج محروم بودند و آنچه را مقام ها مى گفتند واقعاً باور داشتند. «افكار عموم» چيزى جز ابزارى در دستان سياستمداران نبود.
از زمان آغاز «سياست درهاى باز» تحت دنگ شيائوپنگ در سال۱۹۷۸ و بويژه پس از ظهور اينترنت، سير نفوذ و خروج اطلاعات ازچين افزايش چشمگير يافت. اما در رسانه هاى رسمى و اينترنت، هنوز هم كمبود گزارش واقع گرايانه ازژاپن به شدت احساس مى شود. در اينترنت ديدگاه هاى خردمندانه درباره روابط چين و ژاپن از سوى «جوانان خشمگين» خائن تلقى مى شوند. مسأله تعجب برانگيزتر اين است كه دانشجويان دانشگاه ها در سراسر چين تظاهرات ضدژاپنى برگزار مى كنند و مردم را به تحريم كالاهاى ژاپنى تشويق مى كنند با وجود آن كه اين اقدام از سوى مقام ها تحريم شده است. نظر افكار عموم در قبال اين تظاهرات از يك سو واقعى و از سويى ديگر نادرست تلقى مى شوند.
اين امر از اين جهت واقعى به نظر مى رسد كه اين تظاهرات از سوى دولت سازماندهى يا حمايت نمى شوند. اين تظاهرات خودجوش هستند. از زمان تظاهرات سياسى فراگير ،۱۹۸۹ مقام هاى چينى به شدت نسبت به هرگونه تظاهراتى كه خارج از كنترل باشد نگران هستند و بيم آن دارند كه يك جرقه كوچك به شورش سراسرى منجر شود.
اما درعين حال بايد گفت: تصور اين امر نيز نادرست است كه همه اطلاعات ارائه شده به نسل كنونى جوانان چينى تحريف شده است. از سال،۱۹۴۹ كلاس هاى تاريخ در چين اساساً به تدريس نوعى ملى گرايى پرداخته اند. تاريخ نوين چين، با تمام پيچيدگى هايش، علاوه بر مفاهيم «تجاوز» و «مقاومت در برابر تجاوز» به وطن پرستى و «وطن پرستان» مى پردازد.
نكته عجيب تر در اين مسائل اين است كه دولت چين در حقيقت در سياست خارجى عملگرا است. رهبران كنونى چين كاملاً به اهميت حفظ روابط خوب با آمريكا و ژاپن آگاه هستند. اين امر جزو منافع بلندمدت چين محسوب مى شود. بنابراين تناقضى ميان رويكرد عملگرا در قبال سياست خارجى و رويكرد ايدئولوژيك در زمينه آموزش تاريخ ظهور مى كند. دولت خود را در يك دوراهى مى بيند كه محصول سياست هاى سال هاى گذشته است.
راهى خطرناك
«افكار عموم» ابزارى براى سياست خارجى قدرت ها بوده است حال پيوند افكار عمومى در سياست خارجى در چين چگونه روى مى دهد؟ مردان پكن در بهره بردارى از افكار عمومى دوهدف را دنبال مى كنند: شكل نخست آن «آموزش ميهنى» است كه براى افزايش مشروعيت حزب كمونيست طراحى مى شود. در كتب درسى تاريخ چين گفته مى شود كه اعتبار حزب كمونيست به اين است كه برابر تجاوز چين مقاومت كرده است. اين نظام تبليغاتى موجب تحكيم نگرش هاى نامعقول ضدژاپنى مردم چين شده است بر اين اساس هر كسى درباره ژاپن تبليغ كند به ديده خائن نگريسته مى شود. البته چنين نگرشى با آموزش سنتى به طور گسترده تلقين شده است، در شرايط خاصى تبديل به يك نيروى ضددولتى مى شود.
در مرحله دوم رهبران حزب كمونيست چين واقعاً به موضوع هاى تاريخى توجهى ندارند. مائوتسه دونگ در ديدارهايى با سياستمداران ژاپنى در سه مقطع از آنها به دليل حمله به چين تشكر كرد چرا كه معتقد بود بدون تجاوز ژاپن به چين، حزب كمونيست قادر نبود به اين سرعت قدرت را به دست بگيرد. در واقع مائو مزاح نمى كرد. در واقع وى درباره تاريخ واقع گرا بود. اگر مائو را كنار بگذاريم كه به دليل جنگ با ژاپن چنين نگرشى داشت، حال چرا نسل كنونى رهبران چين كه هرگز جنگ را تجربه نكرده اند، تا به اين حد به تاريخ تأكيد مى كنند؟ اقتدار خاص مائو را هرگز نمى توان زير سؤال برد، حال چرا تكنوكرات ها يا بوروكرات ها مى هراسند كه در صورت ابراز علاقه به ژاپن از سوى مردم خائن تلقى شوند. اين تهديدى پنهان براى مشروعيت حزب است.
عقلانيت ديپلماتيك توصيه مى كند كه موضوع هاى مربوط به ۶۰ سال قبل نبايد مانعى در برابر روابط دوستانه ميان ژاپن وچين باشد و رهبرى چين نمى خواهد كه مسائل تنش آميز باشد.
اما بذرى كه از سوى آموزش سنتى در چين پاشيده شده به احساسات نامعقول در ميان مردم منجر شده و دولت را مجبور كرده كه موضعى سخت در قبال ژاپن اتخاذ كند به اين منظور كه مردم را خرسند نگه دارد.
تاريخ تاكنون هم نشان داده است استفاده از آموزش ملى گرايى براى تقويت مشروعيت رژيم راهى خطرناك است و امروزه دولت پكن با مانعى سخت برخورد كرده است. تنها راه خارج كردن سياست خارجى از اين گونه بن بست ها اجازه دادن به آزادى بيان، ارائه اطلاعات جامع و مبتنى بر واقعيت به مردم و تشويق بحث آزاد در جهان موضوع هاى مختلف است. اين امر به اين معنى نخواهد بود كه مردم چين قادرخواهند بود كه در قبال حقايق، خود تصميم بگيرند. در آن صورت خواهد بود كه يك افكار عمومى واقعى وجود خواهد داشت و يك تعامل مثبت ميان افكار عموم و سياست خارجى.
در اين ميان نوريكوهاما پرفسور دانشكده مديريت دوشيشا و مدير بخش تحقيقات دپارتمان اقتصادى مركز تحقيقات توكيو بر اين باور است كه يك مشاركت و همگرايى عميق بين پكن و توكيو در جنبه اقتصادى در حال ظهور است. نوريكو با اشاره به سفر ون جيابائو نخست وزير چين به ژاپن، تحولات اخير ميان دو كشور را به روابط عاشقانه دو كشور تعبير كرده است.
وى مى نويسد: تا جايى كه به مسائل اقتصادى در روابط دوجانبه مربوط مى شود، عشق دوجانبه، مدتهاست كه تقريباً يك نتيجه قابل پيش بينى شده است. «روابط اقتصادى گرم و روابط سياسى سرد» مدتى است كه به عنوان بسترى براى كار بيشتر مورد توجه رهبران دو طرف قرار گرفته است.
چين نوين، ژاپن كهن
چنين سطحى از روابط اقتصادى ميان دو كشور، منحصر به فرد و بى سابقه بوده است. در واقع اين نوع همكارى رويه چين نوين در ديدار با ژاپن كهن است. اقتصاد چين به موازات آن كه جهان وارد قرن ۲۱ شد، شكوفايى واقعى را آغاز كرد. پيام اين اتفاق آن بود كه ملت نياز داشت به جاى كالاهاى اقتصادى مستهلك سريعاً ساختارهاى توليدى و زيربنايى را ايجاد كند. محصولات مهمى چون فولاد يا ساخت ماشين آلات و كشتى هايى كه اين كالاها را از سواحل چين به طريق قابل اعتماد منتقل كنند و كلاً تمامى ساختارهايى كه ژاپن مى توانست سريعاً به چين عرضه كند.
در اين ميان صعود اقتصادى ژاپن يك عامل محرك قوى بود كه به جهش اقتصادى چين روح تازه اى دميد. پكن اين تجربه رقيب را زير نگاه گرفت كه تمامى دوران رخوت خود را طى مى كردند، ناگهان به ستاره هاى رشد اقتصادى ژاپن تبديل شدند. البته ژاپنى ها نيز در ادامه مسير از تحولات چين تأثير پذيرفتند و در مجموع اين راهكار مفيد واقع شد. هرچه اقتصادها به بلوغ رسيد، بتدريج بر ارزش افزوده كالاها و خدمات متكى شدند.
بنابراين جهان در مسيرى بى دغدغه و منظم به پيش مى رود.
مورد چين - ژاپن به ما نشان داد كه در اين دنياى بشدت جهانى شده، عكس اين امر نيز روى مى دهد به اين نحو كه به صنايع اصلى تر روح تازه اى دميده مى شود. اين شيوه در دو سوم خاور دور به خوبى عمل كرد. چين به آنچه براى حفظ رشد اقتصادى خود نياز داشت، دست يافت. ژاپن آنچه را بايد در منحنى مثبت رشد دست يابد نائل آمد. با وجود آن كه سياست در روابط اين دو قدرت آسيا يخ زده است، اقتصاد در روابط دوجانبه همواره در چاشنى گرم كردن سردى روابط آسيا بوده است، يا دست كم ذهن مردم را از تنش هاى سياسى دور كرده است حتى اگر نتوانسته اين تنش ها را كاملاً برطرف كند.
منبع: اوپن دموكراسى
+ نوشته شده در  شنبه 29 اردیبهشت1386ساعت 8:28  توسط علی شیروانی  | 



تصاوير از شش دقيقه قبل از انفجار مين و لحظه‌ي انفجار در پشت‌صحنه‌ي فيلم "اسب دوپا" سميرا مخملباف شامگاه امروز جمعه ـ 18 مي ـ در كنفرانس ويژه‌ي خبري مخملباف‌ها در جشنواره‌ي فيلم كن به نمايش درمي‌آيد.

به گزارش خبرنگار سينمايي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين تصاوير كه قرار است براي نخستين‌بار در اين كنفرانس خبري به‌نمايش درآيد، با دوربين 35 ميليمتري ثبت شده است.

اين برنامه در كنار برنامه‌ي سه روزه‌ي است كه به دعوت فستيوال كن از 30 كارگردان برجسته‌ي دنيا برگزار مي‌شود.

به گزارش ايسنا، فستيوال كن در شصتمين سال برگزاري خود براي شركت در مراسم ويژه‌اي كه 20 - 21 و 22 مي ـ 30 ارديبههشت تا اول خرداد ماه به‌مناسبت شصت سال برگزاري برپا مي‌كند، از كارگردان‌هايي چون ديويد لينچ، جيم‌جارموش، كن‌لوچ، آنجلوپولوس، ويم‌وندرس، اميركاستاريكا و از ايران سميرا مخملباف و محسن مخملباف براي حضور در اين مراسم دعوت كرده است.

به گزارش ايسنا، از آنجا كه سميرا مخملباف با سه فيلم قبلي خود عنوان جوان‌ترين فيلمساز جهان را داشته است و دو جايزه‌ي ويژه هيات داوران كن را كسب كرده است. فستيوال چگونگي ساخت «اسب دوپا» ساخته‌ي آخر اين فيلم‌ساز جوان را كه امسال در افغانستان با پرتاب بمب دستي مورد سوء قصد قرار گرفته است، مورد توجه قرار داده است و كنفرانس مطبوعاتي ويژه‌اي را براي اين فيلم در كنار بزرگداشت سه روزه‌ي شصتمين سالگرد فستيوال برگزار مي‌كند

+ نوشته شده در  شنبه 29 اردیبهشت1386ساعت 8:13  توسط علی شیروانی  | 

حسب اعلام كميسيون امور بين الملل، مراكز ذيل، جهت ثبت نام در دوره هاي جديد حقوقي، از طريق ارسال نامه به كانون وكلاي دادگستري مركز، اعلام آمادگي كرده اند:

۱- مدرسه عالي حقوق بنجامين كاردوزو وابسته به دانشگاه يشيوا، Benjamin N. Cardozo School of Law Yeshiva University

برنامه جديد دوره هاي آموزش تكميلي و بين المللي دانشكده مذكور براي دوره LL.M اعلام شده است. در دوره هاي گذشته نزديك به ۳۵۰ نفر از ۷۰ كشور جهان حضور داشته اند.

سه برنامه فوق ليساني حقوقي دانشكده، شامل دوره هاي ذيل ميباشد:
Comparative Legal Thought
General Studies
Intellectual Property Law

براي مشاهده اطلاعات تكميلي، از طريق سايت اطلاع رساني دانشكده اقدام نمائيد:
www.cardozo.yu.edu

۲- دانشكده حقوق Universite de Cergy-Pontoise
ضمن پوشش ۲۳۰۰ دانشجو در دوره هاي فوق ليسانس و دكتري حقوق فعاليت مينمايد. اين دانشكده در رتبه ۳ دانشكده هاي حقوق فرانسه قرار دارد.

دورهاي LL.M حقوق در گرايش هاي حقوق فرانسه و حقوق اروپا به زبان انگليسي برگزار ميگردد.

برنامه درسي و اطلاعات بيشتر از طريق سايت اطلاع رساني دانشكده، پيگيري شود.
www.u-cergy.fr

۳- موسسه تهيه قوانين بين المللي با همكاري دانشكده جرج تاون، دوره هاي دو هفته اي تخصصي تهيه مصوبات و مقررات بين المللي را برگزار ميكند.

۲۰۰۷ International Legislative Drafting Institute
شامل مباحث:

Plain Language Drafting
Bilingual and Multilingual Drafting
Ethics and Politics of Drafting
Managing a Drafting Office
Preparing a Drafting Manual
Darting for Compliance with International Trade Agreement
Government Codes of Ethics
Open Meetings/”Sunshine” Laws
Drafting Election Law

براي اطلاعات بيشتر به سايت موسسه به آدرس ذيل مراجعه شود:
www.law.tulane.edu/cle/ildi/ildihead.htm
+ نوشته شده در  پنجشنبه 27 اردیبهشت1386ساعت 8:52  توسط علی شیروانی  | 

مصاحبه با دانیل کاهنمن برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال 2002
ترجمه: علی سرزعیم
خرید چوب بيسبال و توپ آن روی هم 10/1 دلار هزینه داشته است. اگر قیمت چوب بیسبال يك دلار بیشتر از توپ آن باشد، قیمت توپ چقدر خواهد بود؟ بسیاری ناخودآگاه می‌گویند 10 سنت چرا که به سادگی 10/1 را به يك دلار و 10 سنت تفکیک می‌کنند. وقتی همین سوال از جمع دانشجویان دانشگاه پرینستون مطرح شد بیش از نیمی ‌همین جواب غلط را دادند.


دکتر «کاهنمن» استاد دانشگاه پرینستون و برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال 2002 می‌گوید: «انسان‌ها به سخت فکر کردن عادت ندارند و به اولین جواب شهودی که به ذهنشان می‌رسد راضی می‌شوند». مثال چوب و توپ بیسبال را رها کنید، اما بدانید که موضوع ناسازگاری و خطاهای تصمیم‌گیری توسط افراد متخصص و خبره از جمله موضوعات محوری است که دکتر کاهنمن به آن پرداخته است. تحقیقات کاهنمن به همراه یار مرحومش دکتر «تورسکی» موجب شد تحولی اساسی در حوزه اقتصاد و فاینانس ایجاد شود چرا که همواره در عمل دیده می‌شود رفتار عاملان اقتصادی با آنچه که فرضیه رفتار عقلایی پیش‌بینی می‌کرد منطبق نیست. آنها از طریق آزمایش‌های تجربی نشان دادند که چه اشتباه‌ها، تناقض‌ها وجهت‌گیری‌هایی همواره در تصمیم‌گیریهای انسانی وجود دارد. شاید غیرممکن باشد که فردی راستگو و صادق مقالات او را بخواند و شوکه نشود. وی با سادگی هرچه تمام‌تر نشان می‌دهد که چقدر تصمیم‌گیریهای انسان‌ها در معرض خطا است و چقدر باید مراقب جهت‌گیری‌ها بود. امروزه کاربرد تحقیقات کاهنمن تحولی شگرف در حوزه فاینانس موجب شده و کمک به فهم این موضوع کرده که چطور عاملان اقتصادی در مورد زمان، پول و منابع خود تصمیم‌گیری می‌کنند. با هم گفت وگويي با كاهنمن درخصوص وجود ناسازگاري در تصميم‌گيري‌ها را مي‌خوانيم.
در تحقیقات کلاسیک شما پیرامون وجود ناسازگاری در تصمیم‌گیری انسان‌ها، چنین به نظر می‌رسد که تمرکز شما، بر موضوع انتخاب غیرعقلایی انسان‌ها است حتی وقتی که اطلاعات خوبی نسبت به مسائل گوناگون دارند؟
وقتی شما اندیشه‌ها و یافته‌های گذشته را تفسیر می‌کنید باید توجه داشته باشید که این مباحث در چه زمینه ای مطرح می‌شد. درآن دوران یعنی دهه هفتاد، غیرعقلانی بودن، معادل احساساتی بودن تعریف می‌شد. در عین حال روشن بود که انسان‌ها آشکارا استدلال می‌کنند: برای ما مشخص بود که انسان‌ها بالاخره برای گشودن راه خود از میان مسائل حساب کتاب انجام می‌دهند. اما آنچه که برای ما خیلی جالب و مهم بود این بود که چه چیزهایی در یک لحظه به ذهن انسان وارد می‌شود. این دغدغه ما را به سمت تئوری دو سیستم رهنمون شد.
می‌شود تئوری دو سیستم را تشریح کنید؟
بسیاری از ما که روی این مساله کار می‌کردیم به این نتیجه رسیدیم که عملا دو سیستم فکر کردن در انسان وجود دارد که ویژگی‌های جداگانه‌ای دارند. می‌توان به این دو سیستم اسامی‌شهود و قدرت استدلال اطلاق کرد. البته برخی آن را سیستم يك و سیستم 2 نامگذاری کردند. بعضی فکرها به خودی خود به ذهن وارد می‌شوند، در اغلب اوقات بسیاری فکرها از این نوع هستند. اینها سیستم يك هستند. این به معنی آن نیست که انگار همه چیز به صورت خودکار و اتوماتیک انجام می‌شود بلکه به معنی آنست که ما به جهان به طور ناخودآگاه واکنش نشان می‌دهیم و در مورد آن کنترل نداریم. عملیات سیستم يك خیلی سریع، بدون زحمت و همراه با کارهای دیگر و غالبا همراه با احساسات است. این امور از طریق عادت انجام می‌شوند لذا اصلاح یا کنترل آنها بسیار دشوار است. سیستم دیگر سیستم شماره 2 است که همان قدرت استدلال کردن است. این سیستم عامدانه و هشیارانه عمل می‌کند. فرآیند آن کندتر است و باید به‌ترتیب انجام شود، نیازمند تلاش است و عامدانه کنترل می‌گردد اما از برخی قواعد پیروی می‌کند. تفاوت در میزان تلاشی که برای یک فرآیند ذهنی صرف می‌شود شاخصی خوبی است که نشان می‌دهد آیا به آن فرآیند باید سیستم يك را اطلاق کرد یا سیستم 2 را.
چطور شد که شما تحقیق در مورد این دو سیستم را آغاز کردید؟
در اولین مقاله‌ای که به اتفاق تورسکی نوشتم، به این مساله پرداختیم که استادان آمار وقتی غیررسمی‌فکر می‌کنند، به لحاظ آماری چگونه عمل می‌کنند. آنچه یافتیم را قانون اعداد کوچک نام‌گذاری کردیم. این تعبیر برای اشاره به این مساله وضع شد که چگونه انسان‌ها میزان مشابهت توزیع احتمالی در یک گروه کوچک به توزیع احتمالی در کل جامعه را بزرگ‌نمایی می‌کنند. همچنین دریافتیم که انسان‌ها حتی استادان آمار برای حدس زدن نتایج احتمالی از قواعدی که فرا گرفته‌اند استفاده نمی‌کنند.
یعنی حتی آماردان‌های خوب، می‌توانند آماردان‌های ضعیفی باشند؟
دقیقا وقتی آنها کاملا در سیستم 2 عمل نمی‌کنند، برای پاسخگویی به سوالات ساده‌ای که به آنها می‌دادیم به قوه شهود خود اتکا می‌کردند. ما انتظار داشتیم که وقتی مسائل اهمیت زیادی بیابند، آنها استدلال و محاسبه را جایگزین شهود خود کنند. نتیجه تکان‌دهنده ای که به آن رسیدیم این بود که حتی کسانی که با (اصول و مبانی آمار و منطق) آشناتر بودند همان اشتباه‌هايی را مرتکب می‌شدند که افراد عادی انجام می‌دادند.
آیا در طی دورانی که شما روی مساله ریسک کار کرده‌اید، درکتان از مقوله ریسک و معنی آن ارتقا یافته است؟
سابقا درک ریسک و واکنش به آن امری احساسی تلقی می‌شد.
نه تنها امری احساسی تلقی می‌شد بلکه به دلیل چنین تصوری نادیده گرفته می‌شد.
بله دقیقا همینطور است. نوآوری ما این بود که نشان دادیم دسته‌ای از ریسک‌ها وجود دارند که ناشی از خطاها و توهم‌های شناختی هستند. این حرف امر بدیعی بود و بسیاری را به وجد آورد. اما این تنها بخشی از داستان بود. البته نگاه دیگری هم به مساله وجود دارد که اتفاقا این رویکرد فراگیر است. مقاله‌ای هست که من خیلی آن را دوست دارم. عنوان مقاله همه حرف را می‌زند. عنوان این است :«ریسک به مثابه احساس». ایده آن این است که اولین چیزی که به شما دست می‌دهد‌ترس است و به واسطه این‌ترسیدن احساس ریسک می‌کنید. لذا به مقوله ریسک به عنوان امری که کمتر شناختی (و بیشتر احساسی بود) نگاه می‌شد.
بنابراین این مقوله کلی احساسات نیست که در تصمیم‌گیری دخالت می‌کند بلکه صرفا یک احساس و آن هم‌ترس است که در ادراک ریسک وارد می‌شود و فرآیند تصمیم‌گیری را دچار خطا می‌کند؟
آنچه عملا در اثر‌ترس رخ می‌دهد آنست که احتمالات بی اهمیت می‌شود. مثلا اگر من وجود خطری برای فرزند شما را بیان کنم هر چقدر هم که احتمال وقوع آن کم باشد، برای شما فکر دیگری کردن دشوار می‌شود (و دچار تشویش می‌شوید).
این مساله مشابه داستان لورنز در قضیه بنزین است. پدیده‌ترس اثر خود را بر روی تصمیم‌گیری می‌گذارد.
احساسات غالب می‌شود. غلبه احساسات به واسطه امکان‌پذیر شدن (یک خطر) ممکن می‌شود نه بواسطه احتمال آن. هر چه یک پدیده احساس برانگیزتر باشد، انسان‌ها کمتر عقلایی فکر می‌کنند. لذا یک شکاف بزرگ وجود دارد.
یعنی شما می‌گويید بدترین حالت بر نحوه ارزیابی احتمالی افراد سایه می‌افکند؟
ما می‌گويیم که انسان‌ها احتمالات کم را زیاده تخمین می‌زنند. اثر بدترین حالت به لحاظ احساسی در پشت کل ماجرا باقی هست.
به همین دلیل حتی خبرگان هم دچار اشتباه می‌شوند. اما خبرگان و کارشناسان یک سازمان در خلا و جدا از دیگران تصمیم نمی‌گیرند. آنها تصمیماتشان را در جلسات، گردهمایی‌ها و کمیته‌ها اتخاذ می‌کنند. آیا مشابه همان سیستم يك و 2 که در سطح فردی مطرح بود در سطح گروهی هم دیده می‌شود؟
در مورد اینکه گروه‌ها در چه شرایطی بهتر کار می‌کنند دانش زیادی در اختیار داریم. اگر قرار باشد که جواب درست از میان خیل جوابها شناسایی شود، عملکرد گروهی بهتر از عملکرد فردی است. اما وقتی که همه افراد گروه دچار یک نوع سوگیری خاص هستند، عملکرد فردی بهتر از عملکرد گروهی است چرا که گروه‌ها در مقایسه با افراد افراطی‌تر عمل می‌کنند.
به عبارتی یک بازخورد تشدیدکننده است. در گروه‌ها حالت‌های افراطی تشدید می‌شود.
در گروه‌ها امکان قطبی شدن وجود دارد. در بسیاری از مواقع پدیده‌های ریسک‌پذیری وجود دارد که موجب حرکت به سمت ریسک می‌شود. یعنی گروه‌ها بیش از تک تک افراد پذیرای ریسک مي‌شود.
چرا چنین اتفاقی می‌افتد؟
یکی از سوگیری‌های جدی در تصمیم‌گیریهای ریسکی خوش‌بینی است. خوش‌بینی از دلایلی است که موجب قبول ریسک زیاد مي‌شود. گروه‌ها معمولا زیادی خوش‌بین هستند. علاوه بر آن‌تردیدها توسط گروه‌ها سرکوب می‌شود. تصور کنید که کاخ سفید می‌خواهد در مورد عراق تصمیم بگیرد. به راحتی می‌توان تصور کرد که یکی از مسئولین اجرایی کاخ سفید با خود چنین بیاندیشد: «واقعا وحشتناک خواهد بود». به سادگی می‌توان تصور کرد که فرد دیگری بخواهد دیدگاه او را سرکوب کند. همیشه تمایل و گرایش به سمت حمایت از گروه وجود دارد. اینها عواملی هستند که موجب شکل گیری وضعیتی می‌شوند که اصطلاحا تفکر گروهی خوانده می‌شود.
در مورد تصمیمات مربوط به سرمایه‌گذاری مالی و تخصیص دارایی‌ها چطور؟ این حرف‌ها به من چنین القا می‌کند که در امور مالی تصمیم‌گیری فردی می‌تواند بهتر از تصمیم‌گیریهای جمعی نظیر آنچه توسط هیات‌های مدیره سرمایه‌گذاری انجام می‌شود باشد.
نه، نه، آنها دینامیک‌های یکسانی ندارند. وقتی به بازار و کمیته‌های سرمایه‌گذاری نظر می‌کنید، در واقع پویایی افرادی که رقیب هم هستند را مشاهده می‌کنید. ما واقعا باید این موارد را از هم تفکیک کنیم.
اما من به کمیته‌های مدیریت، هیات‌های ژوری و کمیته‌های سرمایه‌گذاری نگاه می‌کنم. در همه آنها شواهد وزن دهی شده و ریسک‌ها ارزیابی می‌شوند. به نظر مشابهت آنها بیش از تفاوتشان باشد.
من روانشناس هستم. ما از سطح فردی شروع می‌کنیم و سوگیری‌ها را در سطح فردی شناسایی می‌کنیم. سپس رو به گروه می‌کنیم و می‌بینیم که در سطح گروهی چه اتفاقی می‌افتد. ساختار گروه چطور است؟ انگیزه‌ها چیست؟ افراد در قبال یکدیگر چه رفتاري اتخاذ می‌کنند که ریسک را تقلیل داده یا تشدید می‌کند؟ سپس امور بازاری مطرح است که افراد در قبال هم واکنش نشان می‌دهند.
آنچه را که شما تشریح می‌کنید در واقع صحنه ماجرایی است که در آن افراد گروه در مورد ریسک یا پاداش آن به اجماع یا دست كم به نوعی توافق می‌رسند.
درست است. اما به یاد داشته باش که انگیزه‌های داخلی که موجب می‌شود درک افراد گروه از ریسک و بازده آن متفاوت از ریسک و بازده واقعی شود در بیرون از گروه وجود ندارد. این انگیزه‌ها می‌تواند ادراک ریسک را کاملا مخدوش کند.
آیا به نظر شما پیامدهای منفی ناشی از تصمیم‌گیری جمعی بدتر از کارکردهای منفی سیستم شناختی در سطح فردی است؟
کاملا بستگی به نوع تصمیم، افراد و گروه دارد. اما قویا به این امر اعتقاد دارم که هم فرد و هم گروه نیازمند مکانیزمی ‌هستند تا بر اساس آن به بررسی این مساله بپردازند که تصمیم آنها چگونه اتخاذ می‌شود. این مساله خصوصا برای سازمان‌هایی که باید در زمانهای کم تصمیمات زیادی بگیرند اهمیت ویژه ای پیدا می‌کند.
در مورد این مباحث شما چقدر با فعالان عرصه بازار و تجارت سروکار داشته‌اید؟ آیا تاكنون به یک مدیر ارشد عرصه تجارت برخورده‌اید که به شما بگویید فلانی ما دائما با مقوله ارزیابی ریسک سروکار داریم. آیا تو می‌توانی ما را راهنمايي كني تا چگونه هم در سطح فردی و هم در سطح گروهی ارزیابی درست‌تری از ریسک داشته باشیم؟ آیا امکان درست کردن چک لیست برای شناسایی سوگیری‌ها و مسائلی از این دست وجود دارد؟
من از هر دو پدیده کنجکاوی و در عین حال مقاومت که با آن دائما روبرو می‌شوم تحت تاثیر قرار می‌گیرم. برای من این واقعیت تکان‌دهنده است که وقتی در صحبت با بسیاری از فعالان اقتصادی در می‌یابم که سازمان آنها تصمیمات زیادی می‌گیرد اما هیچ سوابقی را از آن نگه نمی‌دارد. آنها تلاش نمی‌کنند که از اشتباه‌هاي خود درس بگیرند. معمولا حاضر نیستند که برای شناخت اشتباه‌هاي گذشته اندکی سرمایه‌گذاری کنند. البته این امر خیلی اتفاقی نیست. نمی‌خواهند که یاد بگیرند.
در عین حال کنجکاوی زیادی در این زمینه وجود دارد. از من برای سخنرانی زیاد دعوت می‌شود. اما وقتي اين ايده را براي آنها مطرح مي‌كنم که کسانی را به این کار بگمارند که آمار تصمیم‌ها را نگه دارند تا پس از چند سال بتوان سوگیری‌ها را شناسایی کرد، خطاها و پیش‌بینی‌های غلط را تشخیص داد و عوامل گمراه‌کننده را پیدا کرد تا فرآیند تصمیم‌گیری بهتر شود، زیر بار نمی‌روند.
آیا آنها از توجه به فرآیند ذهنی خود بیزارند یا اصلا ریسک گریزند؟ شما روانشناس هستید و می‌گویید که واحد تحلیل شما افراد هستند. پس چرا این افراد مایل به دانستن این مسائل نیستند؟ در حالیکه انسان‌ها به آینه نگاه می‌کنند (تا خود را ورانداز کنند)؟
اما همین آدم‌ها وقتی تصمیم می‌گیرند سوابق تصمیمات یا پیش‌بینی‌های خود را نگه نمی‌دارند. برای من خیلی عجیب است که انسان‌ها به ندرت ذهنیت خود را عوض می‌کنند. اولا در برخی مواقع که ما ذهنیت خود را تغییر می‌دهیم از این تغییر آگاه نیستیم. اغلب افراد وقتی ذهنیت خود را تغییر می‌دهند، ایده قبلی خود را به نوعی بازسازی می‌کنند تا به این تصور برسند که از اول هم همانگونه فکر می‌کردند. انسان‌ها معمولا میزان تغییر تفکرات خود را کمتر از مقدار واقعی ارزیابی می‌کنند. مضاف برآن وقتی که انسان‌ها به امری‌ترغیب شوند، فکر می‌کنند که همیشه به همان صورت فکر می‌کرده‌اند. در این زمینه تحقیقات خوبی انجام شده است.
ما تا همین اواخر در یکی از بزرگترین حباب‌های تاریخ {بورس}زندگی می‌کردیم. کسانی را می‌شناسیم که می‌گویند «ما درشرکت‌های کامپیوتری و مخابراتی زمانی سرمایه‌گذاری کردیم که در بالاترین قیمت قرار داشتند. من هنگام تصمیم‌گیری برای این سرمایه‌گذاری چگونه فکر می‌کردم؟»
اوه بله بسیاری از افراد می‌پذیرند که اشتباه کرده‌اند. اما این به معنی آن نیست که آنها ذهنیت خود را عوض کرده باشند. این به معنی آن نیست که آنها بتوانند از اشتباه‌ها پرهیز کنند.
به عبارت دیگر شما بر اساس تحقیقاتی که در مورد افراد و گروه‌ها انجام داده‌اید معتقدید که این رکود ایجاد شده در بازار سهام موجب نمی‌شود تا افراد در نحوه نگرش خود به ریسک تجدیدنظر کنند؟
در بلند مدت اثر آن مثل اثر سوختگی توسط شعله است. در سطح احساسات فردی آثاري خواهد گذارد که تنها مدتی دوام خواهد داشت.
اما ذهنیت آنها عوض نشده به همین دلیل می‌گویید که در سطح احساسات است؟ این همان سیستم يك است؟
به نظر من کل این حرف‌ها و اظهارنظرها مبتنی بر احساسات است.
آیا می‌خواهیم به این دیدگاه فرویدی یعنی تخریب خود استناد کنیم تا بتوانیم این پدیده را توضیح دهیم که چرا افراد به جای استفاده از مهارت آماری خود از شهود پرخطای خود استفاده می‌کنند؟
نه خدا این نگاه را ممنوع کرده است.
در مورد روانشناسی تکامل‌گرا چطور؟ شاید علت خطاهای آدمی‌این باشد که انسان‌ها به این شکل تکامل یافته باشند که خطاهای شناختی مرتکب شوند مثلا از اعداد کوچک استنتاج کنند؟
برای هر چیز می‌توان توجیه تکاملی عرضه کرد. اما سوال این است که آیا این سوگیری‌ها دارای کارکرد است؟ این نگاه متفاوت از نگاه تکاملی است. در برخی شرایط این سوگیری‌ها کارکرد منفی دارد اما عموما غیرقابل اجتناب هستند. در عین حال مقوله ادراک نیز مطرح است که با شهود مربوط است. تکامل ادراک متفاوت از تکامل شهود و یا سیستم شناختی است.
به نظر می‌رسد که ما داریم تصمیم‌گیری را به سه سیستم تقسیم می‌کنیم. یک بعد احساسی هست. همچنین سیستم محاسبات عقلایی وجود دارد. علاوه بر آن سیستم ادراکی نیز مطرح است.
بله من به سه سیستم فکر می‌کنم. در چشم‌انداز اخیرم نسبت به موضوع، سوالی که مطرح می‌کنم این است که چه چیز باعث می‌شود برخی فکرها به ذهن وارد شوند؟ و چرا برخی فکرها راحت‌تر از بقیه وارد ذهن می‌شود؟ اندیشیدن به برخی مسائل واقعا نیازمند تلاشی جدی است اما برخی دیگر بدون اینکه بخواهی به ذهن وارد می‌شوند.
وقتی که شما تحقیقات خود را در مورد روانشناسی تصمیم‌گیری شروع کردید، در حوزه مدیریت این مساله دنبال می‌شد که فرآیند تصمیم‌گیری تا جای ممکن عقلایی شود.
در مدل عقلایی فرض بر این است که خواسته‌ها و اعتقادات تعیین شده هستند. در سی سال گذشته ما جدا به مدل عقلایی اعتقاد داشتیم اما امروزه باید پذیرفت که چندان موفق نبود.
آیا تحقیقات شما به انقراض مدل عقلایی کمک نکرد؟ مفهوم اصلی کارهای شما تمرکز بر تنش میان سیستم فکری1 و سیستم فکری 2 است. این تنش مانع از آن می‌شود که سیستم فکری دو یعنی عقلایی فکر کردن غالب شود.
این حرف کاملا درست نیست. تحقیقات ما ادعا نمی‌کند که انسان‌ها نمی‌توانند عقلایی باشند یا عقلایی نخواهند بود. تحقیقات ما می‌گوید حتی کسانیکه آموزش می‌بینند تا تفکر سیستم 2 را به کار گیرند در عمل اینکار را انجام نمی‌دهند با اینکه می‌دانند باید چنین بکنند.
«هوارد رعیفا» پدر مکتب تحلیل تصمیم رسمی، در پنجاهمین شماره نشریه تحقیق عملیات حرف‌های اصلی خود را پس گرفته است. او به این بحث پرداخته که تحلیل تصمیم آنقدرها که تصور می‌کرد آثاري جدی بر تفکر مدیریتی نداشته است.
به نظر من کاملا روشن است که چه اتفاقی افتاده است در حالیکه در آن زمان این مساله روشن نبود.
آیا این به معنی کنار گذاشتن همه مباحث مربوط به تحلیل تصمیم از جمله درخت تصمیم و مسائلی از این دست که دانشجویان رشته مدیریت می‌خوانند است؟
این به معنی آن نیست که شما نباید تحلیل تصمیم انجام دهید. این به معنی آنست که تحلیل تصمیم نمی‌تواند دنیا را کنترل کند زیرا تصمیم‌گیران نمی‌خواهند عملیات فکری را به دیگران واگذار کنند. به هر حال اصولا در تحلیل تصمیم کسی هست که احتمالات را تولید می‌کند و تصمیم‌گیران به روابط بده بستان نظر می‌کنند و در مورد نسبت دادن مقدار مطلوبیت‌ها تصمیم می‌گیرند. علاوه بر آن تصمیم‌گیران کارکردهای مدیریتی هم دارند چرا که می‌خواهند بدانند همه چیز درست انجام شده است. اما دقیقا خلاف این مساله رخ می‌دهد. تصمیم‌گیران تحلیل تصمیم را دوست ندارند چرا که این تکنیک فرض می‌کند که تصمیم‌گیری یعنی انتخاب بین دو قمار است.
تعبیر انتخاب بین دو قمار تعبیر جالبی است. کدام مهمتر است، تحت تاثیر قراردادن انتخاب میان دو قمار یا انجام انتخاب میان دو قمار؟
به نظر من در عرصه تجارت و همه جای دیگر تصمیم‌گیران همه استعارات را کنار می‌گذارند. مدیران به خود به چشم کاپیتان کشتی‌هایی نگاه می‌کنند که در طوفان افتاده است. ریسک همان خطر است و آنها با آن به شکلی کنترل شده مبارزه می‌کنند. این ایده که شما قمار می‌کنید به معنی آنست که پذیرفته‌اید مقداری از کنترل خود بر اوضاع را از دست داده‌اید. پذیرش این واقعیت برای تصمیم‌گیران چندش آور است و آن را رد می‌کنند. به همین دلیل نیز تحلیل تصمیم را به کنار می‌زنند.
به جای آن باید چه کار کرد؟
به همین دلیل باید به چند سیستم فکر کرد. به اشکال مختلف می‌توان در مورد یک مساله اندیشید که برخی بهتر از دیگری است. اما قبول می‌کنم که نسبت به گذشته کمتر خوش‌بین هستم.
چرا؟
چون فکر می‌کنم سیستم يك چندان آموزش پذیر نباشد. و سیستم 2 کند و طاقت فرسا است و کمتر از آنچه فکر می‌کردم قابل کنترل است.
شما انتظار دارید که مدیران و تصمیم‌گیرانی که بر زندگی و مال دیگران تاثیرگذارند چه چیزهایی از کار شما بدانند؟
اگر یک آرزو داشته باشم، آن این است که سازمان‌ها بخشی از تلاش خود را مصروف آن کنند که فرآیندهای تصمیم‌گیری خود را مطالعه نمایند و خطاهای خود را بشناسند و سوابق را چنان حفظ کنند که بتوانند از اشتباه‌هاي درس بگیرند. به نظرم چنین چیزی در در حال حاضر انجام نمی‌شود. عوامل زیادی را می‌بینم که مانع تحقق این امر می‌شود. لذا اگر یک آرزو داشته باشم، آن همین است.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 26 اردیبهشت1386ساعت 8:52  توسط علی شیروانی  | 

Mon May 14, 2007 8:22PM EDT

WASHINGTON (Reuters) - Inspectors for the International Atomic Energy Agency have concluded that Iran is starting to enrich uranium on a much larger scale after solving key technical problems in that process, The New York Times reported on Monday.

At a short-notice inspection of Iran's operations in its main nuclear facility at Natanz on Sunday, inspectors found that Iranian engineers already were using about 1,300 centrifuges and producing fuel suitable for nuclear reactors, the newspaper said on its Web site, citing diplomats and nuclear experts in Vienna.

The major powers have accused Iran of pursuing a nuclear program to develop weapons but Tehran insists it only wants to produce electrical energy.

In a story from Vienna, where the IAEA is headquartered, the newspaper said until recently Iranian engineers had been having problems keeping centrifuges spinning at the rate needed to make nuclear fuel.

"We believe they pretty much have the knowledge about how to enrich," the newspaper quoted Mohamed ElBaradei, IAEA director general, as saying. "From now on, it is simply a question of perfecting that knowledge. People will not like to hear it, but that's a fact."

The material produced so far would have to be enriched further before it could be turned into bomb-grade material, the Times said, and it is uncertain whether Iran has the technology to produce a weapon small enough to fit on its missiles.

In Washington, a senior U.S. official told Reuters, "The clock is ticking in some ways. I just don't know how much time is left. It's one thing to be able to enrich at a level high enough for a nuclear weapon, but then you also have to make sure you get the significant quantity, meaning enough for an explosion, and then be able to fit that into a device and onto a deliverable vehicle."

'NO INCENTIVE'

"We're not familiar with any new assessment or findings by the IAEA," a State Department spokesman told Reuters. "It's no secret, however, that Iran continues efforts to develop its nuclear program. That's why the international community has insisted on suspension before any negotiations can begin, otherwise Iran has no incentive to bargain in good faith."  Continued...

+ نوشته شده در  سه شنبه 25 اردیبهشت1386ساعت 9:42  توسط علی شیروانی  | 

Fri May 11, 2007 4:04PM EDT
WASHINGTON (Reuters) - A former aide to U.S. Attorney General Alberto Gonzales received immunity from prosecution on Friday to testify in a congressional probe into the firing last year of federal prosecutors.

Lawyers for Monica Goodling, who had served as the Justice Department's liaison to the White House, said she would appear before the U.S. House of Representatives Judiciary Committee.

"Monica Goodling is a critical witness," said Committee Chairman John Conyers, a Michigan Democrat. "We look forward to hearing her testimony as promptly as possible."

A hearing date was not immediately set.

Reuters Pictures

Photo

Editors Choice: Best pictures
from the last 24 hours.
View Slideshow

Gonzales has told Congress that the firing of eight of the 93 U.S. attorneys last year was justified, but mishandled. He has rejected claims that some may have been ousted to influence politically charged investigations.

Goodling resigned earlier this year after Congress began looking into dismissals, and invoked her right against self-incrimination in refusing to testify.

The Judiciary Committee voted last month to seek immunity for Goodling, and the chief judge for the U.S. District Court for the District of Columbia signed an order granting it.

Under the order, prosecutors would be barred from using Goodling's testimony to bring a case against her unless she is untruthful.

+ نوشته شده در  یکشنبه 23 اردیبهشت1386ساعت 9:18  توسط علی شیروانی  | 

سليمان حيدر پور
دود حادثه ۱۱سپتامبرفقط به چشم مردمان خاورميانه نرفت ، آفريقايى ها نيز سهمى شايان ازاين بليه سياسى بردند. شايد با نگاه به وقايع خونين سومالى يا انفجارهاى سهمگين الجزيره ودارالبيضاء چنين به نظرآيد كه رهاورد تلخ ۱۱سپتامبربراى آفريقايى هاهمين است كه پاى كشورهاى مظلوم اين خطه را نيز به بازى «جنگ ترور» كشاند وبازيگران جهانى، اينجا را هم به بهانه حضورالقاعده ميدان تاخت وتازجديد آمريكا قرار دادند. اما آفريقايى ها آثار ويرانگر ۱۱سپتامبر را زمانى لمس كردندكه اين واقعه همانند ديوارى، راه آگاهى جهان را ازحقايق قاره سياه سد كرد. آفريقا يكى پس ازديگرى به كام غائله ها وجنگ هاى خونين كشانده شد اما دنياى ارتباطات در ۶سال تمام پس از۱۱سپتامبر ازحال وروز مردمان اين خطه بى خبرماند.
در دهها مراسمى كه همين روزها درگوشه و كنارجهان به ياد فاجعه دارفور برپا شد، هيچ فعال صلح طلبى نبود كه به گناه جهان در«فراموشى آفريقا» اقرارنكند. همه صاحبان رسانه وتريبون از روزنامه نگاران گرفته تا سياستمداران، دراين مدت آفريقاراترك كردندوبا سكوت وبى اعتنايى خود اجازه دادند تا ملت هاى بى پناه دارفور،كنگو،سومالى و... در شعله نزاع هاى سركش قومى و نژادى ازبين بروند.
290034.jpg
شنيدنى ترين بخش قصه فراموشى آفريقا اينجاست كه جنگ هاى خونين اين قاره تلفاتى بس افزونتر ازدو جنگ آمريكا درعراق وافغانستان به بارآورد.شماركشته ها ، مجروحان وآوارگان غائله هاى آفريقا به هيچ رو با بحران هاى خاورميانه قابل مقايسه نيست.آمارواعداد گوياى همه واقعيت هاست.
مجموع تلفات بحران هاى عصر نومحافظه كاران همين است كه در۱۱سپتامبر حدود ۳۰۰۰نفر كشته شدند ودردوجنگ انتقام جويانه پس از آن يعنى عراق وافغانستان ، تاكنون نزديك به نيم ميليون كشته شده اند. اين درحالى است كه دروقايع خونين آفريقاى مركزى فقط تا به امروز بيش از ۴ ميليون نفر به قتل رسيده اند.تفسير ساده اين واقعيت آن است كه خون قربانيان ۱۱سپتامبركه يك هزارم كشته شد گان آفريقاست، رنگين تراز تيره پوستان آفريقا است.
اما اين، همه قصه مرگ خاموش مردمان اين قاره سياه نيست. پس از ۴ سال امروز جهان به ياد آورده كه فاجعه سهمگينى به نام كشتاردارفور وجود داشته است. هنوزكه هنوزاست سازمان ملل ومراجع جهانى به جمعبندى براى حضور دراين بحران نرسيده اند ،نه فقط غربى ها كه هيچ كدام از طرف هاى منطقه اى و
 فرا منطقه اى گامى براى كنترل يا مهاربزرگترين فاجعه نسل كشى تاريخ برنداشته اند.
حال اين رفتارجامعه بين المللى دردافور يا سومالى را با واكنش ها نسبت به ۱۱سپتامبر ياجنگ افغانستان مقايسه كنيدوبسيج جهانى كه آمريكا وشركاى آن درشرق و غرب جهان براى تعقيب مظنونان و متهمان واقعى و احتمالى اين غائله به راه انداخته اند. هنوز بسيارى از پرسش هاى دل آزار درباب غائله هاى خونين دارفوروكنگو وسومالى بى پاسخ مانده اند. اين كه عاملان اين همه كشتار ازكجا تغذيه مى شوند؟ چرا نهاد ها ومراجع جهانى از شوراى امنيت تا اروپا دست جنايتكاران اين خطه وعوامل جنگ رابراى هرگونه نسل كشى بازگذاشته اند؟ فرآيند صلح وامنيت براى چه شامل مردمان زيرستم وسركوب آفريقا نمى شود؟
* جنگ هاى مدرن خاستگاه مدرن ترى دارند
تاكنون جنگ هاى آفريقا با الگو هاى تئورى جامعه شناسى جنگ تحليل شده است. دراين مدل تحليلى، ريشه هاو ساختار يك نزاع برپايه زمينه ها و رسوبات اختلاف هاى قومى وتاريخى اقوام وطوايف آن منطقه ارزيابى مى شود ودرجمع بندى نهايى گفته مى شود كه ملغمه اى ازتعصبات وبرترى جويى نژادى با فرهنگ خشونت ، سوخت اين جنگ ها را فراهم مى كند.
اين دسته بندى هاو سبك تحليلى شايد براى حل معماى جنگ هاى گذشته آفريقا كارگشا بود. يعنى وقتى كه جهان و ۵ قاره آن همانند جزايردور از هم به سرمى برد، اما براى جنگ هايى كه در عصر ارتباطات وبا مدرن ترين تاكتيك ها وتكنيك ها انجام مى گيرد نمى توان اين تحليل تكرارى رابه كارگرفت.
آفريقاى قرن ۲۱ با انواع تازه اى از جنگ ها دست به گريبان است نه تنها ابزار هاى اين جنگ ها تغييركرده اند كه بازيگران جديد درآن حضوردارند. گروه هاى جنگجو وجناح هاى درگير پيش از آن كه به نمايندگى ازقبيله خويش و در دفاع ازمنافع طايفه خاص دست به سلاح ببرند به نمايندگى از يكى از كانون ها ومراكز قدرت سياسى واقتصادى جهان به جنگ مى روند.
مدت هاست كه جغرافيا وماهيت نزاع آفريقا عوض شده است و كمترناظرسياسى دراين خطه حاضراست برنزاع هاى دامن گستراين قاره نام نزاع قومى يا محلى را اطلاق كند. گرچه بردروازه ورودى اين جنگ ها تابلوى يكى از گروه هاوقبايل كنگو، سومالى يا دارفورنصب است اما كمى آن سوى جبهه پايگاه نظامى چند دولت وارتش متحد كشورها وشركت هاى بين المللى مستقراست.
درك معادله چندمتغيرى جنگ هاى تازه آفريقا چندان دشوار نيست،به مقر وميادين وقوع اين جنگ هانگاه كنيد، قريب به اتفاق اين نزاع ها دركنار معادن غنى اقتصادى جهان جريان دارد. معادنى كه سال هاست امتياز انحصار و استخراج آن را چند شركت پرآوازه اروپايى وآمريكايى دردست دارد.
درظاهرهيچ نشانى ازاين كمپانى هاى چندمليتى درخبر هاوگزارش جنگ درميان نيست اما ژنرال ها وفرماندهان نبردهركدام پاسپورت يكى ازدولت هاو شماره حساب ويژه دربانك هاى اروپا وآمريكا دارند، آنها به انواع مواهب وعطاياى اين كمپانى ها پشت گرم هستند. با بهترين هواپيماها ولوكس ترين ماشين ها تردد مى كنند وبستگانشان دريكى از شهر هاى انگليس، فرانسه يا آلمان اقامت دارند.
سرزمين هايى كه با مجاهدت مردان محبوب آفريقا ازيوغ استعماركهن نجات يافتند اكنون با نفوذ نامحسوس بازو هاى اقتصادى وتكنولوژيك غرب دردام نوع پيچيده ترى از وابستگى گرفتارآمده اند.
سرزمين هاى آفريقاى عصر جديد اغلب داراى دولت وارتش وپرچم شده اند. آنها همگى درسازمان ملل داراى كرسى ودرمجامع جهانى داراى حق رأى هستنداما ازبديهى ترين اصول واركان استقلال كه حق مالكيت بردارايى وثروت خويش است بى نصيب مانده اند. ملت هاودولت هاى اين قاره بر روى درياى بيكرانى از ثروت وذخاير گرانبهاى جهان آرميده انداما همه اين منابع از نقطه استخراج تا تعيين نرخ وبازاريابى وفروش درقبضه شركت هاى چندمليتى است . آنها نه تكنولوژى ساخت وبهره بردارى دردست دارند ونه قدرت چانه زنى وحق تصميم گيرى درباره اين دارايى ها را.
تفاوت گذشته استثمار با حال در اين است كه در گذشته تمامى استثمارگرانى كه مى خواستند اقدام به تصرف مناطقى از آفريقا بكنند، از يك كشور اروپايى بودند و به همين دليل هر بخشى از آفريقا در دست يك كشور اروپايى بود و در اين راه، براى تسلط يك كشور اروپايى بر مستعمرات سايرين، با ديگر كشورها وارد جنگ هم مى شدند. مثلاً پرتغالى ها، هلندى ها، انگليسى ها، فرانسوى ها و آلمانى ها به طور جداگانه، بخش هايى از آفريقا را به تصرف خود درآورده و سپس آن بخش ضميمه كشور استثمارگر فاتح مى شد. اما روش استثمار در حال حاضر پيچيده و در هم تنيده است و مليت واحدى در كار نيست. اين روش كه در قالب شركت هاى چند مليتى وارد صحنه شده است، هم منابع غرب را تأمين مى كند و هم نام كشور خاصى در ميان نيست تا متهم به جنايت جنگى و يا نقض حقوق بشر و نسل كشى شود.
هيچ شهر ياناحيه اى را درآفريقا نمى بينيد كه زيراشغال قدرتى اروپايى باشد اما همه آثارنفوذ فرانسوى ها ،پرتغالى ها وانگليسى ها درزبان ولهجه وسياست داخلى وخارجى دولت هاى اين منطقه باقى است . روش استعمار كلاسيك مستقيم پرتغالى ها، هلندى ها، انگليسى ها، فرانسوى ها و آلمانى ها در حال حاضربه اعمال نفوذ پيچيده وغيرمستقيم بدل شده است. پديده جنگ هاى طولانى ولجام گسيخته اى كه امروز مركز وشمال آفريقا رادرنورديده است يك ماهيت واحد وتغييرناپذير دارند وآن تلاش بى امان بازيگران اقتصادى براى تصاحب منابع كلان ثروتى كه زيرخاك قاره سياه نهفته است. مصداق ها ومثال هاى اين ماجرا بى اندازه است دراين فقط به نمونه هاى شاخص ازرابطه جنگ هاى ويرانگراين سرزمين با رقابت گسترده كمپانى هاى چندمليتى بسنده مى كنيم آن هم درسرزمين جنگ زده كنگو،جايى كه يك كمپانى چندمليتى زير نام يك كشور بيش از ۶۰۰شركت تابعه دارد، اما هيچ يك از مديران عاليرتبه آن آفريقايى نبوده و جملگى از انگليس هستند. تمام عملكردمافيايى آن از چشم مردم سياه پوست،ديده مى شود بى آنكه ردپايى ازسهامداران وصاحبان مغرب نشين آن درميان باشد.
* تراژدى زئير
در ميان ملت هايى كه تقدير آنها با جنگ و كشتار رقم خورده است ملتى كه فقط به صرف داشتن مواهب خدادادى به سخت ترين عقوبت دنياى سياست گرفتار شده است، زئير يا همان كنگو امروز يك نمونه بى همتا است. كشورى كه ثروت و سياست در آن رابطه اى بس پيچيده و بى رحمانه دارد. خاك زرخيز اين سرزمين همه جست وجوگران سود و صاحبان سرمايه را از اقصى نقاط اروپا و آمريكا به سوى خود كشانده است اين سرزمينى كه نام آن در ذهن ما فقط كودتا و جنگ را تداعى مى كند با علامتى درشت در نقشه اى كه بر اتاق تمام مديران كمپانى هاى غرب نصب است نشانه گذارى شده است. از زمانى كه پادشاه بلژيك در دهه ۱۸۷۰ براى نخستين بار به اين نتيجه رسيد كه كنگو پايگاه مناسبى براى رؤياهاى اقتصادى او است، سياست غرب در هجوم به منابع طبيعى و حقوق مردم اين منطقه كليد خورد و مؤلفان تاريخ اقتصادى غرب بر آن پايتخت معادن جهان نام نهاده اند گويى طبيعت و خلقت اين سرزمين را با گنج سرشته اند . از هر معدن شناخته شده جهان نمونه اى ناب را مى توان در اين نقطه آفريقا يافت: آلومينيوم، كادميوم، سنگ قلع، زغال سنگ، كوبالت (۴۰ درصد ذخاير جهانى)، مس (۱۰ درصد ذخاير جهانى)، كولتان (۸۰ درصد ذخاير جهانى)، الماس، گاز، طلا، سنگ آهن، سرب، منگنز، نفت، نقره، اورانيوم، روى و الوار از مهم ترين منابع نهفته در بستر خاك و پوشيده در ميان جنگل هاى انبوه اين سرزمين است.
در پايان دهه ،۸۰ كنگو پنجمين توليدكننده مس، بزرگ ترين توليد كننده كوبالت و دومين توليدكننده طلاى جهان بود. اكنون مى توان جغرافياى استقرار شركت هاى چندمليتى را با نقشه معادن بى شمار اين سرزمين رديابى كرد.
* مافياى تكنولوژى موبايل در پى معادن كولتان
داستان چپاول منابع كنگو و جنگ هايى كه بر سر معادن اين سرزمين رخ داده است، قصه دور و درازى است، اما درميان قطعات اين داستان،فرازى نو وبسيارتازه وجود دارد و آن «جنگ اقتصادى» ورقابتى است كه بر سر معادن كولتان ميان سازندگان گوشى هاى موبايل جريان دارد. ماجراى كولتان وحوادث پيرامون آن، چنان حيرت انگيزاست كه گويى يكى از افسانه هاوداستان هاى خيالى تاريخ به واقعيت پيوسته است.
شرق كنگو مملو از معادن سنگ هاى گران قيمت از جمله طلا، الماس و كولتان است به همين سبب شهر «مانونو» اين كشور براى مدت ۵ سال در جنگ خانمان سوز فرو رفت. درچاله هاى آبى كه در رودخانه هاى اين منطقه قرار دارد به ظاهر چيزى جز لجن ديده نمى شود، اما درون اين چاله ها فلز سياه رنگى موجوداست كه رقابت براى دستيابى و انحصار آن، خونين ترين جنگ آفريقا را رقم زده است.
كولتان يكى از اجزاى تعيين كننده گوشى هاى موبايل است كه در ذخيره باترى و فانتزى كردن آن به كار مى رود. نام صنعتى آن «كلومبو تانتالايت» (۱) و يا تانتاليوم است.اين فلزتيره رنگ و گران قيمت، هموزن طلاست كه بيشتر در رودخانه هاى مناطق شرقى كنگو يافت مى شود. جمع آورى آن نيزبه صورت گروهى به وسيله زنان و كودكان خردسال انجام مى گيرد. كولتان پس از پودرشدن به تانتاليوم تبديل مى شود و سپس در باترى هاى موبايل مورد استفاده قرار مى گيرد. گفته مى شودتنها سه شركت Cabot Inc آمريكا، HC Starck آلمان و Nigncxia چين توانايى و تكنولوژى پودرسازى كولتان را در جهان دارند.
اگرچه اين فلز همزمان با تلفن هاى همراه به بازار آمد اما نقش سياسى آن هنگامى روشن شد كه يك گروه حقيقت ياب براى بررسى دلايل جنگ و خونريزى، از سوى سازمان ملل متحد به جمهورى دموكراتيك كنگو سفر كردونخستين گزارش تكان دهنده خود راانتشار داد.
اما پيش از نقل اين داستان چپاول وسركوب اين يك ياد آورى تاريخى لازم است كه پاى اروپايى ها به اين نقطه براى نخستين بار زير پوشش «شركت بين المللى آفريقا»و با يارى جنايتكار معروف «مورتون» در قرن نوزدهم گشوده شد يعنى زمانى كه پرچم استعمارآن روز آفريقا دركنگوبا پادشاهى لئوپولد برافراشته شد.وبسيارى از سنت هاى غيرانسانى كه بلژيكى ها بنيان نهادند هنوزبه قوت خود باقى است، چنان كه آن روز سران قبايل منطقه در برابر دريافت ورقه هاى فلزى، لباس و چند ماشين پنبه پاك كنى از شركت يادشده، بخش هاى زيادى از زمينهاى خود را در اختيار پادشاه بلژيك گذاشتند. برخلاف دولتمردان فرانسه و انگليس، پادشاه بلژيك علاقه اى به ژئوپلتيك آفريقا نداشت و او فقط به دنبال ثروت بود. او در اين سرزمين با عاج كرگدن تجارت آغاز كرد و نخستين ايستگاه هاى تجارت را با هدايت نظاميان بلژيك در رودخانه كنگو ايجاد كرد. بلژيكى ها براى خاموش كردن اعتراض هاى مردم محلى، تازيانه هايى از پوست كرگدن ساختند، براى حمل و نقل كالاى توليدى و مواد خام، افراد را به كار اجبارى وامى داشتند اهالى روستاهايى كه از اين كار طفره مى رفتند، قتل عام مى شدند به باور بسيارى از تحليلگران، خوى خشونت لجام گسيخته امروز در رواندا، سيرالئون و كنگو از ميراث ارتش بى رحم دوران حاكميت بلژيكى هاست و به قول روزنامه گاردين: «افسران لئوپولد، با اعمال شديدترين نوع آپارتايد، تمدن آفريقا و كنگو را منهدم كردند».
به هرحال امروز نيز شركت هاى چند مليتى از آن جا كه براى دسترسى به اين منابع ناياب از دولت هاى محلى آفريقا به عنوان پل عبور بهره مى گيرند، در كنگو نيز آنها ابزار ارتش رواندا و نيز ارتش كشور هاى همجوار آن را به خدمت مى گيرند .
داستان جديد سركوب ها وكشتارهاى بزرگ و بى رحمانه كنگوو رواندادرست همين جا كليد مى خورد؛ ارتش رواندا به عنوان بازوى تأمين امنيت جويندگان كولتان در سال ۱۹۹۸با هدف سركوب شورشيان رواندايى مستقر در شرق كنگو يعنى همان مركزاصلى كولتان وارد صحنه شد. از آنجايى كه دولت مركزى مقتدرى در كنگو بر سر كار نبود، سركوب شورشيان رواندايى به راحتى انجام شد،و از آن پس مأموريت ارتش رواندا به كنگو تغيير كرد و اشغال معادن كولتان در دستور كار آن قرار گرفت. دولت رواندا با گماردن مديران ارشد و ميانى در دستگا ه هاى اجرايى و نظامى منطقه، توانست شرق اين كشور را كه مملو از معادن سنگ هاى گران قيمت است در اختيار بگيرد.
براساس گزارشى كه سال ۱۹۹۹شوراى امنيت سازمان ملل متحد و عفو بين الملل منتشر كردند، بيش از ۸۰ درصد بودجه نظامى رواندا كه حدود ۳۲۰ ميليون دلار بود از طريق قاچاق كولتان دركنگو تأمين شد با توجه به آن كه حفارى معادن كنگو نيز تحت فرماندهى ارتش در كيگالى انجام مى گيرد و هزاران نفر از فراريان رواندايى به كار اجبارى در اين معادن مشغولند».
پرده ديگر اين داستان در سال ۱۹۹۸به نمايش درآمد وقتى كه شورش برضد كابيلا در شهر توتسى نشين «كيوو» به راه افتادو در عرض چند هفته، شمار زيادى از شهرهاى كنگو را تصرف كرد. اين جنگ گسترده كه انگيزه نهايى آن به چنگ آوردن ثروت معادن كنگو بود به تدريج جنبه منطقه اى يافت در پى آن آنگولا، چاد، ناميبيا، زيمبابوه و كنيا به كمك كابيلا شتافتند. جنگ ميان دو طرف ادامه يافت تا اين كه، شهرها ى زيادى از دست شورشيان به وسيله دولت مركزى خارج شد. اما بخش شرقى كنگو در دست شورشيان «رالى كنگويى ها براى دموكراسى» مورد حمايت اوگاندا و رواندا باقى ماند.
290037.jpg
دراين برهه بوى ثروت كولتان همه قبايل مسلح آفريقا را مست كرد،كاروان شبه نظاميان ازهرسو روانه منطقه زرخيزكولتان شدند. همان زمان كه چريك هاى مورد حمايت رواندا در دوم اوت ،۱۹۹۸ در شهر «گوما» استان «بانيامولنج» كنگو، بر ضد دولت مركزى دست به شورش زدند. گروه چريكى آموزش ديده ديگرى موسوم به «ارسى دى» از «بانيامولنج»، اعلام موجوديت كرد. اين گروه در كوتاه ترين مدت ممكن توانست، معادن «گوما» و شمارى از شهرهاى اين استان را به تصرف درآورد. از سوى ديگر دولت رواندا و متحدين آن يعنى اوگاندا و بروندى، بخش شمالى كنگو را اشغال كردند.
در اين هنگام شوراى امنيت سازمان ملل متحد خواستار عقب نشينى نيروهاى خارجى از كنگو شد و دولت اوگاندا، جداگانه و بدون حضور ديگر شركا، قرارداد صلح ۱۹۹۹را با دولت كابيلا به امضا رساند و اين موجب دو شاخه شدن «شورشيان» نام برده شد.
پس ازاين ارتش رواندا براى سركوب هوتوهاى آدمكش، وارد خاك كنگوشد. در گزارش گروه حقيقت ياب سازمان ملل متحد، نامه يك مقام ارشد رواندايى رو شده است كه در آن به ارتش رواندا به تبانى با گروه هاى خونريزهوتوهاى رواندا، و «مى مى»، توصيه شده است.
سازمان ملل متحد در گزارش گروه حقيقت ياب اعلام كردكه ژنرال «جيمز»، فرمانده رواندايى در شرق كنگو از سران سودجوى كولتان بوده است.اعلام شد سربازان اين ژنرال، معادن كنگو را غارت مى كنند و حتى براى اين كار هوتوهاى محكوم به جرم نسل كشى در رواندا را براى استخراج كولتان به منطقه منتقل مى كنند. و جالب ترين جمله اين بود كه اعلام شد ژنرال يادشده كه استراتژى دسترسى به معادن كولتان را پى مى گرفت، داشتن هرگونه اطلاعات در باره كولتان، طلا و الماس را انكار كرده است واين در حالى بودكه همه صادرات كولتان از منطقه شرق كنگو- در كنترل اين ژنرال- به كيگالى پايتخت رواندا منتقل و از آن جا به اروپا و آمريكا ترانزيت مى شد.
ازعجايب قصه امروزكنگو وكولتان اين است كه هم اكنون بخش زيادى از معادن كولتان در كنترل شورشيان «مى مى» است، گروهى كه درعين خشونت گرايى داراى عقايد ترسناكى است آنها معتقدند كه وجودشان نامرئى است و در جنگ و برخورد با دشمن از غيب كمك مى گيرند. اما هنگامى كه خبرنگار يك سازمان وابسته به حقوق بشرى سازمان ملل از رهبر اين گروه در سال ۲۰۰۳پرسيد كه بحث نامرئى بودن و قدرت جادويى شورشيان در چيست؟ پاسخ داد كه «ما كمونيست نيستم و مسيحى هستيم و مسائلى از قبيل جادو بخشى از مسائل داخلى ماست و نمى توانيم مسائل مقدس را علنى كنيم». گروه هاى «مى مى» در كنگو حضو رگسترده دارند. بسيارى از اين شورشيان كماكان در معادن كولتان فعاليت غيرقانونى دارند.
اما داستا ن ديگرى ازنقش آفرينى كولتان درنزاع خونين اين منطقه بشنويد:
خانم عزيز كلثوم معروف به مادام غلامعلى يا ملكه كولتان تنها نماينده به اصطلاح بخش خصوصى در گوماست كه پيش از اين سوداگر اسلحه هوتوهاى شورشى كشور بروندى بود. از هنگامى كه ارتش رواندا بخش شرقى كنگو را به تصرف درآورد، او تجارت آرامى با ارتش توتسى در اين منطقه به هم زد. ملكه كولتان يك كارخانه سيگار در منطقه درياچه «كيوو» برپا كرد تا كانالى تازه باشد كه به كمك درآمد آن منابع كولتان را به آسانى به غرب صادر كند.
صاحبان شركت هاى خارجى حاضر دركنگو خوشحال از اين هستند كه به آسانى با فرماندهان نظامى رواندا و شورشيان منطقه در استخراج منابع طبيعى قرارداد مى بندند وبالاترين تضمين امنيت سود كلان خود را ازاين طريق به دست مى آورند.
براساس گزارش گروه تحقيق سازمان ملل متحد در كنگو، بيش از «۸۵ شركت چند مليتى»(۲) در قاچاق منابع معدنى در كنگو دست دارند و در اين ميان توليد كنندگان موبايل كه از فلز كمياب كولتان به عنوان عالى ترين هادى برق استفاده مى كنند، در تجارت اين عنصر حياتى در مناطق جنگى كنگو فعاليت دارند. براساس گزارش ناظران آفريقا اين شركت ها، براى دستيابى به كولتان، هزينه جنگى شورشيان در كنگو را تأمين مى كنند شركت هاى معروف سازنده موبايل مانند موتورولا و نوكيا بارها مجبورشده اند به تكذيب اين مناسبات سياسى بپردازند امارسانه هايى مانند مجله «اتيكال كانشومر» در گزارش هاى اخيرخود جنبه هاى ديگرى از اين ماجرا را فاش كردند. برپايه اين گزارش ها ۱۰توليد كننده نخست موبايل جهانى با صنايع نظامى در ارتباط هستند. «ان اى سى» و سامسونگ سامانه هدايت شونده موشك، اريكسون، امواج رادار جنگنده ها و نوكيا، لوازمى از سامانه ضد هوايى توليد مى كنند ودراين ميان كولتان يكى از عناصرثابت و تعيين كننده در صنايع نظامى يادشده را تشكيل مى دهد».
در پى اين موج جنگ و ناامنى در آفريقاى مركزى بويژه در كنگو، «گروه هاى حقوق بشرى و سازمان هاى غير دولتى» مانند «ناظر جهانى و عفو بين الملل» نيز وارد منطقه شدند. آنها در گزارش هاى خود و بيان عوامل پشت پرده جنگ، مدارك مربوط به نقش عميق شركت هاى چند مليتى در اين جنايات را انتشار دادند.
اما تلاش اين نهادها هيچ تأثير عملى نداشته است، چنان كه اكنون بيش از ۵ سال است كه از تصويب قوانين شركت هاى بزرگ الماس و طلاى جهان مى گذرد كه در آن تجارت در مناطق جنگى كنگو ممنوع شده است. اما شركت هاى بزرگ غرب با وجود همين قوانين دامنه تجارت در اين منطقه را چند برابر كرده اند.
پى نوشت:
۱. Colombo-tantalite
۲. De Beers, Anglo American, Afrimex, Mineral Afrika, Euromet, Barclays Bank, Das Air, A knight Internation, A&M Minerals and Metals, Alex Stewart, Euromet Trades, Arctic Investment and Amalgamated Metal Corporation, AMC, (Tuesday October 22, 2002, Guardian:ز Multinationals in scramble for Congoشs wealth«), Global Policy Forum, February ۲۱, ۲۰۰۵. Paul Redfern.
+ نوشته شده در  یکشنبه 23 اردیبهشت1386ساعت 9:14  توسط علی شیروانی  | 

ديپلماسى با طعم بادام
سعيد آقاعليخانى
289839.jpg
* عقب نشينى نكن!
«ممكن نيست هفته آينده بحران جديدى داشته باشيم، چون به اندازه كافى برنامه كارى ام پرشده است». اين يكى از نقل قول هاى مشهور از «هنرى كسينجر» است كه با داشتن ۸۴ سال سن همچنان سرپاست و آن طور كه «باب وود وارد» روزنامه نگار مشهور آمريكايى در كتاب «بوش در جنگ» مى نويسد؛ علاوه بر كار در «دفتر مشاوره اى هنرى كسينجر»، نگارش روزانه مقاله ها و شركت در كنفرانس هاى مختلف، سمت مشاور جورج بوش رئيس جمهور آمريكا و ديك چنى -معاونش- را نيز بر عهده دارد. كسينجر كه زمانى به «پسر شايسته» ديپلماسى آمريكا مشهور بود، امروز فقط به دليل پركارى و فعاليت هاى سياسى اش در ذهن ها نمانده است، بلكه شخصيت جنجال برانگيز وى، او را همچنان به عنوان چهره روز آمريكا و جهان، حفظ كرده است. فلسفه زندگى كسينجر به گفته خود او يك چيز است: « عقب نشينى نكن!» و اين فلسفه اى است كه هنرى كسينجر به سياست نيز تعميم داده است. همچنان كه وى با وجود شكست سنگين ارتش ايالات متحده در ويتنام تا لحظه آخر مخالف خروج از آنجا بود و آن چنان كه «باب وود وارد» در كتابش مى نويسد: « او امروز نيز مخالف خروج آمريكا از عراق است و بار ها اين مسأله را به بوش و چنى خاطرنشان ساخته است».
وود وارد در كتابش مى نويسد: «كسينجر به بوش گفت؛ بهترين راهبرد براى خروج از عراق، پيروزى بر شورشيان مسلح عراقى است. او سپس لحن سخنش را تند تر كرد و گفت: عقب نكشيد، اگر روزنامه نگارها، اعضاى كنگره و مردم آمريكا بفهمند كه شما در عراق زمينگير شده ايد بازى را باخته ايد و كارتان ساخته است».
هنرى كسينجر زمانى كه انقلابيون كمونيست « ويت كنگ» به حمايت دولت ويتنام شمالى پيروز شدند و ارتش آمريكا مجبور به خروج از ويتنام جنوبى شد، وزير خارجه دولت نيكسون بود و شايد همين تجربه تلخ موجب شده است كه وى با مرور خاطرات گذشته بر تبعات منفى خروج از عراق تأكيد كند، چرا كه هنوز به ياد مى آورد كه ۳۷ سال پيش و در تاريخ ۱۹۶۹‎/۹‎/۱۰ در نامه اى به نيكسون نوشت: «آقاى رئيس جمهور! فراموش نكن كه آمريكايى ها عاشق بادام زمينى هستند و هر سرباز آمريكايى در ويتنام براى افكار عمومى امروز آمريكا، حكم همان بادام زمينى ها را دارد. بنابر اين با خروج هر كدام از آنها يك بادام زمينى در دهان افكار عمومى انداخته ايد و اشتهاى آنها را براى بادام زمينى هاى بيشتر، باز كرده ايد و وقتى كيسه بادام زمينى تان خالى شد يعنى شكست خورده ايد، يك شكست واقعى!»
باب وود وارد مى نويسد: «سال گذشته، كسينجر از كاخ سفيد ديدار كرد و يكى از نامه هايش به نيكسون را به يكى از معاونان بوش داد و گفت به رئيس جمهور بگوييد: اشتباه ويتنام را تكرار نكند».
* از هاينز تا هنرى
هنرى كسينجر در ۲۷ مه ۱۹۲۳ از پدرو مادرى يهودى در «بادكسنگن» آلمان به دنيا آمد و نام خانوادگى كسينجر نيز ريشه در نام اين منطقه دارد. همزمان با سياست يهودى ستيزى هيتلر و در زمانى كه هنرى ۱۵ سال بيشتر نداشت، خانواده كسينجر به نيويورك مهاجرت كردند و كسينجر جوان نيز براى آن كه به خاطر يهودى بودنش دچار مشكل نشود، نام كوچك خود را از «هاينز» به هنرى تغيير داد. با آن كه هنرى دوره دبيرستان را در منهتن سپرى كرد، اما هنوز ته لهجه آلمانى خود را حفظ كرده بود. او صبح ها در يك كارخانه توليد لوازم آرايشى كار مى كرد و شب ها به تحصيل مى پرداخت. هنرى در سال ۱۹۴۳ ودرست در زمانى كه در دانشگاه «سيتى كالج» نيويورك، درس مى خواند به خدمت در ارتش فراخوانده شد، زيرا در آن زمان ارتش آمريكا به جذب افرادى مى پرداخت كه به زبان آلمانى تسلط داشتند بنابراين؛ كسينجر نيز به عنوان مترجم در واحد اطلاعات عمليات ارتش آمريكا، مشغول به كار شد.
پس از جنگ، كسينجر به آلمان رفت زيرا براى دستگيرى مقام ها و افسران بلند پايه آلمانى، نياز به ترجمه و بازخوانى اسناد آلمانى بود. كسينجر كمى بعد به آمريكا بازگشت و در دانشگاه هاروارد مشغول به تحصيل شد. اگرچه برخى او را دانشجويى تيزهوش مى دانند اما مخالفان وى مدعى اند كه؛ اسناد دانشگاه نشان مى دهد، او فقط يك ترم موفق به كسب نمرات بالا شد وآنچه در مورد وى مى گويند اغراقى بيش نيست.
كسينجر درسال ۱۹۵۴ با ارائه تزى در مورد «ديپلماسى اتريشى مترنيخ» موفق به اخذ درجه دكترا از دانشگاه هاروارد شد. كسينجر همواره مترنيخ را به عنوان سياستمدارى بزرگ ستوده است. مترنيخ رياست كنفرانس برلين را برعهده داشت و در اين كنفرانس كه براى تقسيم اروپاى پس از سقوط امپراتورى ناپلئون تشكيل شده بود به صراحت اعلام كرد به اصل «دخالت در امور داخلى ديگر كشورها» براى پيشبرد و تأمين منافع كشور متبوع خود، ايمان دارد و شايد همين تأكيد مترنيخ موجب نگاه ستايش آميز كسينجر به او شده است. كسينجر پس از پايان تحصيلات دانشگاهى - دهه ۶۰- به عنوان مشاور «نلسون راكفلر» شهردار نيويورك، مشغول به كار شد. راكفلر به ترتيب در سال هاى ۱۹۶۰ ، ۱۹۶۴و ۱۹۶۸ از سوى حزب جمهورى خواه، كانديداى انتخابات رياست جمهورى ايالات متحده شده اما به موفقيت نرسيده بود.
همزمان با ناكامى هاى راكفلر، نيكسون اما فرصت كافى يافته بود تا توانايى هاى خود را به رأى دهندگان آمريكايى نشان داده و كمى بعد با همكارى راكفلر و كسينجر نظر مردم آمريكا را به خود جلب كند. بنابراين چندان دور از انتظار نبود كه پس از پيروزى نيكسون در انتخابات رياست جمهورى آمريكا-۱۹۶۸-هنرى كسينجر به عنوان مشاور امنيت ملى آمريكا انتخاب شود. بدين ترتيب كسينجر نخستين يهودى و نخستين آمريكايى متولد شده در خارج از اين كشور بود كه به اين سمت منصوب مى شد، اما آنچه مخالفت هاى جدى را با اين انتصاب برانگيخت چيز ديگرى بود؛ به اعتقاد مخالفان، اول آن كه كسينجر در سياست هايش معتقد به نظريه «توازن قوا» و در اين روش به شدت متأثر از ژنرال آلمانى «كارل كلاسويتز» بود. كلاسويتز همواره معتقد بود كه جنگ ادامه سياست است.
علاوه بر اين ها كسينجر به شدت دنباله رو روش ديپلماسى بيسمارك و مترنيخ بود هر دوى اين ها در آلمان و اتريش از طريق استفاده از زور، وحدت كشور خود را در مقاطع حساس حفظ كرده بودند و ابايى از استفاده از سياست «مشت آهنين» نداشتند. دليل ديگر مخالفان، نوع رفتار شخصى و به تبع سياسى كسينجر بود. كسينجر در مراودات شخصى، سياسى و بين المللى خود به گونه اى بود كه گويى «يك روده راست در شكم» ندارد و در تأمين منافع خود از هر روشى كه بتواند استفاده مى كند و به هيچ اصلى پايبند نيست. اين موضوع در طول زندگى كسينجر باعث شده است علاوه بر دشمنان، دوستان وى نيز هيچ گاه به او اعتماد نداشته باشند. كسينجر در زمان رياست جمهورى نيكسون به عنوان مشاور امنيت ملى( ۱۹۶۹ -۱۹۷۳ )، وزير خارجه
( ۱۹۷۳-۱۹۷۴) به كار ادامه داد وحتى پس از رسوايى «واتر گيت» و استعفاى نيكسون، تا سال ۱۹۷۷ - كه دوران رياست جمهورى فورد بود - در اين مقام ابقا شد.
اين سال ها فرصت مناسبى را براى نيكسون فراهم آورد تا به تطبيق تجربه هاى خود با نظريه هاى «توازن قوا» و « واقع گرايى سياسى» كلاسويتز، بيسمارك و مترنيخ بپردازد تا جايى كه مى توان ادعا كرد؛ تلاش كسينجر براى پيمان همكارى ميان روسيه و آمريكا و شناسايى چين از سوى اين كشور، نمود عملى اين ديدگاه ها بودند. كسينجر در دوران وزارتش نشان داد كه الگوى تفكر رئاليسم سياسى، نه در سطح آمريكا، كه در سطح جهان است و اين اصل مهم در سياست بين الملل و نيز اصل توازن قوا را چنان با جان و دل پذيرفته است كه در اين راه هيچ ابايى ندارد كه براى تأمين منافع آمريكا با دشمنان قسم خورده اى چون چين و شوروى (سابق) پاى ميز مذاكره بنشيند و حتى پيمان همكارى هاى اقتصادى و سياسى نيز امضا كند.
* مذاكره به مثابه تأمين منافع
بر پايه اسناد تاريخ ديپلماسى آمريكا، كسينجر، بانفوذ و مؤثرترين وزير خارجه آمريكا بوده است. سال هاى ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۷ «سال هاى طلايى» او ودستگاه ديپلماسى ايالات متحده محسوب مى شود، زيرا در اين سال ها وى به عنوان «مغز متفكر سياست خارجى آمريكا» در تمامى ابعاد آن عمل مى كرد. مبناى نظرى و ايده او در زمينه همكارى بين المللى البته تفاوت فراوانى با كسانى مانند «ژوزف ناى» دارد، زيرا وقتى كسينجر سخن از همكارى بين المللى به ميان مى آورد؛ منظورش همكارى بين المللى با قدرت هاى بزرگى است كه ايجاد ارتباط با آنان امنيت و منافع ايالات متحده را تضمين مى كند- هرچند آن كشور ها يك رقيب و يا دشمنى قسم خورده باشند - بنابراين بر خلاف ژوزف ناى كه همكارى را به كشورهاى كمتر توسعه يافته و براى رشد و توسعه آنان تعميم مى دهد؛ كسينجر اين مفهوم را صرفاً به شكل منافع راهبردى و در راستاى توازن قوا و امنيت در نظر مى گيرد.
پيمان راهبردى سالت۱ ميان آمريكا و شوروى سابق در زمان «لئونيد برژنف» -براى منع گسترش سلاح هاى اتمى و موشك هاى بالستيك- كه همچنان مهم ترين پيمان استراتژيك دوكشور دارنده سلاح هاى اتمى تلقى مى شود، از جمله پيمان هايى بود كه در چارچوب همكارى بين المللى- آن گونه كه كسينجر تعريف مى كند- معنا مى يابد. كسينجر براى عقد اين پيمان و براى تحت فشار گذاشتن شوروى دو ديدار سرى از چين (ژوئيه و اكتبر ۱۹۷۱) داشت و در اين ديدار ها «چوئن لاى» نخست وزير وقت چين را ملاقات كرد كه اين ملاقات ها خود زمينه ساز كنفرانس تاريخى ميان «كسينجر» و «مائو تسونگ» رهبر وقت حزب كمونيست چين (۱۹۷۲)، شد و درنهايت به عادى سازى روابط ميان دوكشور - پس از ۲۳ سال - منجر شد.
روى ديگر سكه البته چيزى فراتر از عادى سازى روابط بود، زيرا با تشكيل محور چينى- آمريكايى، نفوذ اتحاد جماهير شوروى بر اروپاى شرقى و آسيا كاهش يافت و باز شدن درهاى همكارى اقتصادى و استراتژيك ميان دو كشور چين و آمريكا بتدريج، چين را از ماهيت كمونيستى خود - يعنى اقتصاد دولتى و مركزى- دور مى كرد و اين كشور را ناگزير از تعامل با بازار آزاد غرب مى كرد. از همين روست كه برخى كارشناسان معتقدند كه كسينجر باب اقتصاد آزاد رابر روى چين گشود بى دليل نيست كه سياستمداران محافظه كار چينى او را « قديمى ترين دوست پكن» مى نامند.
* يهودى غيرقابل اعتماد
هرچند نيكسون به دليل رسوايى واترگيت و تداوم جنگ ويتنام با افت شديد محبوبيت در افكار عمومى آمريكا مواجه بود اما كسينجر به دليل آنكه به عنوان يك ديپلمات زيرك در اذهان جا افتاده و دامان خود را نيز از رسوايى واترگيت دور نگه داشته بود همچنان اعتبار خود را حفظ كرد و در نتيجه مجبور به استعفا نشد. كسينجر درمورد استعفاى نيكسون گفته بود: «فيلسوفان يونانى معتقد بودند هر چيز را، ذاتش از ميان مى برد و من استعفاى نيكسون را قربانى شدن به سبك يونانى مى نامم. چون نيكسون هم قربانى ذات خود شد».
اگر اين حرف كسينجر درست باشد بايد بگوييم ذات انسان ها لزوماً به قربانى شدن آنان منجر نمى شود و گاهى به كمك انسان ها نيز مى آيد، چنان كه ذات غير قابل اعتماد كسينجر موجب شده بود كه نيكسون او را در جريان شنود مكالمات حزب دموكرات قرار ندهد بويژه آن كه، كسينجر يك يهودى بود و در نوار ضبط شده مكالمات محرمانه نيكسون- كه بعد ها منتشر شد - نيكسون به صراحت مى گويد به يهوديان مطلقاً، اعتمادى ندارد و حتى يك بار به خود كسينجر گفته بود كه اگر مى توانست، به هيچ وجه حاضر نبود مشاغل حساس را در اختيار يهوديان بگذارد. نيكسون در كتاب خاطرات خود مى نويسد: «يهوديان جمعيتى بانفوذ و قدرتمندند و تلاش همه آنها -در هر كجا كه باشند- معطوف به تأمين منافع اسرائيل است».
كمال فهمى، وزير خارجه وقت مصر در مذاكرات مربوط به آتش بس جنگ اكتبر (۱۹۷۳) به گفته نيكسون در مورد كسينجر اشاره مى كند كه او را «پسر يهودى» خطاب كرده بود. جان ارليخمن، مشاور نيكسون نيز در كتاب خاطراتش مى نويسد: « كسينجر با شناخت كامل از نيكسون، به عمد از هرگونه اظهار نظر در مورد يهوديان خوددارى مى كرد، حال آنكه همه مى دانستيم او نسبت به تأمين امنيت اسرائيل حساسيت فوق العاده اى دارد و اسرائيل را در معرض خطر مى بيند. . . او همواره از اين كه هم كيشان يهودى اش در اسرائيل به معضلاتى گرفتار شوند بيم داشت.
كسينجر البته برخى اوقات سياست هاى اسرائيل را مورد انتقاد قرار مى داد، اما نه به شكل آشكار، بلكه صرفاً در ملاقات هاى محرمانه با سران تشكل هاى ذينفوذ يهودى». يا آن كه نقد خود را با اين لودگى و طنز رقيق مى كرد كه: «اگر يهودى نبودم به طور حتم ضد سامى مى شدم» يا اين كه: « بايد پذيرفت، ملتى كه هزاران سال زير ستم بوده است گاهى مرتكب خطاهايى نيز بشود».
* كابوس ويتنام
نام ويتنام؛ بويژه آنجا كه سخن از جنبه هاى ديپلماتيك جنگ در آن كشور مى شود، با نام كسينجر گره خورده است، زيرا جنگ ويتنام فرصت ديگرى بود كه كسينجر به تطبيق تجربه هاى خود با نظريه هاى رئاليستى بيسمارك و مترنيخ و ديدگاه جنگ محور كلاسويتز بپردازد و بر اساس همين ديدگاه در مورد جنگ در ويتنام بگويد : «ما ناگزير به ادامه جنگ ايم. جنگ ويتنام ما را وامى دارد كه با جديت منافع ملى آمريكا را به شكلى فراتر از بحث هاى انتزاعى دنبال كنيم». جنگ ويتنام عرصه اى بود كه بر باور قطعى كسينجر خط بطلان كشيد و او براى نخستين بار طعم يك شكست به روش شرقى را به شكل آرام و تدريجى چشيد.
سخن از شكست نظريه هاى كسينجر در ويتنام سخن درستى است، زيرا اولاً كسينجر در سال ۱۹۷۰ يعنى پنج سال پيش از شكست در ويتنام وعده يك «صلح پايدار» را داده بود، اما گروهى كه او براى مذاكره با ويت كنگ ها به پاريس فرستاده بود از اين مذاكره طرفى نبستند، زيرا آمريكايى ها در آن دوره همچون او نمى انديشيدند و قائل به مذاكره با دشمن نبودند، ثانياً اين كه در اين جنگ «نظريه ويتناميته» كسينجر نيز به در بسته خورد. كسينجربا مشاهده اوضاع بغرنج نيروهاى آمريكايى در جنگ، بر اساس نظريه ويتناميته، معتقد بود نيروهاى آمريكايى بايد بتدريج از شهر ها و روستاهاى ويتنام عقب نشينى كنند و آن مناطق را به دست نيروهاى بومى بدهند اما ضعف و فساد دامنگير اين نيرو ها مانع از تحقق اين راهبرد شد.
دليل سومى كه باعث مى شود كسينجر را ناكام اين جنگ بدانيم آن است كه كسينجر براى پيروزى در اين جنگ، استراتژى «گسترش دامنه جنگ» را ارائه داد تا از اين طريق و به بهانه استفاده ويت كنگ ها از مرزهاى كامبوج؛ اين كشور را نيز آماج حملات نيروهاى آمريكايى قرار دهد اما جنگ كامبوج تبديل به جهنم نيروهاى آمريكايى شد و كار را به جايى رساند كه افكار عمومى آمريكا با وجود حمايت هاى اوليه خود از جنگ، از در مخالفت با آن در آيند و در اين ميان كسينجر كه پيشتر؛ وعده صلحى پايدار را داده بود، تبديل به چهره اى مزور و دروغگو شود.
دامنه نفرت از كسينجر در اين مقطع تا بدانجا رسيد كه وقتى وى به دليل امضاى پيمان پايان جنگ با «لى دوك تو» وزير خارجه ويتنام شمالى، قصد مسافرت به نروژ و دريافت جايزه صلح نوبل را داشت - با آگاهى يافتن از تظاهرات اعتراض آميز مخالفان خود در آن كشور- ترجيح داد؛ سفير آمريكا دراسلو را به نمايندگى از خود به مراسم دريافت جايزه بفرستد. لى دوك تو، وزير خارجه ويتنام شمالى نيزبه نروژ نرفت. با اين تفاوت كه اصولاً اين جايزه را نپذيرفته و گفته بود از نظر او؛ جنگ تا زمانى كه سايگون از دست دولت دست نشانده ويتنام جنوبى خارج نشده است، ادامه دارد. دولت مورد اشاره لى دوك تو، دوسال بعد سقوط كرد و آمريكايى ها به شكل رسمى، بازنده جنگ ويتنام شدند.
289845.jpg
* افول مغز متفكر
در نيمه دوم زندگى سياسى كسينجر- كه پس از جنگ ويتنام آغاز مى شود -غلبه با ناكامى هايى است كه از وى شكل و شمايل يك بازنده تمام عيار را ارائه داده است. در چند سال گذشته سازمان هاى حقوقى متعددى به بررسى و بازگشايى پرونده جرايم جنگى كسينجر در ويتنام و كامبوج پرداخته اند و بسيارى از مقام هاى قضايى آمريكا خواسته اند وى را به سبب ارتكاب اين جرايم به پاى ميز محاكمه بكشند، با اين وجود بايد اذعان كرد چهره كسينجر صرفاً به اين دليل مخدوش نشده است، بلكه نقش پررنگ وى در حمايت از ديكتاتورهاى آمريكاى لاتين به بهانه مبارزه با كمونيسم بويژه حمايت از آگوستو پينوشه؛ ديكتاتور شيلى در كودتا عليه «سالوادور آلنده» نيز ابعاد تازه ترى به اين مسأله بخشيده است تا جايى كه در جريان بررسى پرونده جنايت هاى جنگى پينوشه، قاضى تحقيق خواستار فراهم شدن امكان بازجويى از كسينجر شد.
كسينجر مدعى شد كه اقدام هاى وى بويژه در خطه آمريكاى لاتين در جهت اصلاح امور و نه دخالت منفى در امور داخلى كشور ها بود، اما اصحاب سياست مى دانستند كه او عميقاً به تز مداخله در امور كشور ها معتقد است. كسينجر در اين باره مى گويد: «نمى دانم چطور مى توانستيم به خاطر بى مسئوليتى يك ملت، شاهد انحراف دولت متبوع آنان به سمت كمونيسم باشيم. . . در ماجراى شيلى، مسأله بسيار مهم تر از آن بود كه زمام كار را به مردم اين كشور بدهيم».
رفتار سياسى كسينجر بويژه در ساليان اخير او را به شخصيتى منفور تبديل كرده است. ليبرال ها و تشكل هاى ضد جنگ از او متنفرند، زيرا او همواره به دنبال دخالت در امورداخلى ديگر كشور ها بوده است. تندروهاى نئو محافظه كار ومخالفان كمونيسم از او متنفرند، زيرا او را سازشگرى مى دانند كه فقط به منافع -و نه ارزشى خاص- مى انديشد و با دشمنان و كمونيست ها در مقاطع مختلف مذاكره كرده است خود كسينجر همواره به دو اصل مهم در بدنامى خود معتقد است، اول آنكه «هر موفقيتى لاجرم مشكلاتى را نيز ايجاد مى كند» و ديگر آنكه: «هيچ رهبرى را نمى توان موصوف به اين صفت دانست، مگر آنكه بپذيرد در مقاطعى يكه و تنها مى ماند». كسينجربا پيروزى كارتر بر فورد در انتخابات رياست جمهورى آمريكا- در سال ۱۹۷۶- و پس از پيروزى در انتخابات فرماندارى ايالت جورجيا، وزارت خارجه آمريكا را ترك كرد. كارتر هنگام مبارزات انتخاباتى خود بار ها كسينجر را مورد انتقاد قرار داد و او را متهم كرد كه ساليان سال، سياست خارجى آمريكا را به « دلخواه خود»، پيش برده است.
پيروزى انقلاب اسلامى در ايران و ماجراى گروگان گيرى تأثير منفى بر محبوبيت كارتر داشت و مانع از انتخاب مجدد او شد و قرعه فال انتخابات رياست جمهورى آمريكا در سال ۱۹۸۰ به نام رونالد ريگان جمهوريخواه زده شد. دامنه فعاليت كسينجر در زمان زمامدارى ريگان بسيار محدود بود، زيرا محافظه كاران جديدى كه گرد رئيس جمهور جديد را گرفته بودند به سياست گفت و گو با دشمنان ايدئولوژيكى چون چين و شوروى -كه كسينجر از آن جانبدارى مى كرد- روى خوش نشان نمى دانند.
كسينجر باقى مانده عمر سياسى خودرا صرف فعاليت در امور مشاوره سياسى، نگارش مقاله و كتاب و شركت در كنفرانس ها كرده است، هرچند در زمان رياست جمهورى بوش در سال ۲۰۰۲ از سوى وى رياست كميته تحقيق در مورد حادثه۱۱ سپتامبررا برعهده گرفت، اما همين انتصاب نيز با مخالفت هاى فراوانى از سوى دموكرات ها روبه رو شد، زيرا از نظرآنان؛ كسينجر به دو دليل شايسته عهده دارى اين مسئوليت نبود:اول آنكه؛ وى به شدت ميل به مخفى كارى دارد و اين با ماهيت اين پرونده كه در جهت روشن شدن افكار عمومى حركت مى كرد، منافات داشت و ديگر آنكه اين مسئوليت در ساير فعاليت هاى سياسى كسينجر تداخل ايجاد مى كرد. به هرروى، افزايش دامنه مخالفت ها، كسينجر را به صرف نظر كردن از سمت جديد وادار كرد.
* از دنياى سياست تا دنياى شهرت
پيرمرد سالخورده كه برخى او را «روباه پير كاخ سفيد» مى ناميدند، اكنون با وجود ناكامى هاى سياسى فراوانى كه در طول زندگى خود با آن روبه رو بوده است، فردى فعال و پرانگيزه است. او هر از چند گاهى پيرانه سردر كنار ستارگان سينما و بازيگرانى چون «شرلى ماكلين» يا «ژيل جان» ظاهرمى شود و گاه در شمار طرفداران تيم بسكتبال «نيويورك يانكيز» بالا و پائين مى پرد و بدين ترتيب ديوار شيشه اى ميان سياست و عالم پرهياهوى ستارگان سينما و ورزش را مى شكند، تا جايى كه اكنون مثل ستاره ها مى داند چگونه مقابل دوربين ها، تكه پرانى كند و يا آن كه از خنده ريسه برود. خود او در مقام تعريف از عالم شهرت و سينما مى گويد: «خوبى دنياى سينما و شهرت، آن است- كه بر خلاف دنياى سياست- وقتى شما مى خنديد و مردم حرص مى خورند، هيچ كس شما را مقصر نمى داند». كسينجر اكنون رياست «مؤسسه مشورتى كسينجر» را برعهده دارد و مقاله هاى او در روزنامه «واشنگتن پست» جايگاهى ويژه دارد.
در مورد كسينجر؛ همواره اين پرسش مطرح بوده است كه اكنون ؛هنرى پير چه ارزيابى از گذشته خود دارد؟ اين پرسشى مجادله برانگيز است اما او در مصاحبه با واشنگتن پست مى گويد : «يك چيز براى من قطعى شده و آن اين است كه ۱۰ در صد اشتباه هاى سياسى شما به راحتى مى تواند، ۹۰ درصد از آبروى سياسى شما را قربانى خود كند».
+ نوشته شده در  شنبه 22 اردیبهشت1386ساعت 9:11  توسط علی شیروانی  | 

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: سياسي خارجي

سفير سوييس در تهران طرح موسوم به «پيشنهاد سوييس» كه براي حل مساله‌ي هسته‌يي ايران پيشنهاد شده است را چيزي كمتر از يك پيشنهاد خواند كه در قالب برگه‌اي به ايران ارايه‌ شده است.

وي همچنين درباره احتمال برگزاري نشست علي لاريجاني با خاوير سولانا به خبرنگار ايسنا گفت كه قلمرو سوييس كه برن و زوريخ را شامل مي‌شود، همواره وقتي دو طرف يك مشاجره به دنبال كشوري سوم به عنوان يك مكان هستند دردسترس قرار دارد.

وي كه به علت عهده‌دار بودن مسئوليت حفاظت از منافع آمريكا حتي از اظهار نظرهاي شخصي بيم دارد و افتخار مي‌كند كه تيترهاي جنجالي در اختيار رسانه‌ها قرار نخواهد داد و فقط مسووليت ‌تيترهاي كسل كننده‌ را به عهده دارد، سلاح‌هاي هسته‌يي آمريكا را يك واقعيت تاريخي غير قابل برگشت مي‌داند!

«فيليپ ولتي» در طول گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) بارها بر مسووليتش به عنوان «حافظ منافع آمريكا» تاكيد كرد و آن را دليل عدم پاسخگويي روشن به سوالات مربوطه دانست و با اين حال گفت كه مسئوليتش تحت اين عنوان جدا از مساله‌ي هسته‌يي ايران است.

فيليپ ولتي، سفير سويس و حافظ منافع آمريكا در تهران، در گفت و گو با خبرنگار ايسنا كه در محل سفارت سوييس انجام شد، ضمن تاكيد بر حقوق كشورهاي عضو پيمان منع گسترش سلاح‌هاي هسته‌يي براي در اختيارگيري فن‌آوري صلح‌آميز هسته‌يي (ان.پي.تي) معتقد است جنجال‌ها بر سر برنامه‌ي هسته‌يي ايران ناشي از نوعي بي‌اعتمادي است.

ولتي در پاسخ به اين سوال كه آيا مي‌پذيرد ايران براساس ان.پي.تي مجاز به بهره‌مندي از فن‌آوري هسته‌يي است و آنچه طلب مي‌كند جزو حقوقش براساس اين معاهده است؟ تاكيد كرد:« اين امر هرگز از جانب سوييس زير سوال نرفته و سوييس هرگز حق هيچ عضو ان.پي.تي را زير سوال نبرده است.»

با وجود تاكيد دايمي ايران بر صلح آميز بودن اهدافش در دنبال كردن فن‌آوري هسته‌يي و تلاش تهران براي برآوردن نيازهايش در بخش انرژي از طريق اين فن‌آوري، ولتي در پاسخ به اين سوال كه دليل اين اندازه مخالفت با برنامه‌ي هسته‌يي ايران چيست؟ با اشاره به جنجال‌هاي بين‌المللي بر سر حق قانوني ايران گفت: « آن طور كه از اين بحث‌ها مي‌فهمم موضوع خيلي به حق و حقوق مربوط نمي‌شود، بلكه به يك بي‌اعتمادي مربوط است.»

وي كه در طول اين گفت و گو مدام تاكيد مي‌كرد هيچ گونه اظهارنظر شخصي درباره‌ي مسايل نخواهد كرد، افزود:« من عقيده خود را در اين باره نمي‌گويم و آنچه مي‌گويم تحليل اين بي‌اعتمادي‌ها است كه به اين سوال مربوط مي‌شوند كه آيا برنامه‌ي هسته‌يي ايران فقط غير نظامي است يا اين كه طرح‌هاي نظامي را نيز شامل مي‌شود؟»

اين ديپلمات 58 ساله‌ي سوييسي كه از30 سالگي وارد عرصه‌ي فعاليت ديپلماتيك شده است ادامه داد:« آنچه اكنون درسطح بين‌المللي درباره‌اش بحث مي‌شود به اين مربوط مي‌شود كه ايران چه نوع تضمين‌هايي را مي‌تواند ارايه كند مبني بر اين كه هيچ طرح نظامي در دست ندارد. اين مباحثه‌يي است كه به حقوق مربوط نمي‌شود و به تضمين‌ها مربوط است.»

سفير سوييس در پاسخ به اين جمله خبرنگار ايسنا كه دولت ايران براي ارايه‌ي تضمين‌هايي مبني بر غير نظامي بودن اهدافش اعلام آمادگي كرده است، گفت: «بله اما دولت‌هاي ان.پي.تي نمي‌خواهند بشنوند كه چنين چيزي در تهران وجود ندارد بلكه مي‌خواهند تضمين‌هايي را دال بر اين كه برنامه‌ي نظامي وجود ندارد شاهد باشند!»

وي در اين باره كه آن‌ها مي‌توانند در طول مذاكرات چنين تضمين‌هايي را به دست آورند و ايران در راستاي اعتمادسازي در گذشته فعاليت‌هاي غني‌سازي را به طور داوطلبانه تعليق كرده است، گفت: «به سوال بسيار بحث‌برانگيزي نزديك شديم و من نمي‌توانم در اين مباحثه شركت كنم، اما فقط موضع سوييس را يادآور مي‌شوم كه مي‌گويد: ما هرگز حقوق ايران را زير سوال نمي‌بريم

ولتي كه از مرداد 1383 ماموريتش در تهران را آغاز كرده است، در پاسخ به اين كه در خصوص مساله‌ي هسته‌يي ايران به نيت خواني توسل شده است كه قابل استناد نيست، گفت:« اما آن‌ها مي‌گويند عدم اعتماد مبني بر نيات احتمالي يا فرضيات نيست؛ بلكه مبتني بر پرسش‌هاي بي‌پاسخ در رابطه با گذشته است.»

ولتي در ادامه با ذكر اين كه « ‌افراد بسياري در اينجا، در دولت يا رسانه‌ها همواره با اين سوال به عنوان اولين سوال پيش مي‌آيند كه آيا شما حق ما را به رسميت مي‌شناسيد؟» اظهار كرد:« بله، ما اين حق را به رسميت مي‌شناسيم ما درباره‌ي حق صحبت نمي‌كنيم، بلكه درباره‌ي بي‌اعتمادي صحبت مي‌كنيم.»

وي در خصوص اين كه برنامه هسته‌يي ايران با ارجاع غيرقانوني از آژانس بين‌المللي انرژي اتمي به شوراي امنيت سازمان ملل رفت و به يك مساله‌ي سياسي تبديل شد، با تاييد ضمني اين موضوع گفت: «بله همه چيز در ميان دولت‌ها سياسي است.»

ولتي با تاكيد بر اين كه « درباره‌ي چه اندازه غير عادلانه بودن بي‌اعتمادي نسبت به ايران مصاحبه نمي‌كنم» افزود: «من نماينده‌ي دولتي هستم كه عضو ان.پي.تي است و تمامي الزامات‌ آن را پذيرفته و به آن عمل مي‌كند و علاقه دارد دولت‌هاي ديگر نيز اين كار را انجام دهند.»

وي درباره‌ي اين سوال كه اما ان.پي.تي براي دارندگان سلاح‌هاي هسته‌يي نظير آمريكا نيز الزاماتي را در خصوص خلع سلاح قايل است، گفت: «من قصد ندارم درباره‌ي رويكرد ديگر دولت‌ها درباره ان.پي.تي اظهار نظر كنم. قطعا همه مي‌دانند ان.پي.تي حقوق و الزاماتي پيچيده دارد و نيز انتظار دارد آن‌هايي كه سلاح دارند خلع سلاح شوند. اين منطق ان.پي.تي است.»

سفير سوييس بار ديگر با تاكيد بر اين كه «در اين باره بحث نمي‌كنم» افزود: «اين به سال‌ها و دهه‌ها زمان نياز دارد آن‌ها اين ( سلاح هسته‌يي) را دارند و اين يك واقعيت است.»

اين در حالي است كه تهران براي دنبال كردن حقوق مشروع و صلح‌آميزش با پرسش‌ها و اتهاماتي غيرمستند از جانب همين دارندگان سلاح‌هاي هسته‌يي روبروست كه تهران را به تلاش براي دستيابي به آنچه خود مالكش هستند، متهم مي‌كند.

آمريكا كه سر دستگي مخالفين حقوق مشروع هسته‌يي ايران را برعهده دارد و براي اعمال فشار بر ايران از هيچ تلاشي فروگذار نيست تنها كشوري است كه از بمب اتم عليه مردم بي‌گناه در هيروشيما و ناكازاكي استفاده كرده است.

حافظ منافع واشنگتن در تهران با تلاش براي دوري از بحث درباره‌ي الزامات دارندگان سلاح‌هاي هسته‌يي ادامه داد: «آن‌ها قرار است خلع سلاح شوند. تا حدي اين كار را انجام مي‌دهند، اما كافي نيست و من قصد ندارم در اين باره صحبت كنم. دولت سوييس در ‌آژانس بين‌المللي انرژي اتمي همواره به كشورهايي كه برنامه‌هاي هسته‌يي دارند الزاماتشان تحت ان.پي.تي را يادآوري مي‌كند.»

وي تسليحات هسته‌يي آمريكا را «‌يك واقعيت تاريخي!» خواند و گفت: «نمي‌توان تاريخ را برگرداند.»

اين ديپلمات سوييسي در پاسخ به اين سوال كه مساله فني ايران تحت فشارهاي آمريكا از وين به نيويورك منتقل شد و اينكه آيا همه‌ي فشارهاي وارد بر ايران به خاطر مشكل واشنگتن در روابطش با تهران نيست؟ بار ديگر گفت: «قصد ندارم درباره‌ي سياست‌هاي آمريكا صحبت كنم؛ من سياستمدار نيستم و به دليل حفاظت از منافع آمريكا قصد ندارم چيزي را بگويم كه شما آن را انتقاد نسبت به دولت آمريكا در نظر بگيريد.»

حافظ منافع آمريكا در تهران ادامه داد: «از نظر من موضع دولت آمريكا احتمالا با اين مساله ارتباطي دارد. مطمئنا روابط مشكل است؛ زيرا از سال 1979 قطع شده و ازسرگرفته نشده اين يك واقعيت تاريخي و البته يكي از پيش زمينه‌هاي اين بي‌اعتمادي است.»

وي در پاسخ به اين سوال كه آيا مي‌پذيريد اگر روابط واشنگتن با تهران عادي بود و ايران از سطح كنوني فن‌آوري هسته‌يي برخوردار بود با چنين فشارهاي روبرو نمي‌شد؟ گفت: «به احتمال خيلي زياد.»

ولتي درباره‌ي اين كه بنابراين آمريكا به دليل رابطه‌اش پيشرفت و بهره‌مندي از فن‌آوري هسته‌يي ايران را به گروگان گرفته است؟ گفت: «اين (برداشت) احتمالا غلط نيست، اما توضيح كاملي نيز نيست!»

وي با ذكر اينكه اين « قطعا يكي از عوامل است» افزود: «اين گمان خوبي است كه بگوييد اگر روابط عادي با ‌آمريكا داشتيم احتمالا مشاجره‌ي هسته‌يي نداشتيم. اين حدس خوبي است.»

سخنان حافظ منافع آمريكا درحالي عنوان مي‌شود كه مقامات آمريكايي بارها مدعي شده‌اند كه مساله‌ي هسته‌يي مساله‌يي ميان آمريكا و ايران نيست، بلكه مساله‌ي جامعه‌ي بين‌المللي در برابر ايران است و آنچه طلب مي‌شود خواست‌هاي بين‌المللي از ايران است.

اين ديپلمات بسيار محافظه‌كار سويسي در خصوص طرح موسوم به « پيشنهاد سوييس» در بحث هسته‌يي ايران گفت:« مقامات وزارت امور خارجه سوييس احساس كردند فعالانه اقداماتي را انجام دهند تا مذاكرات هسته‌يي ايران بتواند دوباره از سر گرفته شود. اين يك انگيزه بود و آنچه ما انجام داديم ارايه‌ي برخي نظرات درباره‌ي اين بود كه اين گفت‌وگوها چه طور مي‌تواند دوباره شروع شود. اين‌ها نظرات و تشويق‌هايي از جانب سوييس براي يافتن فرمولي جديد براي آغاز مذاكرات است، اما مذاكرات به سوييس مربوط نمي‌شود بلكه به سولانا از طرف اتحاديه‌ي اروپا و لاريجاني از طرف ايران مربوط مي‌شود.»

وي افزود:« ما نه چيزي را تغيير مي‌دهيم نه مي‌توانيم تغيير دهيم اين را به عهده‌ي فعالان فعال در هر دو طرف گذاشته‌ايم كه مي‌توانند در اين باره تصميم بگيرند.»

ولتي با اشاره به اينكه لفظ «پيشنهاد سوييس» لفظ مناسبي نيست، ادامه داد: «پيشنهاد سوييس چيزي كمتر از يك پيشنهاد است. يك سري نظرات براي سولانا و دولت شماست مبني بر اين كه مذاكرات چه طور مي‌تواند آغاز شود.»

وي ضمن خودداري از اشاره به جزييات اين طرح گفت كه براساس آن ايران توسعه‌ي بيشتر غني سازي را متوقف مي كند.

ولتي گفت: « اين سر بزرگي نيست. شامل اين نظر است كه دو طرف برخي مصالحات موقت و محدود را در مواضع‌شان داشته باشند؛ بنابراين تمامي فعاليت‌هاي حول و حوش بحث مشاجره را متوقف كنند. سپس با مصالحات آغاز كنند و برخي فعاليت‌ها را دنبال نكنند كه در طرف ايراني برخي فعاليت‌ها در زمينه‌ي توسعه‌ي بيشتر غني سازي و در طرف اروپايي تعليق فعاليت‌هاي خارج از آژانس بين‌المللي انرژي اتمي است.»

سفير سوييس در پاسخ به اين سوال كه اين چيزي شبيه به پيشنهاد محمد البرادعي، مديركل آژانس بين‌المللي انرژي اتمي در خصوص تعليق دوسويه براي از سرگيري مذاكرات است، گفت: «به محض اين كه دو طرف صحبت كنند درباره‌ي اين صحبت خواهند كرد كه تا چه اندازه در مصالحه پيش بروند. من نمي‌دانم آن‌ها چه اندازه حاضر به مصالحه‌اند و نمي‌توانم از جانب آن‌ها صحبت كنم. ما در اينجا يك فاكتور نيستيم.»

در گزارشات خبري آمده است كه طرح سوييس يك دوره‌ي 30 روزه‌ي تعليق را پيشنهاد مي كند كه در طول آن دوره ايران برنامه‌ي هسته‌يي را توسعه نمي دهد و همزمان طرف‌ ديگر نيز تحريم‌هاي بيشتر عليه ايران را دنبال نمي‌كند. در طول اين مدت دو طرف بر روي يك وقفه‌ي كوتاه دوسويه كار مي‌كنند.

وي همچنين گفت كه طرح سوييس «در تماسها با اتحاديه‌ي اروپا، آژانس بين المللي انرژي اتمي و دولت ايران فرمول‌بندي شده است.»

ولتي در پاسخ به اين سوال كه آيا سوييس طرح مكتوبي را به طرف ايراني ارايه كرده است؟ گفت: «بله در برگه‌اي كه براي هيچ كس الزام‌آور نيست و فقط شامل ايده‌هاست.»

وي با ذكر اين كه اين برگه حدود شش ماه قبل به ايران ارايه شد، افزود:«اين در طول چند ماه توسعه پيدا كرده است ما مدت چندين ماه تماس‌هاي زيادي با مقامات ايراني داشته‌ايم و در طول اين تماس‌ها و نه مذاكرات - ما درباره‌ي چيزي مذاكره نكرديم؛ فقط تماس داشتيم - درباره‌ي مشكلات صحبت كرديم سپس به برخي نظرات رسيديم در راستاي ترغيب اين طرف و طرف ديگر تا اين كه حركات كوچكي را در نظر بگيرند. حركاتي بسيار كوچك اما كافي براي يك آغاز.»

وي ضمن خودداري از اشاره به جزييات اين پيشنهاد گفت: «اين به نفع دو طرفي كه مي‌بينند نمي‌توانند با هم تماس داشته باشند نيست و آن‌ها اين را نمي‌خواهند؛ بنابراين من نبايد علني بگويم آن‌ها درباره‌ي چه چيزي صحبت مي‌كنند.»

ولتي با ذكر اين كه به ديپلماسي پشت درهاي بسته معتقد است، افزود كه علني شدن طرح‌ها و مذاكرات به كشيدن شدن بحث به بحث‌هاي دموكراتيك داخلي مي‌انجامد؛ در نتيجه دو طرف قادر نخواهند بود با هم مذاكره كنند.

سفير سوييس كه متولد زوريخ است از تاييد احتمال برگزاري دور بعدي مذاكرات سولانا - لاريجاني در برن خودداري كرد، اما گفت: «قلمرو سوييس كه برن و زوريخ را شامل مي‌شود همواره وقتي دو طرف يك مشاجره به دنبال كشوري سوم به عنوان يك مكان هستند در دسترس قرار دارد، اما ما در مذاكرات شركت نمي‌كنيم.»

ولتي افزود: «اين به عهده آن‌هاست كه درباره‌اش تصميم‌گيري كنند، اما اگر بخواهند در برن مذاكره‌يي داشته باشند تصميم با آن‌هاست. اين بخشي از آرزوي ماست كه مفيد واقع شويم.»

ولتي در پاسخ به اين سوال كه برگزاري مذاكرات در برن با توجه به اين كه سوييس حافظ منافع آمريكاست مي‌تواند نشانگر چه چيزي باشد؟ گفت: «مساله‌ي هسته‌يي امري جدا از منافع آمريكا در دستور كار من است. اين چيزي ميان لاريجاني – سولانا است و من نقشي در آن ندارم.»

با اين حال در برخي از گزارشات خبري اين طور عنوان شده است كه دور بعدي مذاكرات لاريجاني-سولانا در برن يا بروكسل برگزار خواهد شد.

دور پيشين اين مذاكرات در آنكارا برگزار شد. ايران اعلام كرده است كه طرح سوييس در صورت برخي تغييرات قابل بررسي است.

سفير سوييس از پاسخ به اين سوال كه ايران چه تغييراتي را در طرح سوييس خواستار است؟ خودداري كرد.

ولتي در پاسخ به اين سوال كه جايگاه سوييس در برنامه‌ي هسته‌يي ايران چيست و آيا به واسطه‌ي حفاظت از منافع آمريكا پر رنگ شده يا مستقل و قايم به ذات است؟ گفت: «ما به همه‌ي توافقات در زمينه‌ي خلع سلاح وفاداريم و عضو همه‌ي توافقات بين‌المللي با هدف خلع سلاح هستيم. اين موضع كلي سوييس است و در چارچوب اين موضع مي‌كوشيم نقشي فعال در همه‌ي اين نهادها داشته باشيم. به همين دليل است كه مي‌كوشيم به طرف‌هايي كه مستقيم در برنامه هسته‌يي ايران درگيرند كمك كنيم تا بار ديگر گفت و گوها را آغاز كنند؛ زيرا جهان بدون گفت‌وگو جايي بسيار خطرناك‌تر از جهان با گفت‌وگو خواهد بود.»

اين درحالي است كه وزير خارجه‌ي ايران در گفت‌وگويي با شبكه‌ي خبري العالم در خصوص واکنش تهران به طرح پيشنهادي سوييس اظهار كرد كه در مذاكرات با سوييسي ها به آنها گفته‌ايم که خارج از بحث تعليق غني سازي آمادگي داريم درباره ساير بخش‌هاي طرحشان مذاکره و گفت وگو کنيم.

سفير سوييس درباره‌ي ديدار نماينده‌ي ويژه‌رييس جمهور كشورش با منوچهر متكي، وزير امور خارجه‌ي ايران در حاشيه‌ي كنفرانس امنيتي عراق در شرم‌الشيخ بدون اشاره به هر گونه جزييات اين ديدار گفت:«اين ملاقاتي از پيش برنامه‌ريزي شده نبود، من اين را يك نشست نمي‌دانم، بلكه فقط يك تماس بود.»

وي كه بسيار محافظه‌كارانه برخورد مي‌كرد و مي‌كوشيد از پاسخ به سوالات طفره رود، گفت: «چيزي كه مهم باشد علني نمي‌شود و چيزي كه علني شود مهم نيست.»

اين ديپلمات سوييسي از اظهارنظر درباره‌ي اظهارات متكي مبني بر وجود اراده‌ي سياسي در طرف ايراني براي ازسرگيري گفت و گوها با آمريكا و اين كه ‌آيا عراق مي‌تواند نقطه‌ي آغازي باشد خودداري كرد و گفت:«از نيات دو دولت چيزي نمي‌دانم.»

وي در پاسخ به اين سوال كه با توجه به اظهارات اخير مالكي و زيباري درباره‌ي ديدار مقامات ايران – آمريكا در آينده‌ي نزديك آيا چنين چيزي را ممكن مي‌داند؟ گفت: «هيچ چيزي غير ممكن نيست؛ من قرار نيست چيزي را تاييد كنم؛ زيرا بايد اطمينان حاصل كنم كه دو دولت به پيام‌هاي ديگري دست مي‌يابند؛ اين همه چيزي است كه مي‌توانم بگويم و هر چه كه در چارچوب نقش من رخ دهد كاملا محرمانه است.»

ولتي درباره‌ي اين كه آيا عراق مي‌تواند نقطه‌ي شروعي براي مذاكرات ايران و آمريكا باشد؟ گفت: «اين يك حدس است.»

ولتي كه روز يكشنبه‌ي گذشته (پس از بازگشت وزير خارجه از شرم الشيخ) با متكي ديدار كرده است، در خصوص اينكه با توجه به اظهارت متكي در مصاحبه با تايم مبني بر اينكه ايران از اراده‌ي سياسي براي گفت‌و‌گو با آمريكا برخوردار است، اما بايد از سوي آمريكا نيز سيگنالي ديده شود، آيا سوييس سعي بر پيشبرد روند ازسرگيري روابط ايران- آمريكا دارد؟ گفت: «اين وظيفه‌ي من نيست. وظيفه‌ي من تبادل پيام‌هاي دو طرف بود. من هيچ وظيفه‌اي براي ميانجي‌گري يا پيشبرد آن ندارم.»

سفير سوييس گفت: «دو دولت مستقل هستند و اين به دولت آمريكا و ايران مربوط مي شود كه تصميم بگيرند از يكديگر چه مي خواهند.»

وي درباره‌ي اينكه آيا تمايلي را ميان دو كشور براي از سرگيري مذاكرات شاهديد؟ اظهار كرد: «من نظر آنها را مي‌دانم چون پيام‌ها را مي‌دانم اما نمي‌توانم آن را به رسانه‌ها بگويم. اينها كاملا محرمانه است

وي با ذكر اينكه « مي‌توانيد بنويسيد از پاسخ به اين سوال سرباز زدم» گفت: «ممكن است يك كشور بخواهد و يك كشور نخواهد يا اينكه تحت شرايط خاصي بخواهد، همه‌ي اينها ممكن است.»

وي درباره‌ي مناقشه‌ي اروپا – روسيه بر سر گاز و اين كه اين امر نشانگر عدم تضمين بين‌المللي براي تامين سوخت است و اين چيزي است كه درباره‌ي تحويل سوخت به نيروگاه اتمي بوشهر نيز شاهديم و اين به يكي از دلايل اصلي ايران براي توليد سوخت تبديل شده است، گفت: «اين موضع دولت شماست و من آن را مي‌فهمم اين منطق خوبي است كه دولت شما ارايه مي‌كند، اما به عهده من نيست كه بگويم اين خوب است!»

حافظ منافع آمريكا از اشاره به اين كه در طول 27 سال حفاظت از منافع واشنگتن شاهد چه فراز و نشيب‌هايي در روابط ايران – آمريكا بوده است؟ خودداري كرد و افزود: «اين كاملا محرمانه است و من به هيچ جزئياتي در اين باره اشاره نمي‌كنم.»

وي درباري‌ خودداري آمريكا در صدور ويزا براي مقامات ايران براي حضور در كنفرانس‌هاي بين‌المللي در نيويورك از جمله غلامعلي حداد عادل كه مي‌خواست در كنفرانس اتحاديه بين‌المجالس شركت كند، گفت: «من جزئيات مربوط به حداد عادل را نمي‌دانم، ولي حدس من اين است كه شايد آمريكا اين كار را نكرده چون الزامي براي آن نداشته است و ممكن است به اين خاطر باشد كه اتحاديه‌ي بين مجالس بخشي از سازمان ملل نيست و سازماني ديگر است.»

وي افزود: «اگر موضوع به سازمان ملل مربوط شود، الزامي كلي براي دادن ويزا براي كنفرانس‌ها وجود دارد و اين يك توافق كلي است.»

سفير سوييس همچنين ضمن خودداري از اظهارنظر درباره نظامي‌گري آمريكا در عرصه تحولات كنوني و تشديد حضور نظامي‌اش در خليج فارس گفت: «اين را از يك كارشناس استراتژي يا سياست امنيتي بپرسيد؛ نه از كسي كه حفاظ منافع آمريكاست.»

ولتي با همان لحن محافظه‌كارانه خود در خصوص تهديدهاي نظامي آمريكا و رژيم صهيونيستي عليه ايران گفت: «من از هيچ تصميمي براي حمله اطلاعي ندارم.»

ولتي همچنين درباره گزارش‌هايي مبني بر بازگشت لوينسون، مامور سابق اف.بي‌.آي به آمريكا با ابراز تعجب از اينكه لوينسن به كشورش بازگشته است، گفت:« من هم شايعاتي را از برخي منابع خاص مبني بر خروج وي از اين كشور شنيده‌ام، اما نمي‌دانم درست است يا نه.»

ولتي در پاسخ به سوالي درباره اين كه پاسخ آمريكا به شكنجه جلال شرفي دبير دوم سفارت ايران در عراق چيست گفت كه نيروهاي عراقي او را گرفته بودند و در پاسخ به اين كه گفته مي‌شود اين نيروها تحت نظارت آمريكا بوده‌اند گفت:« هيچ كس نمي‌داند اين مسايل در عراق چه طور انجام مي‌گيرد.»

حافظ منافع آمريكا در ايران در پاسخ به اين كه شرفي گفته است نيروهاي سازمان سيا او را شكنجه كرده‌اند گفت:« من مسوول حرف‌هايي كه او مي‌زند نيستم.»

وي درباره درخواست سفارت سوييس از وزارت دفاع اين كشور درسال گذشته براي اعزام نيروهاي محافظ به اين مكان در تهران و اينكه آيا با وجودي كه در بخش توصيه‌هاي مسافرتي وب سايت سفارت اعلام شده ممكن است مشكلات امنيتي اندكي براي گردشگران پيش آيد، خود سفارت احساس امنيت نمي‌كند؟ گفت:«در آن زمان تهديدي خاص براي سفارت و عليه سفير سوييس مطرح بود كه هيچ ربطي به شرايط كلي ايران ندارد؛ اين تهديدي خاص است و ممكن است در هر جاي ديگري مثلا در سوييس يا آمريكا اتفاق بيفتد.»

وي افزود: «من آن زمان مي‌توانستم بگويم كه گردشگران سوييسي در اين كشور بسيار ايمن هستند.»

ولتي گفت:« مي‌بينيد كه ما ديگر اين نيروهاي امنيتي را نداريم، اما مساله همچنان باز است و تهديد هنوز تمام نشده ولي به شرايط امنيتي ايران ربطي ندارد و به همين خاطر من مي‌توانم بروم و به مردم بگويم به اين كشور سفر كنيد ايران كشور خوبي است و مردم خوبي دارد.»

وي در پاسخ به اين سوال كه گفته مي‌شود نام شما در فهرست اهداف تروريستي القاعده است؟ گفت: «بله من هم اين را در روزنامه‌ها خوانده‌ام.»

ولتي در خصوص اين كه چرا با وجودي كه ارتقاي روابط تجاري با ايران را از اولويت‌هايش در دوران فعاليتش در تهران معرفي كرده بود اما بانك‌هاي سوييسي اولين بانك‌هايي بودند كه روابط با ايران را قطع كردند؟ گفت: «تجارت سوييس اساسا تجارتي خصوصي است و خودشان تصميم‌گيري مي‌كنند؛ دولت سوييس نمي‌تواند به آن‌ها اعمال نظر كند.»

سفير سوييس سكوت اروپا در طول هشت سال جنگ تحميلي عراق عليه ايران و توسل صدام به سلاح‌هاي شيميايي عليه مردم بي‌گناه را «‌غير عادلانه، نادرست و توجيه‌ناپذير» خواند و ضمن «جنايت» خواندن اين اقدامات عراق گفت: «اين تاريخ است و نمي‌توان آن را تغيير داد.»

سفير سوييس در خصوص اين كه اعمال تبعيض در عرصه‌ي بين‌المللي چه در مساله‌ي هسته‌يي ايران، فلسطين يا لبنان كم نيست، گفت: «ما همچنان به حمايت از دولت منتخب حماس ادامه مي‌دهيم در حالي كه ديگر كشورها مي‌گويند چون حماس را دوست ندارند از آن حمايت نمي‌كنند اين مثالي خوب و نشانگر استقلال سوييس است.»

وي در ادامه درباره‌ي عدم اقدام اروپا عليه نقض حقوق بشر به وسيله‌ي رژيم صهيونيستي با وجود اعتراضش به اين نقض و چگونگي توجيه‌پذيري اين استانداردهاي دوگانه گفت: «من درباره اسراييل اظهار نظر نمي‌كنم و فقط مي‌گويم دولت سوييس هم چنان به حمايت‌ مالي (از فلسطين) ادامه مي‌دهد و افزود:«سوييس مسوول ديگر كشورهاي اروپايي نيست.»

گفت‌وگوازخبرنگار ايسنا:اعظم گل‌محمدي

انتهاي پيام

کد خبر: 8602-1319۴
+ نوشته شده در  شنبه 22 اردیبهشت1386ساعت 9:3  توسط علی شیروانی  | 

بعدازظهر روز چهارشنبه گذشته محمدباقر قاليباف با گرفتن 12راي اعتماد از اعضاي شوراي شهر تهران بار ديگر پس از يكي از سياسي‌ترين رقابت‌ها در شوراي شهر، به عنوان شهردار پايتخت انتخاب شد. فرداي آن روز تيتر اكثر مطبوعات به اين خبر اختصاص يافت و برخي از اين روزنامه‌ها اين تحليل را مطرح كردند كه راي اصلاح‌طلبان به قاليباف موثرترين عامل در ابقاي وي به عنوان شهردار بوده است.

خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) طي گفت‌وگوهاي جداگانه‌اي با برخي فعالان سياسي نظر آن‌ها را در زمينه تحليل‌هايي كه در اين زمينه مطرح شده است و نيز تاثير اين انتخاب بر معادلات آتي سياسي به خصوص انتخابات مجلس و حتي انتخابات رياست جمهوري جويا شده است.

اصلاح‌طلبان به قاليباف راي دادند تا مدعيان طرفداري از دولت موفق نشوند

دبيركل سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي ايران به ايسنا گفت: عملكرد آقاي قاليباف در درجه اول، حمايت اصلاح‌طلبان و بعد از آن ضعف مدعيان حمايت از دولت مهم‌ترين عوامل در ابقاي آقاي قالبياف به عنوان شهردار محسوب مي‌شود.

محمد سلامتي اظهارداشت: انتخاب مجدد آقاي قاليباف به عنوان شهردار، قبل از هرچيز عدم موفقيت كساني كه خود را به طرفداراي از دولت منسوب مي‌كنند، محسوب مي‌شود و اين دومين شكست آن‌ها پس از انتخابات رياست جمهوري است؛ يكي در انتخابات شوراها و ديگري در انتخاب شهردار.

وي افزود: اين گروه و تشكيلات آن‌ها تلاش بسيار زيادي كردند كه فردي غير از آقاي قاليباف به عنوان شهردار پايتخت انتخاب شود، البته اصلاح‌طلبان تلاش‌شان بر اين بود كه مدعيان طرفداراي از دولت موفق نشوند و نيز راي‌شان براين بود كه آقاي قاليباف مجددا شهردار شود.

سلامتي در ادامه با بيان اين‌كه "به اين دليل كه اصلاح‌طلبان در شوراها اقليت هستند حمايت از شهردار شدن مجددا آقاي قاليباف را نمي‌توان برد كامل سياسي محسوب كرد" ادامه داد: در پيروزي آقاي قاليباف مي‌توان در درجه اول شكست مدعيان حمايت از دولت و در درجه دوم پيشرفت ديدگاه‌ها و اهداف اصلاح‌طلبان را موثر دانست.

دبيركل سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي ايران با بيان اين‌كه " راي اصلاح‌طلبان براي انتخاب مجدد آقاي قاليباف سرنوشت‌ساز بود" ادامه داد: اصلاح‌طلبان در شوراي شهر انسجام دارند. خوشبختانه اصلاح‌طلبان پس از موفقيت در انتخابات شوراها به اين تجربه دست پيدا كردند كه ائتلاف مي‌تواند بسيار كارساز باشد؛ لذا اين انسجام را در شوراي شهر نيز ادامه دادند و اميدوارم اين تجربه مفيد در انتخابات مجلس هشتم نيز ادامه پيدا كند.

رأي‌هاي منفي به قاليباف سياسي بود

هم‌چنين دبيركل جامعه‌ي زينب (س) به ايسنا گفت: كساني كه به آقاي قاليباف رأي مثبت دادند در واقع طرفدار او بودند اما كساني كه به او راي ندادند كارشان سياسي بوده است.

مريم بهروزي اظهار داشت: آقاي قاليباف از قبل طرفدار داشت و با رضايت آقاي شيباني براي رأي دادن، رأي او بيشتر از آقاي خادم شد.

وي درباره‌ي انتخابات مجلس و نوع شكل‌گيري احزاب و حضورش در انتخابات گفت: به نظر من براي انتخابات مجلس آقاي قاليباف و آقاي احمدي‌نژاد تصميم‌گيري را بر عهده‌ي مردم و احزاب خواهند گذاشت.

بهروزي درباره انتخابات رياست‌جمهوري نيز اظهار داشت: اگر شرايط انتخابات رياست‌جمهوري مانند وضعيت كنوني باشد آقاي احمدي‌نژاد رييس‌جمهور باقي خواهد ماند.

انتخاب قاليباف زمينه‌ساز وحدت بيشتر نيروهاي اصول‌گراست

اين در حالي است كه سخنگوي جمعيت ايثارگران با استقبال از تثبيت مديريت شهري در تهران به ايسنا گفت: جمعيت ايثارگران قبل از انتخاب شهردار طي نامه‌اي به اعضاي اصول‌گراي شوراي شهر، مدل «چمران رييس شورا، قاليباف شهردار» را با ارايه‌ي استدلال‌هاي قانع‌كننده پيشنهاد كرده بود.

لطف‌الله فروزنده با بيان اين كه انتخاب قاليباف به عنوان شهردار تهران انتخابي منطقي و اصولي بوده است، گفت: اين امر خود زمينه‌ساز وحدت هر چه بيشتر نيروهاي اصول‌گراست؛ چرا كه هر چه اختلاف كمتر باشد، كارآمدي افزايش مي‌يابد.

وي هم‌چنين گفت كه هر چه اختلاف بين نيروهاي اصول‌گرا بيشتر باشد جريان دوم خرداد از اين اختلاف‌ها استفاده و نفوذ خود را بيشتر مي‌كند.

فروزنده به سوابق قاليباف در ارتباط با مديريت شهري نيز اشاره كرد و گفت: تثبيت مديريت شهري كاري مفيد است و من اين انتخاب را به اعضاي شوراي شهر تبريك مي‌گويم و از آقاي قاليباف نيز مي‌خواهم به گله‌هاي برخي دوستان اصول‌گرا توجه بيشتري داشته باشد.

وي افزود: اميد است در يك تعامل مثبت بين اعضاي شوراي شهر و آقاي قاليباف شاهد شورايي كارآمد باشيم و اين شورا تعامل خود را با دولت بيشتر كند؛ چرا كه امكان موفقيت اصول‌گرايان در انتخابات آتي در سايه‌ي وحدت آن‌ها، كارآمدي مجلس هفتم و دولت نهم است و شوراي سوم نيز مانند شوراي دوم با عملكرد مثبتش نقش بسيار مهمي در نتايج انتخابات مجلس هشتم و ايجاد مجلسي با حضور حداكثري اصول‌گرايان خواهد داشت.

وي در پاسخ به اين پرسش كه در پيروزي قاليباف اصلاح‌طلبان نيز موثر بودند، گفت: در آخرين لحظات نيروهاي اصول‌گرا با يكديگر وحدت كردند و افتراق را كنار گذاشتند، دوستان دوم خردادي نيز كه در شوراي شهر هستند چون نيروهاي عاقلي هستند مشاهده كردند بهترين گزينه براي شهرداري تهران آقاي قاليباف است چرا كه هر كس به نظر مردم توجه كند متوجه مي‌شود مردم از عملكرد قاليباف راضي هستند.

وي در پايان درباره برخي اظهارنظرها مبني بر اين كه انتخاب مجدد قاليباف شكستي براي دولت بوده است، گفت: اين‌ها تحليل‌هايي است كه برخي ارايه مي‌دهند در صورتي كه خود دولت و سخنگوي آن به صورت صريح اعلام كرد در انتخاب شهردار و كار شوراي شهر دخالت نمي‌كنند. عده‌اي با بيان اين مطالب به دنبال ايجاد اختلاف هستند.

انتخابات قاليباف در انتخابات رياست جمهوري آتي تاثيرگذار است

از سوي ديگر به اعتقاد دبيركل فراكسيون اقليت مجلس شوراي اسلامي انتخاب دكتر قاليباف به عنوان شهردار تهران، در آينده سياسي كشور و خصوصا رياست جمهوري تاثيرگذار خواهد بود.

محمدرضا تابش با بيان اين كه اجماع جمعي از اكثريت با اقليت شوراي اسلامي شهر سبب شد تا قاليباف شهردار بماند، به ايسنا گفت: اميد مي‌رود كه قاليباف بتواند مانند گذشته در راستاي ارائه خدمات مطلوب‌تر و بهتر به مردم كلان شهر تهران كه مسائل و معضلات بسيار پيچيده‌اي دارد، منشا خدمات بزرگ و خوبي باشد؛ چرا كه تهران نيازمند مديريت، درايت، برنامه‌ريزي و انسجام و هماهنگي است.

نماينده‌ي مردم اردكان در خانه ملت با اشاره به تاثير انتخاب قاليباف در آينده سياسي كشور، تصريح كرد: بايد ديد كه آينده چه سرنوشتي را رقم مي‌زند و جناح‌هاي مختلف به چه نحوي خواهند بود.

به گفته وي مسلما اين هماهنگي و تعامل آثار خود را در آينده سياسي كشور نشان خواهد داد.

حركت در مسير اصولگرايي با انتخاب مجدد قاليباف به عنوان يك اصولگرا تكميل شد

اما سخنگوي حزب‌الله ايران، در مورد انتخاب مجدد قاليباف به عنوان شهردار تهران به ايسنا گفت: آقاي قاليباف از نيروهاي جوان، مبتكر، خلاق و تحول‌گراست و در هر مجموعه‌اي كه وارد شده آن مجموعه دچار يك تغيير و تحول مناسب شده است.

مجتبي بيگدلي با بيان اين‌كه " آقاي قاليباف داراي كارنامه‌ي قابل قبولي است" افزود: مديريت وي در كلانشهر تهران مي‌تواند بسياري از مشكلات را حل كند؛ چراكه وي در طول اين مدت با مشكلات تهران و اقشار مختلف آن آشنا شده‌اند و مي‌تواند با ابتكارهايي كه دارد بسياري از مشكلات را حل كند.

وي هم‌چنين با بيان اين‌كه " قاليباف جزء نيروهاي اصولگراست" گفت: مردم با راي دادن به نيروهاي اصولگرا نشان دادند كه مي‌دانند اصولگرايان حرف‌هاي جديدتري براي گفتن دارند و مي‌توانند باعث تغييرات مناسبي شوند و اين با انتخاب آقاي قاليباف به عنوان شهردار تهران از سوي اعضاي شوراي شهر تكميل شد.

وي گفت: اصلاح‌طلبان از جمله اصلاح‌طلبان شوراي شهر مديريت آقاي قاليباف را قبول دارند. قاليباف به نحوي عمل كرده كه تكثرگرايي به عرصه‌ي ظهور برسد و اصلاح‌طلبان علي‌رغم اختلاف سليقه‌اي كه با وي دارند مي‌دانند كه عملكرد وي در مديريت شهري مناسب است و مشكلي با وي در اين ارتباط ندارند.

سخنگوي حزب‌الله ايران در مورد برخي اظهارنظرها مبني بر اين‌كه انتخاب مجدد قاليباف به منزله‌ي شكست براي حاميان دولت است، گفت: من تصور نمي‌كنم كه دولت حساسيت خاصي به انتخاب آقاي قاليباف داشته باشد؛ چراكه دولت اصولگرا مشكلات كلانشهر تهران را خوب مي‌داند و مي‌داند كه با مديريت قاطع و مناسب بايد اين مشكلات حل شود و تصور نمي‌كنم كه دولت آقاي احمدي‌نژاد اين تمايل را نداشته باشد كه از توانمندي‌هاي قاليباف در شهرداري تهران و مديريت شهري تهران به راحتي بگذرد و آن را كنار بگذارد.

اصلاح‌طلبان با حمايت از قاليباف به وعده خود عمل كردند

يك عضو شوراي مركزي حزب كارگزاران ايران اسلامي هم به ايسنا گفت:عملكرد موفق قاليباف و نيز تعامل با مراكز قدرت براي اداره‌ي شهر، استفاده از ظرفيت مراكز قدرت سياسي و اجرايي براي توسعه‌ي شهر، رضايت مقامات عالي كشور، نگاه سياسي و مثبت اصلاح‌طلبان به ايشان و تدبير جريان اصلاح‌طلب در شورا و نيز حمايت يك جريان قوي در مجلس از عملكرد وي از مجموعه عواملي است كه مي‌توان در پيروزي ايشان به عنوان شهردار برشمرد.

يدالله طاهرنژاد اظهار داشت: از ابتدا اعلام كرده بوديم اگر انتخابات شوراها به نفع ما (اصلاح‌طلبان) تمام شود از ثبات مديريت حمايت مي‌كنيم و قاليباف گزينه‌ي مناسبي براي ادامه‌ي مديريت شهرداري تهران است و طبيعي بود كه وقتي تعدادي از كرسي‌هاي شوراي شهر را در اختيار گرفتيم به وعده‌ي خود عمل كنيم.

وي افزود: با اين‌كه گفته شود انتخاب آقاي قاليباف شكست دولت است، موافق نيستم. تحليل من اين است كه به نوعي جريان‌هاي مدعي حمايت از رييس‌جمهور كه در پي حذف آقاي قاليباف بودند در اين مورد توقيفي پيدا نكردند.

وي با بيان اين‌كه " بيشتر از راي اصلاح‌طلبان تدبير آن‌ها در انتخاب آقاي قاليباف به عنوان شهردار موثر بود" خاطرنشان كرد: اصلاح‌طلبان با خردورزي باعث شدند كمتر ميان طرفداران آقاي قاليباف شكاف ايجاد شود و به نوعي همگرايي ايجاد كردند كه منجر شد تا ايشان با اكثريت قاطع آراء مجددا شهردار شود و نتيجه‌ي خوبي بود؛ چراكه در شرايط فعلي ثبات مديريت در تهران به مصلحت كشور نزديك‌تر است.

طاهرنژاد در ادامه با تاكيد بر اين‌كه " آقاي قاليباف بايد در تعامل با اعضاي شوراي شهر جديت بيشتري به خرج دهد" گفت: آقاي قاليباف بايد از هرگونه تك‌روي و فردگرايي پرهيز كند، تا بتواند با همدلي با اعضاي شوراي شهر امور تهران را اداره كند. شايد بخشي از ايجاد ترديد در ميان برخي از حاميان آقاي قاليباف به همين دليل بوده و بخش ديگر نيز فشارها و وعده‌هايي بود كه از سوي افراد مدعي حمايت از رييس‌جمهور وارد شده است. شنيده‌ها حاكي از آن است كه اين افراد تلاش مي‌كردند به اين شرط به آقاي قاليباف راي دهند كه ايشان به مدت چهار سال شهردار بماند و ايشان هم حاضر نبودند چنين تعهدي را بپذيرند و به نظر من يكي از دلايل عمده‌ي انتخاب مجدد ايشان عملكرد نسبتا موفق در شهرداري تهران بوده كه پشتوانه‌ي خوبي براي‌شان محسوب مي‌شود.

با توجه به اكثريت اصولگراي شوراي‌شهر، انتخاب شهرداري منتسب به اين جريان طبيعي است

نماينده‌ي مردم تهران در مجلس نيز معتقد است كه با توجه به اكثريتي كه اصولگراها در شوراي شهر داشتند، طبيعي بود كه شهردار منتسب به اين جبهه انتخاب شود.

علي عباسپور تهراني‌فرد در گفت‌وگو با ايسنا، در عين‌حال تصريح كرد: نبايد مسأله انتخاب شهردار تهران را سياسي ببينيم.

عضو فراكسيون اكثريت مجلس افزود: به اعتقاد من شوراي شهر تهران، مناسب‌ترين فرد را براي شهرداري انتخاب كرده است و لذا نبايد تحليل‌هاي جانبي سياسي روي اصل اين انتخاب تأثيرگذار باشد.

وي گفت: اصلاح‌طلبان شوراي شهر، افرادي معتدل و منطقي هستند و دغدغه‌ي آن‌ها نيز مشكلات تهران و انتخاب بهترين شهردار است و آن‌ها نيز بر همين اساس رأي داده و شهردار را انتخاب كردند.

انتخاب شهردار تهران امتحان خوبي براي اصلاح‌طلبان بود

يك عضو جبهه مشاركت ايران اسلامي نيز به ايسنا گفت: اصلاح‌طلبان به مردم قول داده بودند مديريت شهري كارآمدي داشته باشند؛ از اين رو آقاي قاليباف به عنوان شهردار تهران منطقي‌ترين گزينه از لحاظ تجريه مديريت در اين حوزه و معدل نگاه سياسي و كارآمدي بود.

وفا تابش اظهار داشت: شايد آن چه به عنوان آراي اصلاح‌طلبان براي انتخاب مجدد آقاي قاليباف مطرح است قابل پيش‌بيني بود؛ البته با توجه به اين كه راي اصلاح‌طلبان چهار عدد بود، مسلما نمي‌توانست عامل اصلي و تعيين‌كننده در انتخاب شهردار باشد اما در عملكرد ائتلافي بسيار موثر بود.

وي خاطرنشان كرد: آن چه در انتخاب آقاي قاليباف به عنوان شهردار بسيار مهم به نظر مي‌رسد، تغيير موضع برخي حاميان ايشان در انتخابات شوراها به موضع حمايت از دولت و سياست‌هاي آن در انتخاب شهردار و نيز حمايت از اصراري كه دولت به دخالت‌نداشتن در امور شوراي شهر و انتخاب شهردار جديد داشت، است كه بايد ريشه‌يابي شود.

اين عضو جبهه مشاركت ايران اسلامي ادامه داد: با توجه به شعارهايي كه در مورد شايسته‌سالاري مطرح شده، بايد ديد تا چه حد مرزهاي اخلاق و اصول را در انتخاب شهردار رعايت كرده‌اند و باتوجه به اين كه اساسا عملكرد كساني كه خود را به دولت منتسب مي‌دانند باعث شده روز به روز از اعتبارشان كاسته شود طبيعي بود كه در اين رقابت سياسي نتوانند راه به جايي ببرند؛ چنان‌كه با وجود اين كه تلاش كردند تعداد زيادي از كساني را كه در انتخابات شورا در ليست انتخابي خود نبودند به سمت خود بكشانند، نتوانستند توفيقي كسب كنند و اين امر نشان‌دهنده‌ي اين است كه معدل نگاه سياسي آنها در كشور نسبت به سال‌هاي گذشته تغيير كرده است.

وي با بيان اين كه ارزشي‌ترين و اصولي‌ترين آرا از لحاظ پايبندي به معيارها از آن اصلاح‌طلبان بود تصريح كرد: شايد مبالغه‌آميز باشد كه بگوييم اين يك برد سياسي براي اصلاح‌طلبان محسوب مي‌شود اما به عقيده‌ي من امتحان خوبي براي آنهاست كه در مقام عمل نيز پايبندي خود را به شعارهاي انتخاباتي نشان دهند.

تابش همچنين گفت: طبعيتا در ميان گزينه‌هاي موجود، مناسب‌ترين گزينه‌اي كه امكان حصول توافق بيشتر در بر وجوه كارآمدي و تجربه‌اش وجود داشت، آقاي قاليباف بود كه نگاه اصلاح‌طلبان نيز بر انتخاب ايشان تاكيد داشت.

وي خاطرنشان كرد: متاسفانه تلاش‌هاي زيادي صورت گرفت تا نظر اصلاح‌طلبان براي انتخاب مجدد آقاي قاليباف تغيير كند. با توجه به اينكه آقاي قاليباف در اردوگاه اصلاح‌طلبان نبود اما اصلاح‌طلبان به مردم قول داده بودند كه تهران مديريت شهري كارآمدي داشته باشد و طبيعي بود كه انتخاب آقاي قاليباف منطقي‌ترين راه براي داشتن مديريت شهري كارآمد باشد.

انتهاي پيام

کد خبر: 8602-13184
+ نوشته شده در  شنبه 22 اردیبهشت1386ساعت 8:49  توسط علی شیروانی  | 

« فراخوان‌ مقاله‌ »
   پانزدهمين‌ همايش‌ بين‌المللي‌ آسياي‌ مركزي‌ و قفقاز
   عنوان:‌ گسترش‌ ناتو به‌ اوراسيا: ابعاد و پيامدها
   زمان: 7 و 8 آبان‌ 1386 (30 و 29 اكتبر 2007)
   مكان:‌ دفترمطالعات سياسي و بين الملي    

فروپاشي‌ اتحاد شوروي‌ و خاتمه‌ جنگ‌ سرد شرايطي‌ را در صحنه‌ جهاني‌ فراهم‌ نمود كه‌ انتظار مي‌رفت‌ با پايان‌ حيات‌ پيمان‌ ورشو، سازمان‌ پيمان‌ آتلانتيك‌ شمالي‌ (ناتو) نيز با از بين‌ رفتن‌ فلسفه‌ وجودي‌ آن‌ يعني‌ تهديد بلوك‌ شرِق، در اقدامي‌ مشابه‌ به‌ موجوديت‌ خود خاتمه‌ دهد. برخلاف‌ انتظار مذكور، اين‌ سازمان‌ نه‌ تنها در جهت‌ انحلال‌ حركت‌ نكرد بلكه‌ در يك‌ برنامه‌ريزي‌ جامع‌، حوزه‌ جغرافيايي‌ خود را گسترش‌ داد. ضمن‌ پذيرش‌ عضويت‌ كشورهاي‌ شرقي‌، مركزي‌ و سه‌ كشور بالتيك‌ از يك‌ سو در قالب‌ طرح‌ مشاركت‌ براي‌ صلح‌ و عضويت‌ احتمالي‌ كشورهاي‌ ديگر به‌ ويژه‌ در حوزه‌ سابق‌ شوروي‌ از سوي‌ ديگر، زمينه‌ را براي‌ گسترش‌ هر چه‌ بيشتر منطقه‌ فراهم‌ نمود. اكنون‌ ناتو به‌ وضوح‌ در بخش‌ بزرگي‌ از جغرافياي‌ منطقه‌ گسترش‌ يافته‌ و به‌ عنوان‌ بازوي‌ نظامي‌ - امنيتي‌ جهان‌ غرب‌ در اروپاي‌ شرقي‌، قفقاز جنوبي‌، آسياي‌ مركزي‌ و افغانستان‌ حضوري‌ فعال‌ و تأثيرگذار دارد.
   تداوم‌ چنين‌ روندي‌ بدون‌ شك‌، پيامدهاي‌ گوناگوني‌ در معادلات‌ سياسي‌ و امنيتي‌ حوزه‌ اوراسيا به‌ويژه‌ آسياي‌ مركزي‌ و قفقاز خواهد داشت‌ كه‌ تحليل‌ و ارزيابي‌ آن‌ كاملاً ضروري‌ است‌. براين‌ اساس‌، مركز مطالعات‌ آسياي‌ مركزي‌ و قفقاز دفترمطالعات‌ سياسي‌ و بين‌المللي‌ وزارت‌ امور خارجه‌ جمهوري‌ اسلامي‌ ايران‌، پانزدهمين‌ همايش‌ بين‌المللي‌ آسياي‌ مركزي‌ و قفقاز تحت‌ عنوان‌: « گسترش‌ ناتو به‌ اوراسيا: ابعاد و پيامدها » را كه‌ در تاريخ‌ 7 و 8 آبان‌ 1386 (29 و 30 اكتبر 2007) برگزار خواهد شد، به‌ بررسي‌ ابعاد و پيامدهاي‌ گسترش‌ ناتو به‌ حوزه‌ اوراسيا اختصاص‌ داده‌ است‌ .
   سرفصل‌هاي‌ در نظر گرفته‌ شده‌ براي‌ اين‌ همايش‌ عبارتند از:
   - دلايل‌ و اهداف‌ گسترش‌ ناتو در اوراسيا ؛
   - ابعاد و پيامدهاي‌ سياسي‌ - امنيتي‌ گسترش‌ ناتو در منطقه‌ ؛
   - ناتو و امنيت‌ آسيايي‌: رويكرد ناتو نسبت‌ به‌ سازمان‌هاي‌ امنيتي‌ آسيا و حوزه‌ اوراسيا ؛
   - ناتو و امنيت‌ انرژي‌ در منطقه‌ ؛
   - چالش‌ها و چشم‌انداز حضور ناتو در افغانستان‌ ؛
   - رويكرد كشورهاي‌ منطقه‌ نسبت‌ به‌ گسترش‌ ناتو ؛
   - ناتو و محيط‌ امنيتي‌ جمهوري‌ اسلامي‌ ايران‌ ؛
   - چشم‌انداز آينده‌ .
  
   بدينوسيله‌ از استادان‌ و پژوهشگران‌ ارجمند دعوت‌ به‌ عمل‌ مي‌آيد تا چكيده‌ مقاله‌ خود رابه‌ يكي‌ از سه‌ زبان‌هاي‌ فارسي‌، انگليسي‌ يا روسي‌ در يك‌ صفحه‌ تايپ‌ شده‌ A4 همراه‌ با شرح‌ حال‌ و سابقه‌ فعاليت‌هاي‌ علمي‌ و پژوهشي‌، حداكثر تا تاريخ‌ اول‌ مرداد 1386 و اصل‌ آن‌ را تا اول‌ شهريور 1386 (در حداكثر 10 صفحه‌ تايپ‌ شده‌ Word 2000 ) به‌ دبيرخانه‌ همايش‌ به‌ نشاني‌ زير از طريق‌ پست‌ الكترونيكي‌ يا دورنگار ارسال‌ نمايند. ذكر اين‌ مطلب‌ لازم‌ است‌ كه‌ كميته‌ علمي‌ سمينار پس‌ از بررسي‌ لازم‌ نسبت‌ به‌ پذيرش‌ مقاله‌ براي‌ سخنراني‌ و يا چاپ‌ اظهار نظر خواهد كرد .
   نشاني‌ دبيرخانه‌ همايش‌: تهران‌، خيابان‌ شهيد باهنر (نياوران‌)، خيابان‌ شهيد آقايي‌، دفترمطالعات‌ سياسي‌ و بين‌المللي‌ (مركز مطالعات‌ آسياي‌ مركزي‌ و قفقاز)
   صندوِق پستي‌: 1793/19395
   تلفن‌: 75-22802671 داخلي‌ 285 يا 383 دورنگار: 22802649
   پست‌ الكترونيكي‌ دبيرخانه‌ همايش‌: centralasia@ipis.ir
   سايت‌ اينترنتي‌ دفتر مطالعات‌ سياسي‌ و بين‌المللي‌: www.ipis.ir

+ نوشته شده در  شنبه 15 اردیبهشت1386ساعت 6:42  توسط علی شیروانی  | 

http://www.mfa.gov.ir/estekhdam.htm

چاپ

فايل پيوست

صفحه قبل

 

كليه گرايشهاي حقوق در مقطع كارشناسي ارشد مي توانند در آزمون ورودي ثبت نام نمايند.
توزيع كارت ورود به جلسه در روزهاي 18،19،20 ارديبهشت  1386در دانشگاه امير كبير و آزمون ورودي در روز21 ارديبهشت 1386 در همان محل برگزار خواهد شد.
وزارت امور خارجه براي تامين نيروي انساني مورد نياز خود، تعداد 100 نفر از افراد واجد شرايط را از طريق برگزاري آزمون كتبي (عمومي و تخصصي )، مصاحبه تخصصي و گزينش به صورت پيماني استخدام مي نمايد.
براي كسب اطلاعات بيشتر به پيوست همين خبر مراجعه نماييد.
منابع آزمون ورودي عبارتند از:.
1- رديف اول و دوم و ( کارشناس امور حقوقي و کنسولي ): کليه منابع کارشناسي ارشد مصوب آمورش عالي در کليه گرايش هاي حقوقي.
2- رديف سوم : دروس كارشناسي ارشد رشته هاي ديپلماسي و سازمانهاي بين المللي و مطالعات منطقه اي.
3- رديف 4 ( کارشناس امور حقوقي و کنسولي ): کليه منابع کارشناسي ارشد مصوب آموزش عالي در رشته هاي مرتبط.
4- رديف 5 ( کارشناس امور اقتصادي و اجتماعي ): اقتصاد سياسي - تجارت بين الملل - اقتصاد بين الملل.
5- رديف 6 ( کارشناس امور اجراي ): منابع آزمون کارشناسي ارشد حسابداري با گرايش حسابداري دولتي با ضريب 3 - آيين نامه مالي و اموال دولتي ضريب 1 - مبادلات ارضي يا امور مالي بين المللي ضريب 1 - بودجه و بودجه نويسي ضريب 1 .
6- رديف 7 ( کارشناس امور اجرايي ) کارشناس آمار: کليه منابع کارشناسي ارشد مصوب آموزش عالي در زمينه آمار و رياضي.
7- رديف 8 ( کارشناس امور اجرايي ) برنامه ريزي و مديريت منابع: کليه منابع کارشناسي ارشد مصوب آموزش عالي در زمينه مديريت منابع نيروي انساني.
8- رديف 9 ( کارشناس امور آموزش و پژوهشي ) پژوهشگر اسناد: كليه منابع كارشناسي ارشد مصوب آموزش عالي رشته هاي تاريخ و كتابداري از جمله منابع مرتبط با مرمت اسناد ( اسناد نفيس)، شناسايي اسناد و خطوط قديمي ، منابع مرتبط با ويرايش از منظر متون روابط خارجي.
9- رديف 10 ( کارشناس امور فني و رايانه ) سخت افزار: کليه منابع کارشناسي ارشد مصوب آموزش عالي در زمينه سخت افزار.
10- رديف 11 ( کارشناس امور فني و رايانه ) نرم افزار: کليه منابع کارشناسي ارشد مصوب آموزش عالي در زمينه نرم افزار.
11- رديف 12 تا 15 ( کارشناس تشريفات ) مترجم اسپانيولي، مترجم عربي ، مترجم فرانسه و مترجم روسي: کليه متون تخصصي از جمله متون مطبوعاتي ،حقوقي ،سياسي ،تاريخي ،امور بين الملل و اقتصادي.
ب) منابع آزمون عمومي : زبان و ادبيات فارسي و آئين نگارش ، زبان خارجي ، علوم كامپيوتر ، آمار و رياضي ، معارف اسلامي ، اطلاعات سياسي اجتماعي و تست هوش.
قابل ذكر است افرادي كه تصوير كانامه قبولي آزمون ادواري خويش را ارسال نموده اند از شركت در بخش آزمون عمومي معاف خواهند بود.

+ نوشته شده در  شنبه 15 اردیبهشت1386ساعت 6:13  توسط علی شیروانی  | 

مطالب قدیمی‌تر